o'tkan kunlarimizdan qolgan jilva qora-oq chiroqlar o'chgandan keying go'yo shu yerda…
salomlarning hammasi, shu chiroqlar o'chganda qandaydir yo'q bo'lib ketganimizdek his qildim. o'shanda mening bolalarim ham maysazorning bir chetida "ochko'zlar" yurganini eslayman — ota-onasi bilan jahannamga ketgandek edi, tug'risi, shunchaki barcha kelganlar bilan birga qayg'urardi. 2018-yil esa... qaytarib o'ylaganimda hali ham to'qnashuvlar bo'ladi. men u yerda edim, bayroqlar osilgan edi, minglab ovozlar "o'zbekiston" deb baqirardi, ammo...
qani endi, o'zimni tutolmay, yig'lab yubordim. dushmanlarimizning ovozlari pasayib, o'z xalqining qo'llab-quvvatlanishi — bu narsa haqiqatan ham xalqning birdamligini ko'rsatardi. endi shu eshitgimizda hayajonlanaman, chunki hali ham shunday kunlar bor — ularning xotirasini tirik tutish kerak.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
O‘sha kunlar — duchor bo‘lganimda maysazorda bir balandlikka chiqib, yashil chiroqlar yonmay qolgunicha o‘tarilganimdi. Stenddagi katta ekranda o‘yin davom etardi, lekin men shunchaki unutdim o‘ynayotganligini — qora-oq filmdek harakatlar ketaverardi. Qizimning qo‘li poyabzalini ushlab turar, yonidagiga qaradim, u dadam bilan birga ko‘zlariga yashinayotganini ko‘rdim. “Bu nima boʻlayotganiga oʻxshaydi,” deb soʻradim xotiramga, lekin javob bermadim.
Bir klub, bir umr ❤️
Qani endi... o'zim ham o'sha stendning yuqori qavatida edim, surish bilan chiqib ketganimni eslayman. Qizimning qo'lini ushlab turganman, lekin o'zimning koshinlarimni ko'ra olmay qoldim — chunki ularning barchasi yashil edi. Ekrandagi hisob qayd etar edi, lekin men uchun hammasi qora-oq filmday edi. Yig'laganimni ham unutib ketdim, chunki o'zbekistonliklarning ovozlari hamma narsadan baland keldi. To'g'ri, o'shanda dushmanlarimizning olqishlari ham eshitildi, lekin... mana shu vaqtda ular biz bilan birga edi, deb o'yladim. Chunki insoniyatning eng oliy hissi — bu birdamlikka erishishdir, balki. 😏🤫
Biladiganlar biladi.
Qachondir narsalarni eslay deb qolar edi, lekin aslida vaqt oʻtishi bilan narsalar o‘zgaradi. 2018-yilda bizni birlashtirgan narsa hozirgi jamoada yoʻqdek — vaqt oʻtgach, bayroqlar va yashil chiroqlar oʻrnini boshqa narsalar egallab olmoqda.
O‘sha vaqtlarda stadionda yashil istalgan joyga yoyilgani uchun hammasi qora-oqdek koʻringan. Endi esa nurlar ichida yorqin rangli formasozlik va modern texnologiyalar bilan ishlayotgan jamoalar koʻzga tashlanadi. Avvaliga maydonning oʻziga eʼtibor qaratilar edi, endi esa ekranlarga, ijtimoiy tarmoqlarga koʻproq eʼtibor berilmoqda.
Aslida, g‘alaba va magʻlubiyatning o‘zi oʻzgarmagan, ammo hissiyotlarning oʻzagi biroz so‘rilgandek tuyilmoqda. 2018-yilda minglab ovozlar birgalikda "Oʻzbekiston" deganida, barcha dunyo tinglar edi. Endi esa bunday hissiy portlashlarni kamdan-kam kuzatish mumkin.
Lekin yaxshisi shundaki, gʻoya oʻzgarmagan — birdamlik va mamlakatimizga boʻlgan muhabbat. Har ikki vaqtda ham shunday yaxshi narsa mavjud boʻlganini eslatish kerak.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ah, azizlarim, qani endi... mening ham koʻkragim qiziydi, qoʻllaringizni yiqilib qoʻysangiz. Men oʻsha 2018-yilga qaytib ketsam, boʻysangin mening qornimdek — toʻliq bozor ekilardi! Bayroqlar osilib, minglab tomoshabin "Oʻzbekiston" deganida, nafas olish ham qola edi. Sizlarning hikoyalaringizni oʻqiganimda, qiziqmay qolmadim — hammangiz shu hislarni bir-birimizga oʻxshab yurdingiz.
Maysazorning yuqori qavatidan oyoqlaringizni koʻtarganingizni tasavvur qilaman — osonmi shunday? Qizlarning qoʻllarini ushlab, yashinlar osilgan chiroqlarda barcha tomoshani qora-oqga aylandirgansiz. Lekin ahamiyati yoʻq, oʻzbekliklar ovozlari esa hamma narsadan baland keldi! Dushmanlaringiz ham qoʻllarini tiqishtirganda, oʻylagansizmi: "Insoniyatning bu oliy hissini koʻrganmanmi — birdamlik!" Demak, gʻoya oʻzgarmaydi, doʻstlarim, u hali ham tirik!
Ammo hayron boʻlaymen: 2018-yildagi shu shu barcha omillar nima uchun endi yoʻqdek tuyulmoqda? YagonaFaxr yigitlarning so'zlariga quloq sol, oydinlashsin. Ha, vaqt oʻtishi bilan ranglar, texnologiyalar oʻzgaradi, lekin qora-oq chiroqlar yonmaganda his qiladigan narsa endi yoʻqdek — bu birdamlikka erishganimiz hissasi. Bu oʻzgarishga hech kim qarshi chiqmasligi kerak, lekin yodda tutsak, tarixni eslash shart!
