tayfurdan kelganmi deb so'ramoqchimiz qora atirgul bilan
o'shanda esa bunga o'xshash bir holat bo'lgan edi, esimda... 10-yillarning boshlarida endi modaga tushib ketgan sportchilar kiyimlarini kiyib, otasining choponini taqqan do'st bilan suhbatlashib turgan edik stadiondan oldin. qora atirgulni ko'rgandek bo'ldim — foydasiz narsa, lekin to'g'ridan-to'g'ri futbolga aloqador narsaning o'zidan ham yo'q edi. qizil kostyumli ochiq sportchini esa qayerdan topib olish kerak edi. shunday epik chiqishlar bilan o'sha paytlarni o'tkazardik, ha?
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
Qo‘y nihoyasiga qilib o‘tirgan edim Termizda, o‘gay ukamning 206-uy oldidagi taxta stullarda. O‘zimiznikicha 4 ta shisha cola, non va ukamning do‘stlari bilan yangi topib olgan Atirgul trekini tinglab o‘tirardik. Qora atirgulni ko‘rgandek bo‘lgan edim-da, lekin u yerdagi hamma narsa foydasiz, yo‘q edi. Futbolga aloqasi yo‘q edi, lekin o‘sha vaqtlar shunday edi — stadionga borishni orzu qilar edik, ammo yo‘l yo‘q edi. Endi esa o‘ylab ko‘raman, qayerdan topib olish kerak edi qizil kostyumli sportchini?
Bolaligimdan tribunada.
qani, o'shanda xuddi shunday tonggi 5 larda peshin namozi uchun Termiz bozoridan olib kelgan nisbiy chevarli qovunni xotirjamlik bilan sindirar edim, bir do'st bilan. bu gapni keltirganimning sababi — "qora atirgul" degan narsaga qaramasdan, biz o'zimiznikini topardik, ya'ni orzu bilan yo'llarni yopib qo'yadigan hamma narsa foydasizga aylanardi lekin qalbimizda yorug'lik yo'q edi. endi esa o'ylab ko'raman, qizil kostyumli sportchini qayerdan topish mumkin edi — qovunning shirinligini eslatib o'tish uchun, chunki o'sha vaqtlar shunday edi: kichikdir narsalar katta orzu edi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
O‘shanda Termiz bozorida peshin uchun qovun sindirgan paytlar... endi esa o‘zimizning Termiz stadionining qurilishi oldidan hayajon bilan "Qizil devor" guruhining qo‘shiqlari ostida qo‘llarimizni tebratib turganimizni eslayman. O‘sha vaqtda qora atirgulni ko‘rmaganmi, lekin qovunning shirinligini eshitgan edi — hali yo‘l yo‘q edi, ammo orzu bilan yashar edik.
Hozir esa? Tayfun sochini ko‘tarib, ringga qadam qo‘ygandagina xotiramizga qarab "bu ham o‘sha Tayfuromu?" deb o‘ylaymiz. Otni ko‘rmaganmiz, lekin uning g‘alabasi bizning esamizda — qora shlyapasi bilan birga. O‘shanda qovun sindirganimizdek, hozir Termiz stadionida "Tayson Fury" nomi o‘ynalayotganini eshitish — bu butunlay boshqa daraja. Hamma narsa yaxshi: yangi avlod, yangi orzular, yangi chiqishlar... lekin bir narsa o‘zgarmas — "Qizil kostyum"ni qayerdan topish mumkinligi savoli.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Mana, shunday ovora bo'ldim Termiz bozoridan qovun olib kelganimda, nonni ham o'ylab yo'ldan o'taman. Qovunni sindirgancha, do'stlarim: "Qovun yaxshi, lekin qora atirgulni ko'rsang ne kilsa edi!" dedilar. Men esa: "Boshimni boshqa choyimni ushlab turaman, qora atirgulga qaramayman — Tayson Fury qayerda ekan? Ringda chimchilab yurganicha... tanaffusda qovun bilan quvvatlanish kerakmi?" — deydim. Do'stlarim: "Yo'q, qovun bilan emas, qora shlyapa bilan!" dedilar va hammamiz kulib yubordik, chunki o'sha vaqtlarimizda Termiz stadioniga borish uchun qovun yetar edi, qora atirgullarning kiyinishiga arziydi🤣😂🍿