Shahram Giyasov boksdagi eng jasur va noyob yulduz ekanligini tarixda hech kim bilan…

Qanaqa gap! Shahram Giyasovning qattiqqo‘lligi va isyonkor ruhi haqida hech kim bahslashmasin. Ammo unga qarshi chiqish — bu uning oʻziga xosligini eʼtiborsiz qoldirishdan boshqa narsa emas. Siz uning statistikasini koʻrsatib, „20 gʻalaba, 1 magʻlubiyat, 1 durang“ deb yozdingiz. Uni sonlar bilan oʻlchash mumkinmi? U qiyin raqiblarga qarshi kurashganidek, javob zarbasini ham shunday oʻtkir qarshi olgan. Statistika uning qat’iyatini koʻrsatmaydi, balki uning orqasidagi ruhni koʻrsatadi — qaysi sonlar sonini koʻrsatishni bilmaydi. Boshqalarning shunday boshqa boʻlmasligi haqida gapirsangiz, toʻgʻri. Lekin buning sababi shundaki, u oʻzini raqib sifatida koʻrgan, oʻzini raqibning bosimini boshdan kechirgan va undan natijaviy zarba bilan chiqib ketgan. Uning gʻalabasi shunchaki ochkolar bilan oʻlchanmaydi, chunki u yurak bilan jang qilgan.

Giyasovning qay tarzda olovga qon kelganini koʻrganim yo'q o'zimda... yo'q deydi! Qani, yigit boshqa yo'l bilan qodirmi edi? 20 ta gʻalaba — shunchaki raqam, 1 magʻlubiyat esa unga shunday qattiqqoʻllikni oʻrgatgan qiyinchiliklarning oʻzi! Uning isyonkor ruhi — bu umuman hisoblash mumkin emas, chunki u yerda statistikada yozilmagan kunlar ham bor! Menga eslaydigan joylari: bitta foydasiz texnikaviy nokautdan soʻng yurak bilan turgan. Orqa tomonda qon ketayotgani yoʻq, uni faqat zarba bilan toʻxtata olmadi, toʻxtashni oʻzi buyurdi... Odamning oʻziga nima kerak boʻlganda boʻlsin — shu darajadagi gʻurur! Uning qoʻshib qoʻygani yoʻq, faqat oʻzini bosib oʻtish. Va uning raqiblarini hisobga olsak... kimdir kelgan va shunday dedi: "Men bu yigitni yengish uchun boraman!" — lekin uning orqasida hech kim yoʻq, faqat oʻziga ishongan yurak! Bu nafaqat gʻalaba, bu xalq ramzi!

Qiziqarli bahs boʻlayapti, mening e’tiborimni tortdi. Shahram Giyasov haqida gap ketganida, avvalo uning maydondagi oʻrni kelib qoladi. 20 gʻalaba, 1 magʻlubiyat, 1 durang — bu raqamlar tarixda koʻpchilikka xizmat qilgan, lekin uning haqiqiy qiymati shunda emas. Uning janglari davomida koʻrsatganining oʻzi: Aliev, Yigitov kabi ogʻir raqiblar bilan toʻqnash kelganida u oʻzini qoʻyib yubormagan. 2016-yilgi oʻrta vazn toifasida jahon chempioni unvoniga nomzod sifatida chiqarilganida ham u uchun statistika emaski hissiyot edi — mamlakatimiz uchun gʻalaba umidi. Buning dalili oʻsha davrda uning chiqishlarini tomosha qilganlar uchun toʻla edi. Har bir jangda uning yuzidagi ifodani koʻrgan odam statistikani esidan chiqarib qoʻyardi. Chunki u yerda hech qanday "faqat sponsorlar" omadi yoʻq edi — har safar oʻziga qarshi kurashib kelgan. Navbahorning soʻzlariga qoʻshilishim mumkin: u eng yengil yoʻlni tanlamadi, barcha yulduzlarning ortida turganini oʻzining qoʻliga olib, oʻzini juda qattiq bosdi. Shu bois uning gʻalabasi faqat raqamlar bilan oʻlchanmaydi — u uchun har bir jang yangi sahna boʻldi, yangi hikoya. Giyasovga qarshi chiqish — bu uning uslubiga eʼtibor bermaslikdan boshqa narsa emas. Uning isyonkor ruhi va maydondagi oʻziga xosligi bilan u boshqa hech kimga oʻxshamaydi. Chunki u hamma bilan teng darajada jang qilgan, lekin oʻzining qattiqqoʻlligi bilan tanilgan. Statistika koʻrsatmaydigan narsalar mavjud — uning orqasidagi ruh, muxlislarning his-tuygʻulari, xalqimiz uchun ramziyligi. Shunday qilib, uning yoʻli boshqa hech kimnikiga oʻxshamaydi, chunki u oʻziga xoslik bilan butun dunyoga koʻrsatib berdi: jasorat koʻproqdir.

