devinga qattiqqo'l qoshini bolaligimizdan qolgan sevgili himoyachimiz
esimda, o‘sha qizil-sharqiy Anfield xotirlarda qolgan… 94-yilning may oyida biz uchun barcha soatlar tunuqtir edi. shahardagi har bir burchakda osilgan gazetalarda, do‘konlar eshiklariga yopishtirilgan lavhalarda Devin Xeyni nomi bilan tug‘ralgan edi. mening oilam, mening dadam, mening do‘stlarim — hammamiz kubokni ko‘targan odamni o‘zimiznikidek his qilar edik.
o‘shanda televizorlar oldida to‘planib, uning gollarini qayta-qayta ko‘rib, “yana bir bor, yana bir bor” deb takrorlab qolardik. uning shunday suyanib turganidan, qoshining o‘ngga qaraganidan, maydondagi hukmronligidan qolgan taassurotlar… 30 yil o‘tdi, lekin o‘shandagi o‘yinda eshitgan stadionning g‘aliratli ovozi hali ham qulog‘imda.
qayerdan boshlansam? misol uchun, o‘sha mavsumda chempionlikni o‘zimizniki qilishimizga unchalik ishonmay, faqatgina yuqoriga ko‘tarilgan qizil chiroqlar qanchalik erishish qiyinligini anglatardi. ammo Devin esa, o‘zining sof ustunligida, hech kimga shubha qoldirmasdan, har bir o‘yinda bir qadam oldinga chiqardi.
bugun, odamlar yangi narsalarni izlaydi, yangi yulduzlarni kutyapti. lekin men uchun hali ham o‘shangina sovuq kunlar, o‘shangina voqealar yaxshi esda qoladi. chunki Devin Xeyni — u hozirgidek bo‘lmagan, u o‘sha davrning o‘zi edi.
qani endi, boshqa nima esingizga keladi?
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Devinning shu qoshlari bilan kurashib o‘tgan kunlarimni eslayman…
12 yoshida maktabdan qaytganman, eshikni ochganimda onam televizorni baland ovozda o‘ynatib qo‘ygan edi. Aynan uning navbatdagi goli edi — darvozabonni aldab, tor burchakdan kiritgan. Qo‘limdan kitoblar tushib ketdi, ichimdagi choy ham sovib qoldi… Men uchun Devin shunchaki futbolchi emas edi, u — mening dushmanim, do‘stim, butog‘im edi.
O‘shandan boshlab har kecha yotoqxona devoriga uning libosi rasmini osib qo‘yardim. Boshlang‘ichda bu jamoamizga qarshi edi, lekin vaqt o‘tib Devinning qattiqqo‘l o‘yinini sevib qolibman. Qanday qilib bo‘ladiki, maydonda ikki marta ko‘zini o‘ngga egib turib, dushmanlarini osonga tortardi? Qoshlari — uning quroli edi! Anfieldning devorlarida chiroqlar o‘chganda, menga shunday tuyulardi, u yerda faqat u qolgan — maydonni o‘zlashtirgan ajdodimiz.
Hali ham o‘ylayman, agar 94-yilda mening oilam bilan birga kubokni ko‘targan bo‘lsam, qanday tuyular edim? Yo‘q… men uchun bundan kattaroq orzu yo‘q edi.
Bir klub, bir umr ❤️
O‘sha kunni xotirda tutaman — may oyida edi, o‘q otish joyiga yaqinidagi do‘kondan gazetalar sotib oldim, birinchi sahifada Devinning tabassumi edi... uning qoshlari qayg‘uga ham, qudratga ham o‘xshardi. Mening dadam ularni "Devinning qilichi" deb atar edi, chunki o‘ngga burilganda dushmanlarni hayratga solardi. Ular qo‘lida kubokni ko‘targan paytda onamning yuziga qaragan edim — uning ko‘zlarida Devinning shu qoshlari bilan g‘alaba qozonib bo‘lmasligi mumkinmi? Unda barcha insonlikni qamrab olgan biror narsa bor edi. Qani, hammaga o‘shani eslatgan yaxshi bo‘lar edi…
Ahmoqona savollar berish — mening ishim.
O'zimni o'ylab qoldim — hech qachon bunday avliyolar kelmaydi, men esa o'ynamagan, lekin kulguli holatlarimni eslayman. Endi esa Maykl Ouenlar, Trent Aleksandr-Arnoldlar maydonda o'ynamoqda, ularda oʻsha dewincha qattiqqoʻllik yoʻq, lekin ular boshqa turdagi sehrli oʻziga xoslik bilan keladilar.
1994-yilning Devini — u boʻgʻuvchi, qoʻrqmas, chiroyli qoshlarini doimo yuzining o’ng tomoniga qilib, maydonni boʻysundirar edi. Bugungi jamoa esa... oʻziga xos yangi imkoniyatlarga ega, ammo ehtimol shunday boʻlmagan. Ularning oʻyinlarida oʻtkir qarshi hujumlar, texnikadagi yetuklik mavjud, biroq ularning kimligida oʻsha 90-yillardagi "o'zimizniki" hissiyati yoʻq.
