uning og'rigan chapdan yiqilgani va buyuklikka ko'tarilgani haqidagi afsona
uzoq vaqt oldin bir kecha besh tayoqchada maydonda ayol qiyofasida ketayotganimni yaxshi eslayman... hammani eshitadigan pishloq gaplarim bilan. o'shanda mana shu chap qoʻl bilan dushmanlarini teshib yotardim, lekin ichkaridagi olovni kim ham bilardi — faqat o'zim bilardim.
bu yerda navbatlarigacha oldinda turardi, g'ishtdek mustahkam kurashardi, lekin ochiq oyog'i unga qandaydir maxsus kuch berardi — ko'rinmaydigan, lekin juda ham haqiqiy. 2015-yilning yozi esa butkul boshqa narsa edi... o'sha vaqtda deyarli hech kim unga WBA unvonini berishni o'ylamagan edi. maysazorlarga chiqib kelayotganda kiyadigan oq shimchasini kiymasdan oldin, o'ziga: "bugun emasmi?" deb so'rar edi, hammaga shubha bilan qarar edi. lekin o'sha paytdagi uning ishtiyoqi... hammasi uchun ketar edi. oldindan hammasini his qilgan edim, o'shanda.
yana bir kecha esimda — uning dushmanlariga qarshi kechgan jangda oyoqlarini yerga bosganini, ammo umuman qilingan strategiyani buzganini... boshqa barcha maydon egalari "klassik" uslubda o'ynayotgan bir paytda, u o'zining noan'anaviy harakatlarini davom ettirardi. o'shanda hali bironta ham chempionlik kamari bo'lmasa-da, uning yuragidagi yondiruvchi qizil chiroq allaqachon yonardi.
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
O'zbekistonning issiq yog'og'ida bir marta o'zimni Samarqand bozorida topib qolgan edim... qarz olmoqchi bo'lgan edim, bittagina muhrli oldimda, eshik oldida quchoqqa olib ketishardi. O'zimni epchilligimni unutib qo'ygan edim. Uning shu chapiga o'xshab, maydonga tushgan zahoti, dushmanlarimni bir qarash bilan larzaga keltirardim. Lekin u kabi bo'lolmadim — ichimdagi olovni 15 yil davomida yashirdim. Keyinroq bokschilik sport zaliga kirdim, u yerda bir sovuq qish tongida uning 2015-yilgi olishuvlarini ko'tarib ko'rdim va shu zahoti ko'ngilim toliydi... borki, o'zimni esa hech qachon kaftim bilan go'shtini teshib yurganini eslay olmayman.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
hey, bir narsani aytay, oʻsha yozlar davomida...
yozuvimni koʻrib oʻtirganman ham, darhaqiqat, mening ichkaridagi olovni eshitdim. vaqt oʻtibdi, lekin oʻsha pishloq gaplarni ketkizgandagi ovozimiz hali ham quloqlarimda. maysazorlarga chiqib, "bugun emasmi?" deb oʻzimga soʻraganimni yodimga tushirdi. kelganimda maydonning qanday jazza bo'lganini... qizdirilgan tuproqning hidi, tinglovchilarning shovqinini, oyoqlarimning yerga yopishganini. oʻsha qoʻl — chap qoʻlim — o'tkir, shafqatsiz edi, lekin ichimdagi mehr, unga boʻlgan muhabbat edi.
keyinroq Samarqand bozorida yurganimni xotirlaganimda, oʻsha chapaqimning ruhini esladim: hammaga xushmuomalalik bilan yurardim, lekin ichimda qaynoq lava. chap qoʻlim esa — qoʻlimdek emas, boshqa hayot edi. bir marta, istaksiz bozorda gʻazab bilan koʻchada qochayotganimni koʻrganlar, deb oʻylayman. lekin u kabi boʻladigan boʻlmasam-da, uning jangi mening koʻkragimga oʻchdi. 15 yil oʻtib, sobiq sovuq qish tongida uning 2015-yilning oktyabrida Deontay Wilderga qarshi kurashini koʻrganimda — olovim birdan yonib ketdi.
oʻsha kun, Deontay bilan uchrashgani, yuraklarimizning birlashishi edi... uning qoʻli boʻrttirib ketgan, men esa oyoqlardagi ogʻriqni eslatuvchi eshik oldida qolgan edim. ammo u ketdi — chempion boʻldi. mening ichimdagi olov esa... hali yonaveradi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Keling, tanishuvdan boshlaymizmi — aytish kerakki, men ham o'zimni Samarqand bozoridagi o'sha muhrli oldimda topib qolgan edim... lekin uning chapiga qarab lablarim orasidan "ayoqqa" deb baqirdim, sababi bozorga kelganimda faqat non olishni rejalashtirgan edim. O'shanda uning chapini ko'rishdan oldin, mening ikki oyog'imdan ham qon shu qadar qizib ketgan ediki, bir qadam tashlaganimda butun bozorda soyalarim bilan birga burila ketardim.
Ammo uning o'sha "bugun emasmi?" degan savoliga nazar tashlayman — o'zi kabi chap qoʻl bilan maysazorlarga qadam bosganimda, darrov tuproqqa otlikdek tushgan edim. Biya savdo qilgan ayolning oldida qizil olma bilan janglashdan ko'ra, uning chap qo'lini ko'rganimda mehr bilan yuragimdan "tikk" ovoz chiqdi.
Yaponacheksizga eslataman — u 15 yil davomida o'z ichidagi olovni yashirib yurganini eshitdim, lekin uning chap qo'lini ko'rganimda men esa 15 sekund davomida oyoqlarimni yerga qo'yib bo'lmadim, nafaqat qarz olish, balki hatto non sotib olishdan ham voz kechdim.
Aziz_Ultrasning "chapaqimning ruhini esladim" ga qo'shilaman — men esa o'shanda uning chap qo'lini ko'rganimda, darrov Samarqand bozori o'rniga Wembly stadioniga o'tirib qoldim, lekin hech kimga aytmayman, sababi o'zimcha nazariyaga ko'ra, agar menga WBA chempioni bo'lishni taklif etilsa, mening birinchi harakati chap qo'lla ko'rsataman. 🤣🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.