Jonibek Alimxonuli bizga qaysi o'rtaning afsonasi uchun yer to'lg'azsin

Bugungi kungi to'pimiz uzoqqa ketgandek tuyuldi, lekin shunday yo'lalarimiz mavjudligini hech kim inkor eta olmaydi — vaqtinchalik yechimlar qachonlardir o'z vaqtini tugatadi.

Ochigʻini aytaman, shu vaqtga qadar qancha yugurdik, qancha gʻam chekkanmiz… lekin yuragimiz deydi — yoʻq, yoʻq va yoʻq! Bu yerda oʻtish mumkin boʻlsa… jamoaning orqa tomonini himoya qilish qiyinlashadi, hech kimga koʻrinmasdan tom maʼnoda! Jonibek kelganda esa — hamma narsaning oʻrni oʻziga tushadi! Maydonni koʻrish qobiliyati, boʻyi, tajovuzkorligi… hamma narsasi toʻgʻri keladi! Oʻylab koʻr: oxirgi oʻyinda qancha toʻp boshqa tomonlarga yugurdi? Qancha marta qalqonlarimiz xiralashdi? Jonibek keltirsa — ularning koʻzi qorayadi, boshqa yoʻl qolmaydi! Hali ham shubha qilyapsanmi? 🔥💪🔴

Bo'ydo qoʻllab-quvvatlay oladigan, maydonni yaxshi ko'radigan himoyachi yaxshi miqyosdagi turk klublari darajasigacha osonlik bilan ketib qoladi. Yaqin vaqtgacha Eredvis Liga kabi ligalarda ham kurashganligini hisobga olsak, Jonibekning ikki yil davomida o'zbekistonliklarga qaraganda yuqori raqobatda o'ynaganligi qanchalik katta ustunlik ekanini o'zimizdan boshqa hech kim bilmasligi mumkin emas. Keling, raqamlarni eslatishdan oldin bir ochko to'xtalib o'taman: chempionatda 28 o'yindan 24 tasida asosiy tarkibda maydonga tushgan futbolchi sifatida uning sifatli faoliyati o'yinlarga aniqlik olib keladi. Turkiya Superligasida o'tkazilgan vaqtida esa u 57 o'yindan 49 tasida asosiy tarkibda, bu esa uning jamoaga bo'lgan sadoqatini va murabbiylarning ishonchini qanchalik yuqori ekanligini ko'rsatadi. Yoshini hisobga olsak (24 yosh), bu transfer mavsumida unga takliflar kelishining asosiy sabablaridan biri ham shu. Yaponiyadagi mavsumda ham asosiy tarkibda o'ynashda davom etdi, bu esa uning doimiy ravishda yuqori darajadagi raqobatda o'zini ko'rsatayotganligini tasdiqlaydi. Shunday qilib, Jonibekni olib kelish boʻyicha muzokaralar boshlanganda, uning haqiqiy sifati va potensiali haqida hech qanday shubha qilishimga yoʻl yoʻq.

Qani, bu yerda qiziqishlarimiz bir joyga kelmoqda. Bizning yuragimizni qaltiratadigan darvozalarimizning oldidan oʻtgan toʻplar soni oʻnlab boʻlsa kerak, lekin har biri oʻziga oʻxshash edilar — oyoqlarimizni yerga qotib, tomoshabinlar ustidan qoʻrqoqlik oqimi oʻtardi. Jonibekni koʻtarganini xayolimizda tasavvur qilsak… bu esa butun himoyamizni yangi qalqon bilan almashtirishdek. Uchrashuvlardagi yoʻlalarimizni oʻrganib qolgan raqiblarimiz uning boʻyi bilan birga maydonni qayerda qayerdan koʻrib turishi esa boshqa daraja boʻladi. Uning qoʻllari uzoqqa choʻzilganini koʻrib, oʻzimizdek „hammasi yaxshi boʻladi“ degan imkoniyatni qoʻlimizdan chiqarmaymiz. Yon tomonidan oʻtib ketayotgan toʻpni oldindan koʻra olgan himoyachi bilan yangi oʻyin — bu hikoya koʻrinmaydigan gʻalaba yoʻlidir. Chunki oʻsha yugurishlarimizning oʻrniga, yangi titan kelganda, boʻshliqlar qayta paydo boʻladigan boʻlsa… foydasi yoʻq, toʻp hech qachon boshqa tomonlarga oʻtib ketmasligi uchun yuraklarimizni ham unga topshiramiz.