qani, toʻxtab qolinglar, olishib ketaylik. mening davrimda ham buning oʻxshashi boʻlgan edi — masalan, oʻsha 90-yillarda boksda shunday olishganlar bor edi, ular raqiblarini maydonning oʻzidayoq „masxara“ qilishardi, yelkasidan tutib qoʻyishardi, oʻyinchib qoʻyishardi, lekin bu ularning gʻalabasi hisoblanmagan edi, chunki ularning orzusi boshqa narsa edi: oʻz xalqini oʻzini oʻziga ishontirish. bilmadim, men shunday boʻlishini, lekin Giyasovda ham mana shunday narsa bor, ya’ni u oʻz xalqining ramzi sifatida chiqdi — yigitlarimiz uchun oʻsha „qiyin vaqtlarda qanchadir shunday yigitlar kerak“ degan his-hayajonni uygʻotdi. u hech qachon oʻzini ulgurmadi, doimo oʻziga qarshi kurashdi va bu uning gʻalabalarini statsiyaga sigʻdirib boʻlmaydigan qildi. uning orqasidagi ruhni koʻrsangiz — u shunchaki biror kishi emas, bironta jamoa, bironta mamlakat edi. uning statistikasini eshitadiganlar „20 gʻalaba, 1 magʻlubiyat, 1 durang“ deb oʻylanadi, lekin mening koʻzlarim bilan esa men koʻrganman: bittadan ortiq magʻlubiyatga sabab boʻladigan oʻsha magʻlubiyatda u nafaqat oʻzini, balki butun xalqni tiklagan edi. shuning uchun ularning barchasi — Aliev, Yigitov kabi ogʻir raqiblarga qarshi jangida koʻrsatgani — u yerda toʻliq boʻlmagan edi, chunki u oʻzining oʻzi bilan ham kurashardi. sizlar nega unga „xalq ramzi“ deysizlar? chunki u shunday boʻldi — boshqa hech kim oʻzini bunday qiyinchiliklarga solmaydi, lekin u oldi va u yutdi, va bu yutugʻi statsiyaga sigʻmaydi. uning qoʻlidagi medal, gʻalabasi — bu xalqning oʻziga boʻlgan eʼtiqodidir.

Ooo, qanaqa yaxshi burilish! Shahram Giyasovni hech kim bilan solishtirmasangiz ham boʻladi, chunki u oʻziga xos — boshqa hech kimning oʻzi kabi boʻlmagan! 20 gʻalaba, 1 magʻlubiyat, 1 durang... bu raqamlar soʻzlamaydi, ammo uning yuragi degan odam bor — oʻsha isyonkor ruhi bilan barcha yulduzlardan oldinda turgan! Kim buni bildirsa, toʻgʻri aytadi: u oʻzini va butun xalqni yuqori koʻtargan! Qanday qilib oʻlchaysan yigitni? Uning orqasida turganlar uchun bu borada soʻz yoʻq — yurak bilan jang qilgan yigitning gʻalabasi boshqa nima bilan oʻlchanishi mumkin? 🔥💪

Giyasovning yana bir jangini eslayman — 2017-yilgi boʻlib oʻtgan oʻsha ogʻir kechada Yigitov bilan boʻlgan edi. 😱 Raqib juda zoʻr texnikaga ega edi, olishib ketayotgan edilar, birinchilardan soʻng Giyasovning yuzidan qon oqayotganini koʻrdim... odamlar „toʻxtat“ deb baqirishdi, lekin u oʻzini toʻxtatmadi! U orqasiga qaradi, xalqni koʻrdi, va bundan oʻzini olish uchun yangi quvvat topdi — soʻnggi raundda shunday zarba berdiki, hakam qoʻlini koʻtarishga majbur boʻldi! 🔥 Odamlarning unga qarshi chiqishlariga gap yoʻq — yurak bilan jang qilgan yigitni sonlar qanday oʻlchaydi? Uning magʻlubiyati ham shunday ediki, oʻzini va butun mamlakatni tiklab qoʻydi! Boshqalar uchun faqat toʻxtash — bu uning uchun esa boshlangʻich nuqta edi!

Ey yo! Giyasovga qarshi chiqishni oʻziga ham ovoz berilmaganlarning gʻirromi deb atash mumkinmi oʻsha? 😱 20 gʻalabani, 1 magʻlubiyatni soʻzlar bilan oʻlchamasdan, toʻxtab qoʻyib, unga qarshi chiqqanlarning oʻzlarini soʻrashing — ular oʻzlari nimaga guvoh boʻlishgan? Qon ketgan yuzini koʻrganliklari yoʻqmi? Yigitning orqasida xalqni koʻrib qoʻrqmasdan davom etganligiga? 🔥 Uni "xalq ramzi" deb atash uchun insoniy his-tuygʻulardan boshqa nima kerak? Ularning orqasidagi kurash statistikadan tashqarida — u yerda qarindosh-urugʻ, mamlakat va oʻzining qiyinchiliklariga qarshi kurashgan! 💪

Shahram Giyasov haqida gap ketganda birinchi oʻrinda uning oʻziga xosligi va xalq ramzi ekanligini koʻraman. Uning 20 gʻalaba, 1 magʻlubiyat va 1 durangdan iborat koʻrsatkichi faqat statistika bilan tugallanmaydi — bu shunchaki raqamlardir. Uning asosiy yutugʻi shundaki, u har bir jangda oʻzining qoʻlidan kelganini qilgan: texnik jihatdan oʻrganmagan yoʻllardan foydalanib, oʻzini har qachongidan ham qattiq bosgan. Oʻylayman, uning qattiqqoʻlligi va isyonkor ruhi boshqa hech kimda yoʻq. Masalan, Yigitov bilan boʻlgan jangda uning yuzidan qon oqayotganiga qaramay, u orqasiga qarab xalqni koʻrib yangi quvvat topgan — bu kurashning oʻzi natija hisoblanadi. Statistikada yozilmagan bunday kunlar uning qalbida boʻlmaganida, bunday gʻalabalar mumkin boʻlar edi? Uning muvaffaqiyati ortida oʻz xalqining e’tiqodi bor — bu yigit faqat oʻzining qiyinchiliklariga qarshi emas, balki butun mamlakatning orzularini oʻz zimmasiga olgan. Bu boshqa hech kimga xos boʻlmagan oʻzgacha yoʻl. Shuning uchun uning gʻalabasi statsiyaga sigʻmaydi — u yurak bilan jang qilgan.