Osmoning yetti rangi bilan o'ralgan azizlarimizning o'g'li va buyuk timsoli MUDINXUJAEV
esimda 1990-yillarning boshlarida meni birinchi marta futbol maydonlariga olgandek — hammomizdagi eshikdan eshikka yugurib chiqib ketganimdek, shunday vaqt edi. qayerdandir teatr sahifasi ovoz berardi, o'zbekcha raqs musiqasi cholg'alarining ohangi eshitilar edi, biroq mening barcha e'tibatim bitta narsada edi: olovli to'pimiz oldinga intilib, darvozaga qarab uchib borar edi. o'sha paytdan boshlab mudinxujaevlarimiz bilan birga yurar edim, ularning harakatlaridan ko'ra o'zimni ularga yaqin his qilgan edim.
qaniydi, klubimizning maydonidagi birinchi gollarimizni eslayman — o'sha vaqtlarda stadionlarga to'polonlar yoqmay qolar, lekin o'zimizniki, maydonning o'zimga yaqin bo'lgan burchagida oʻtirganimda, o'zimni faqat olovli to'pni his qilgandek bo'lar edim. chunki unda birlashgan—mudinxujaevning mehnati, jadalligi, kelajakka ishonchi.
esimda 1994-yil avgust oyida olis shaharlardagi maydonlarda o'ynayotganimizni, lekin ularning o'yinlarini tarmoqdan eshitganimni, keyinroq telekranlardagi replikalarni o'zimning singlimdek his qilganimni. hali ham olovli to'pning yorqinligini uning har bir qarashidan ko'rganman. shu yillarda biroz o'sib, uning harakatlarini imitatsiya qilishga uringan edim — barmoqlarim bilan "koridor" ochib, yugurishni boshlardim, onam esa tabassum bilan "qani, yana-mu" deb ko'zi yumardi.
o'sha vaqtlarimda "muxlislik" deb ataladigan narsa boshqa edi — bu o'zingni birga his qilish edi. stadionlarga borish, jamoaning gollarini birgalikda nishonlash, yutqazganda ham bir-birimizni qo'llab-quvvatlash. o'zimizniki edi. bugun ham o'zbek futboli tarixida gullab-yashnagan yillarimizning aksariyati barcha xalqimiz uchun ozgina mehr bilan yodda qolgan — chunki ular muxlislikning o'zi edi.
boshqa narsa: o'zimni qayerdadir qumli tepaliklardagi futbol maydonida o'ynab o'tirganimni eslayman, biroq o'sha vaqtda ham "bizning jamoamiz" bor edi. boshi kelib kelmagan, lekin yuragimda har doim bor edi. chunki mudinxujaevlarimiz faoliyatini koʻrib, ular orqali oʻzimizni topdik.
mana shu yillarda, o'sha esda qolarli damlarda, men ham klubimizning bir qismi boʻlganman. bugun ham hamma narsani eslayman — osmonning yetti rangi bilan oʻralgan muhabbatimizni, futbol maydonidagi birinchi qichqiriqlarni, gʻalabalardagi eslatma va yutqizuvlarning og'irliklarini.
qaniydi, hammasini eslayman...
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
O'ylab ko'raman, menimcha 8 yoshimda "Do'stlik" stadionining tomini qo'lida tuzli gazak bilan yopib o'tirgan edim, e'tiborimni soqchilarning qichqirig'idan koʻra to'pning derazaga tegingan ovoziga qaratardim... qachon kimdir "Mudinmurod! Madinmurod!" deb baqirganida, oyoqlarim titrab ketardi. Bu mening birinchi bo'limim edi — tomda o'tirib, jamoamizning gollarini his qilish... va ular bilan birgalikda yig'lab qolish.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
qaniydi, yodimga tushdiki... 85-yilning qishki kechalaridan birida "Paxtakor" stadioni oldidagi bozorda ota-bolaning o'ramasini ovqat qilishayotgan edim. o'ramani qizdirib, rom bilan ichiklar edik, qishda bunday noyob narsa edi. birdan maydon atrofidagi chiroqlar yonib, to'pning ovozini eshitib oldik. ota mening qo'lidan romni olgach, "kelin, tirqish" dedi va shu zahoti to'pning darvozaga ketayotganini ko'rish uchun darhol yugurdik. ularning o'ynagani emas, balki bizning maydonimizda edi — stadioni yopilgan vaqt edi, lekin oddiy muxlislar qandaydir yoʻl bilan kirib olishar edi. o'zimizniki degan his esa, gullayotgan qishloq daraxtlarining guli kabi hamma narsani qoplab ketardi. hatto shu kurtkada ham, o'ramani chaynaganda ham, to'pning derazadagi ovozini eshitarkan. mana shunday vaqtlar edi...
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
Ey, do'stlar, eshitganimga chiday olmadi — oʻshanda men hali 7 yoshli bolakay edi, asosiy "stadionim" esa onamning eshigi edi. Hamma vaqtda to'p bilan yugurib o'tirardim, lekin bir kuni onam "yana shu to'pni ichkarida otib o'ynaysan, eshikni berkib qo'yaman!" deb qichqirdi. Qanchadir vaqt oʻtgach, uyimiz oldidagi koʻcha to'p bilan to'la boʻldi — bu Muxammadning jamoasi tayanchlarini mashq qilib yurardi.
Men esa, shunchaki oyoq kiyimini olish uchun derazaning oldidan oʻtib ketishga uringanda, to'p mening yuzimga tegib ketdi — chiroyliroq xolatda sochlarimga yopishdi, o'zim esa "Xudo aytsa" degan holatda yerga yiqildim. O'rtada esa jamoamizning yetakchisi Muxammad: "Ey, bola, to'pni ushlab turgin, maydonda to'p yetmaydi!" deb g'iybat qildi. Men esa qon tomirlarimning qichqirayotganini his qilib, sochlarimni silkitib, "Qani, boshqa to'pni otayli!" deb baqirdim.
Oshiqlarning fikricha, mening ilk gollarimdan biri bu edi — to'pni boshi bilan qaytara olmaganim, lekin jamoamizga bo'lgan muhabbatimni jahon chempionati finalida o'ynagandek ifoda etdim. Shu vaqtdan boshlab, onamning eshigini ochishni o'rgandim... lekin to'pni ichkariga kiritish uchun emas, aksincha, o'zini to'pdek his qilish uchun! 🤣🔥
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