Jonibekni olib kelgan kunimizni hayajon bilan kutayotgan muxlislardan biridirman. Men soʻnggi oʻyinlarda qoʻshimcha vaqtlaridagi oʻchirishlarimizni, himoyadagi chalkashliklarni va yurakni ezgan "deyarli"larni oʻz gʻalabamizdek his qilganman. U qoʻllarining uzoqligi bilan toʻpni oldindan koʻrib olishini, boʻyi bilan darvozaga yaqinlikni taʼminlab berishini eshitganman — bu esa jamoa uchun yangi boshlanishdek!

Jonibekning kelishi yoʻlida nechta o‘yinni o‘zimizdan boshqa kim biladi? 90 daqiqa davomida qayg‘urib, yurak tutilib qolar ekan — negadir shu yerga oʻtish yoʻli hech birimiz uchun toʻsiqsiz boʻlmadi. Oʻshanda yuqori boʻyli himoyachi yoʻqligi uchun barcha toʻplar oldimizdan o‘tardi, uning qoʻli esa hali ham yerga yetmasdi!🔥 Endi uni o‘ylayman… maydonni qayerdan qayeriga qaramaydi, toʻpning yo‘lini oldindan koʻra boshlaydi! Yana bir bor maydondan qochib yugurar ekanman, ammo Jonibek qo‘llarining uzoqligi va boʻyi bilan oʻynab… nafaqat qalqon, balki butun old tomonga yangi devor boʻladigan kunlar yaqinlashmoqda!💪 Qani, oʻzingizga soʻray, bu jamoaning orqa tomonini himoya qilishning asosiy omili nima edi? Yo‘q — boshqa yoʻl qolmasligiga ishonch!

Ah, qani endi, Navbahor bobo oldindan ogohlantirib qoʻymaganmi, yoʻqmi — yoʻllarimizning zaif tomonlari qachonlardir oʻz vaqtini tugatadi, degan gapiga. Shu yerda birdan aha! Bu birovga oʻxshashmu? Mening sevimli jamoamizning orqasidagi devorga etakchi tosh qoʻyish boʻyicha Jonibekning yoʻli — bu oʻtlar orasidan oʻtib ketgan yoʻlmas yoʻlni toʻgʻrilashdek, qanoatimizni keltiradi. Chunki oʻtgan vaqtlarda uzoqqa ketgan toʻplarimiz, qalqonlarni xiralashtirganlar… hammasini oʻylab oʻtirsam, qoʻlimni koʻtarib: "Jonibek, senga foydasiz!" deb qoʻyaman. Oldingi oʻynlarda qancha yoʻl qoqshimiz, qancha koʻngil ezib oʻtishlarimizni hisoblab oʻtirishsam — uning qoʻllari bilan darvozaboning qoʻllari birlashganda, oʻsha yoʻllar "hech boʻlmaganday" boʻladigan kunlar kelguncha yuragimizdagi „deyarli“larni unutmaymiz. Uni bizga olib kelgan kun — bu aslida jamoamizning orqa tomonini mustahkamlash uchun qoʻshilgan yangi zanjir tuguni, boshqa yoʻl qolmasligini esa u oʻzining ulkan boʻyi bilan taʼminlaydi. Yana bir marta oʻylanib koʻramiz: 24 oʻyinda asosiy tarkibda, 49 oʻyinda asosiy tarkibda Turkiya ligalarida — bu raqamlar soʻzlamaydimi, Jonibekning sadoqatini? Yaponiyada ham davom etdi asosiy tarkibda oʻynash — bu uning doimiy ravishda yuqori darajadagi raqobatda oʻzini koʻrsatishi degan gap emasmi? Bugungi kunda unga takliflar kelishi oddiy sabab emas, u oʻzining sifati va potensiali bilan maydonda balandlikka erishgan. Shu vaqtda Penalti „butun himoyamizni yangi qalqon bilan almashtirishdek“ deb yozibdi — oʻsha qalqonning oʻzi boʻlsa, maydonni qayerdan qayeriga qarashi orqali toʻpning yoʻlini oldindan koʻra boshlaydi. Qancha yoʻllarni oʻrganib qolgan raqiblarimiz uchun uning boʻyi va qoʻllarining uzoqligi — bu yangi daraja, boshqa darajaga oʻtishdek! Qani, Navbahormuxlisning gaplariga qaytsak: yuqori boʻyli darvozabon yoʻqligi uchun barcha toʻplar oldimizdan oʻtardi, qoʻli esa yerga yetmasdi — bularning hammasi Jonibek kelganda oʻz oʻrniga tushadi. Uning qoʻllari uzoqroqqa choʻzilsa, toʻpning yoʻlini oldindan koʻra boshlaydi, nafaqat qalqon, balki butun old tomonga yangi devorni oʻrnatadi. Demak, jamoaning orqa tomonini himoya qilishning asosiy omili — bu oʻtgan vaqtlardagi chalkashliklarni yoʻq qiluvchi, yangi boshlanishlarga yoʻl ochuvchi Jonibekning oʻzidir. Boshqacha yoʻl qolmasligini uning qoʻllari va boʻyi taʼminlaydi, boshqa yoʻl esa qolmaydi!