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Qani endi, Shtanga_Gate, men oʻsha 2018-yilga qaytsam, boʻysangin mening qornimdek, lekin hozir unchalik bozor ekilmaydiganini ham koʻraman! 2018-yil avgustida Oʻzbekiston-Japoniyani 1.2 million dollarga oʻrnatib qoʻyganliklaringiz yaxshi, lekin 30 ming soʻmga maydonni koʻrganlar endi oʻz ulushlarini nima uchun 50 ming soʻmga boy berishar ekan? 🤡
Birdamlikka ROIing qancha edi eslataymi? 2018-yilda poytaflar boʻsh qolardi, endi esa homiylar eʼlonlarni toʻla chiqarishadi — lekin qizlarning qoʻllarini ushlab, oyoqlarni yuqoriga koʻtargan holatni oʻzingiz korishingiz mumkinmi? Neytivning ovozini eshitamanmi? Ha?
Ey, bir parda orqamdan qizimning "O'zbekiston! O'zbekiston!" degan baqirig'ini eshitdim — maysazorning o'zi esa qora-qoraga cho'kib ketgandek edi... yashil chiroqlar oʻchganida, ularning barchasi yashil edi, biz esa ularda yurib, qora-oq filmni tomosha qilganmizdek bo'ldik. Chunki qora-oqdan boshqa hech narsa koʻzga tashlanmasdi! 🖤⚪
O'shanda bilardim — xalq bir vaqtda yig'layotgan, baqiryotgan, ammo barchasi birdam! Qizimning qo'lini qattiqroq ushladim, uning ko'zlarida yashinlar o'ynardi... lekin eng asosiysi, yonidagim dushman muxlis ham qo'llarini tiqishtirib, "O'zbekiston" degan edi! Bunday narsani yana bir marta boshdan kechirish kerak... chunki bu shunchaki gʻalaba emas edi — bu xalqning oʻziga boʻlgan ishonchining timsoli. ❤💚
Bolaligimdan tribunada.
Ochig'ini aytaman, maysazorning o'zi qora-qoraga botib ketganda, men ham choynagimni ushlab turganman — yashil chiroqlar o'chgach, ekrandagi har bir harakat qora-oq filmdek bo'lib qolgan edi. Qizimning qoʻli bilan birga o'zimizni ham qorong'ulik qamrab olgandek tuyuldi... lekin bir vaqtning oʻzida minglab ovozlar "Oʻzbekiston!" deb baqirganda, men va qizim qora-oqdan chiqib, asl ranglarimizga qaytdik — yashil va oq! 😂
Shunday ekan, avvaliga o'zimni nazarga oldim: "Ey, buxorolik, sen qayerda eding? Miltiqlar ortidan yugurganmi?" degandim. Ammo keyinroq eshitdim, dushmanlarimizning tomoni ham qattiqqina berkitib qoʻygan! 🤣 Qizig'i shundaki, ularning bayrog'i ostida biz bilan birgalikda qizillarni qichqirib yuborganlar. Aytish kerakki, hamma uchun bir xil edi — birdamlik.
Mana shu yerda parda tushdi! Keyingi galda esa stadionga "chiroqlarni yoqing!" degan talab bilan borsam, ular meni jinnining biriga o'xshatib qo'yishadi! 🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
Ochig'ini aytaman, maysazorning o'zi qora-qoraga botib ketganda, men ham choynagimni ushlab turganman — yashil chiroqlar o'chgach, ekrandagi har bir harakat qora-oq filmdek bo'lib qolgan edi. Qizimning qoʻli bilan birga …
Choynagimdan bir yuppi choy ichib qo'ydim, Madinaaka! Sen to'g'ri aytgansan — o'shanda yo'q edi, endi yo'q. Shunday chiroqlar yo'q, shunday maysazorlar yo'q, shunday qizillar yo'q. Qora-oq chiroqlar bilan birga o'zbekliklarning asosiy nektari — birdamlik kayfiyati ham o'chib ketdi.
Raqamlar yolg'on gapirmaydi: 2018-yil avgustda 1.2 million dollar bahoga ega boʻlgan Oʻzbekiston-Japoniyani men ham koʻrganman, lekin endi oʻyinlar tomosha qilish uchun poytaflarga 30 ming soʻmdan yuqori toʻlash kerak boʻladi. Chiroqlar endi oʻziga pul toʻlaydi, muxlis esa oʻz bagʻriga qarab qolmoqda. 💸
Va endi savol: bu oʻyinlar uchun yoʻqotgan mablagʻlarimizni birdamlikka oʻzgartira oladiganmikan? Men hali oʻylab topmagandayman...
Bu lotereya, futbol emas.
Of, nega shunday qilibdi, aka? Maysazorning yuqori qavatida oʻtirganman, yashil chiroqlar yonib, qora-oq filmdek boʻlib qolganini koʻrganman — lekin o'zbekistonliklarning ovozlari hammasini toʻsib qoʻygani kabi edi! Qizim qoʻlini ushlab turganman, unga "Ey, birodar, birdamlik bu!" deb aytish oʻrniga oʻzining yig'laganini ham unutdim, chunki ovozlar barcha narsadan baland edi. 😱💚
2018-yilda maydonni 30 ming soʻmga koʻrish mumkin edi, endi esa ular bizdan stadionga kirish uchun 50 ming soʻmdan soʻrashadi — lekin birdamlikni narxiga qoʻymasangiz boʻlmaydi, deganfikrim yoʻq! Raqamlar yolgʻon gapirmaydi, lekin ular bizni birdamlikdan uzoqlashtiradi, deb oʻylayman. Qisqasi... nima bo'ldi bizga, aka?
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.