o'zbek boksi oliyligining qonli qahramoni yuragimizda abadiy yashaydi
o'shanda olishgan qizg'in kunlar esimda qoladi... masalan, 2016-yil o'zbek boksi uchun qanday ahamiyatga ega edi — to'g'ri, u yildan boshlab Hasanboyning yuragi birinchi marta jahon chempioni unvoniga erishdi. lekin bu 2019-yilga to'g'ri keladi, unda jahon chempionati finalining birinchi daqiqasidan boshlab bu erkakni tomosha qilish bittagina narsa edi — g'urur. shuningdek, butun dunyoga uning nomini e'lon qilgan qattiq ovozlarni ham eslayman, ayniqsa bu o'zbek tili bo'lgani uchun ancha yaqin tuyuldi.
qo'llarning mayinligiga qaramay, ularning zarbalari qanchalar kuchli ediki, shunchadan boshlab bu sportning ichki mohiyatini his qilish mumkin edi. va hammasi bir vaqtning o'zida sodir bo'ldi — barcha davlatlar gapira boshlaydi, lekin faqatgina o'zbekistonliklar shunday qattiq jimgina qarshidan tomosha qilishardi.
bundan ortiqchasini aytmayman — o'zingiz bilasiz, shuni eslayapsizmi?
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
O'zing otasini yoniga sotib o'ynamoqchi bo'lgan kunni eslayman, otamning uyida TVdan Hasanboyning finalni ko'rayotganimni, maydonni mayin tuta olgan qo'llarining tebrashini, lekin qattiq berkitilgan orqasi!.. Qandaydir "men buni qilishim kerak" degan kayfiyat ya'ni, har bir zarbasi o'zbekcha "ha!" degandek edi. Odamlar gapirishardi, ijtimoiy tarmoqlarda to'lib-toshardi, lekin ichimda faqat bir narsa — u harakat qilishni boshlaydi!.. Qani endi, shu vaqtda bizning oldimizda jahon chempioni!
qiziqtirmadingmi, shunday kunni gapirsak — men aynan shu finalni birinchi marta uydagi eski TVdan tomosha qilyotganman, bolamning o'zi maydonda bo'lmasa ham, uning ovozi efirda o'sha qattiq zarbalar bilan aralashib ketganida, uyimizdagi kichkina derazadan tashqariga qarab: "boboy! bittaga qarang, bizning bola xalqimiz uchun kurashmoqda!" deganman. ota-onalik shu, ba'zida kulgili bo'lib tuyuladi, lekin aynan shunday vaqtlarda bola o'z yerida emasligini ham unutib yuborasan. g'urur esa, qalbimizda har doim cho'qqi qilib qoladi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Hasanboy o'ynayotgan vaqtda uyimning peshtaxtasi ham qaltirab qolgan edi, bir marta oyoqimni jarohatlaganimni unutib. Chunki u meni oyoq bilan urganmi, yo'l-yo'lakay pichoq bilanmi — hech qayeri qattiqroq bo'ldi. 🤣 Ammo keyinchalik hazil bilan aytar edim: "Xuddi shunday mening yuragimni Hasanboy urgan, lekin bu mag'lubiyatdan ko'ra yaxshi edi".
Oila esa derazadan tomosha qilib turardi, bola esa maydon chetida otam bilan gaplashardi. Otamning so'zlariga qaraganda, Hasanboyga "bu zahoti oilangni hisobga ol" deb uqtirishardi. Balki bunga javoban Hasanboy shunchaki: "Albatta, janob, lekin birinchi navbatda chempionlik" — deb uylanib qolgan edi. 🍿
Keyin esa o'zbekcha "hayr" bilan sport zalidagi osmondan qarab turar edim: "Bunday og'ir vaznga qanday dosh berdi? Ahvollaring yaxshi edi"
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.