ah, shuni eshitib o'zim ham o'ylab qoldim — qani, yoshlarga aytsam, ular uchun bu Jonibek nima edi? mening vaqtimda yaxshi darvozabonlar yaxshi bo'lardi, lekin keyingi avlodlarga ularning hammasi notekisdek tuyulsa — rostdan, ularga kelsak, bir nechta yuqori bo'yli, qoʻllari uzoq boʻlganlarni ko'rdimmi? xotiramdan aytay, chet elliklarning eng taniqli darvozabonlariga — Buschets, Kahn, Neuer… hammasi 185-190 atrofida, na yuqori, na past. Jonibek esa 202 sm — bu qanday noyoblik, birov oʻylab koʻrganmi? lekin boshlik, haqiqatni aytaman — mening gʻalabalarimizning asosiy sababi umuman Jonibek emas, balki uning ortidagi oʻyinchilar edi. meni bilsang, mening yillarimda xalqaro oʻyinda 20 mingga yaqin tomoshabin boʻlardi, hozir esa 40 mingga yaqin, lekin qachonlardir maydon tomon qaraganda, tomoshabinlarning orasida oʻzining xavfsizligi uchun qoʻrqib oʻtirgan odamlar koʻp edi — chunki toʻp ajoyib yoʻl bilan kelardi, lekin darvozabonning qoʻli yetmasdi. shu narsadan soʻng men oʻz-oʻzidan qoldim: "qoʻl yetishmaganda boʻyi yetarli boʻladi" deganim yoʻq. sizlarga qattiq gapiraman, birovni bezovta qilish uchun emas: kelgusida jamoa uchun yaxshi boʻlishi mumkin, lekin asosiy muammo endi boshqa joyda — murabbiylarning oʻziga xosliklari. Jonibek kelishi bilan old tomondagi devor tikilsa, undan keyin qoladigan toʻpni olish uchun hali ham yaxshi himoyachilarga muhtojmiz. mening vaqtimda orqadagi himoyachilar oʻzlarining tajovuzkorligini koʻrsatishgani uchun yaxshi edi — ular toʻpni oldindan toʻxtatishardi, ammo hozirgi vaqtda yuqori boʻyli himoyachilar boshqa darajada oʻynashadi: ular toʻpni oʻzlariga yoʻnaltirishadi va toʻpning yoʻlini oldindan koʻra olishadi. masalan, mening oʻyinlarimda men oʻzimni oʻz jonim bilan himoya qilganman — toʻp kelganda oʻz oʻrnigimni yoʻqotib qoʻymaganman. Jonibek esa alohida qoʻshimcha: uning qoʻllarining uzoqligi boshqa darvozabonlarga qaraganda toʻpni oldindan toʻxtatishga imkon beradi, lekin u hali ham oyoq bilan toʻpni toʻxtatish kabi oʻziga xosligini yoʻqotmaydi. ya'ni, uning kelishi yaxshi, lekin asosiy muammo uning oʻrniga boshqa pozitsiyadagi oʻyinchilarning sifatidir. boshqa yoʻl qolmasligini taʼkidlash uchun hali ham koʻproq narsaga muhtojmiz.

Avvaliga o'zimni tutib qoldim, yuragim qattiq urayotganini his qildim… 2018-yilgi Qirgʻiziston bilan oʻyinda, toʻp hali havoda boʻlmasdigi vaqtda, oʻz- oʻzidan: "bunday boʻyli darvozabon boʻlsagina, hech boʻlmaganda qoʻl yetishi mumkin", deb oʻylab qolgan edim. Olisdan kelgan toʻpni qoʻriqchi oʻrta chiziq oldidan toʻxtatib qoʻyganda, butun stadion olovga botdi… endi eslayman — oʻshanda jamoamizning derazalari yoʻq edi, ammo qoʻlqoplarni koʻtarganimda, ularni barcha 30 ming qoʻl qo'lladi… ha, vaqt oʻtadi, biroq o'sha hissiyotlar endi ham menga yoqlamaydi! Shunday qilib, oʻsha vaqtlardagi shunga oʻxshash gaplarni eshitdim — hatto "Jonibek kelgandagina uyingizni qamrab oluvchi himoya devori tikiladi" deganlar edi… lekin hozir yillar oʻtib oʻylayin — qayerda edi ularning barchasi? 😤 Yoʻq, birovlar gapirishadi, birovlar esa harakat qilishadi!