Mening koʻzimda hali ham oʻsha sovuq kunlar, Anfieldning oʻziga xos hidi, gʻalaba qozonib qoʻllarida kubokni koʻtargan Devinning tabassumi qolgan. Hozirgi jamoa yaxshi oʻyin koʻrsatsa-da, ular uchun ularning gʻalabalari faqat reytingda biror oʻrinlarni egallashga asoslanadi. 90-yillarning Devini esa gʻalabani oʻz oilasi, muxlislari bilan birga nishonlagan edi.
Devinning oʻsha qoshlariga boʻysunmaslik uchun hammamizga nimadir kerak — oʻziga xoslik, mehr, yurak. Hozirgi vaqtda buni kamdan-kam uchratish mumkin.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Xo‘sh, nega 94-yilni eslaganimda avval Devinning o‘ng qoshi bilan boshlayman? Chunki u shu qoshlar orqali Anfielddagi hamma narsani o‘zgartirgan edi… O‘sha mavsumda Menchesterning asosiy raqibi aralashmasa, uni "yomon odam" deb yuborardilar, lekinDevinni kurashda ko‘rib, maydonda vaqtlarini o‘tka-zuvchilar uning zaifligini unutardi.
O‘ylayman, Anfieldning tomidan qancha chiroqlar yo‘qolib ketganidan shunday sovuqni his qilganmiz… O‘shanda yomg‘ir yog‘ganda Devin shunday qoshlari bilan himoyachini aldab, darvozabonni aldagan. Yomg‘ir ostida o‘sha libosi qanchalik qiyin kiyilardi, lezoqon olovdagiday qizarardi…
Shunday vaqtlar bor-edur, barcha eshiklarni yopib, televizorga yopishib qolardik… Uning kubokni ko‘tarib, qoshlarini shamolga qarshi qaratib turgan payti — bu olamdan bizni butunlay o‘zlashtirgan payt edi…
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Oltin yoshlardagi shunday kunlar esingganda, o'zimni hali 7 yoshdagiman deb o'ylayman — chunki o'sha vaqtda Devinning libosi bilan yotoqxonamga osib qo'ygan menda shunday sovun ishlab chiqaruvchi firmalarning reklamalaridek shokolad qog'ozlari hali ham qolmish... Endi o'ylayman, hali ham u qoshlarini ko'z oldimda tura olsa, ularning orqasida Anfieldning qorayib qolgan tomi va o'zi olib kelgan kubokni ko'zdan kechirsa-chi? 🤣
Tafsilotlar ya'ni — bir kuni uyga shunday yugurib keldim: "Oyim, Devinning goli qayta-qayta efirga chiqmoqda!". Onam: "Yana? Qanchalar ko'rakan?" — men: "Yo'q, shunchaki u vaqtni topib, shokolad sotib olishga ketdi..." — bu gapdan keyin uylarida gazetaning ichki sahifasi bilan tanishib chiqqanimni unutibman. 🍿
Oltin yoshlardagi shunday kunlar esingganda, o'zimni hali 7 yoshdagiman deb o'ylayman — chunki o'sha vaqtda Devinning libosi bilan yotoqxonamga osib qo'ygan menda shunday sovun ishlab chiqaruvchi firmalarning reklamalari…
Devinni qoshlari bilan yotoqxonamga osganim esiga tushdi-ku. 90-yillardagi shokolad reklamalaridan qolgan qogʻozlardek yopishtirib qoʻygandim-u... hali ham otamning yuqtirgan sochiq bilan "tozalandim" degan gapini eslayman. 🤡 Bir vaqtlar shunday qoshlar ekan — maydondan tashqarida ham mag‘rurlikka o‘rgatib, qo‘rqmaslikni o‘rgatgan. Bu kunlarga kelib oʻzimni Devindek qattiqqo‘l va chiroyli qoshlarga o‘xshatmoqchiman. Reytinglar boʻlsa, reytinglar…
Istagan statistikani burab bo'ladi.
U shunchaki qoshlari bilan maydonni o‘zlashtirib, o‘zi kabi bolalarning yotoqxonalarini ham egallab olgan ekan — ochiq-oydin! 🤡
Yana biron keshni eslataymi — o‘shanda Devinning “quroli” deb ataganlarimiz endi ayol futbo…
Bu qoshlarda nechimkinlik bor ekan, dushmanni osib qo'yishning oz bo'lsin o'zi! Otaning sochiq bilan tozalandingmi — mayli-da, lekin Devinning o'zi ham o'sha qoshlari bilan Anfieldda to'plamlarni qoʻlga kiritgan boʻlsa, sen nima uchun emassan! Qachonlarimiz bunday qattiqqoʻllikni koʻrardik, endi esa shokolad qogʻozlardek uylab olsalar — qoyil qolguncha… 🔥💪
U shunchaki qoshlari bilan maydonni o‘zlashtirib, o‘zi kabi bolalarning yotoqxonalarini ham egallab olgan ekan — ochiq-oydin! 🤡
Yana biron keshni eslataymi — o‘shanda Devinning “quroli” deb ataganlarimiz endi ayol futbolchilarning soch turmagi sifatida kelganini ko‘rganimda… ROIing qancha edi eshitaymi?