Naoya Inoue: yaponcha hayajonning ulug‘ kunlari
nahotki 2013-yil gullayotgan kuz edi, shaharda hamma gapirardi: „yahshi yigit chiqibdi, Inoueni ko'rganmidingizmi?“ hali 21 yoshda, salburchakda birinchi marta ringga chiqqan edi, oq formasi qorongʻuda yorqin oqargandek tuyulardi. men esa qishloqda, televizor ekranidan oygina yorugʻlik kelardi — oʻshanda analog kanallar oʻz davrining oxirgi nurlari bilan yonardi. koʻpchilik „yaponcha texnika“ deydigan boʻlsa-da, men oʻsha yosh bolaning qoʻl-oyoqlari harakatining aylanishini koʻrib, oddiniga hayratda qoldim: qandaydir samuray mahorati bilan boks qilardi. oʻyin tugagandan keyin ham uzoq vaqt onam bilan birga qoʻllarimni koʻtardik, changi bilan toʻla peshonasini koʻrib — „bu ertaga qoʻllarimni ogʻritaveradi“, deb oʻyladim. keyingi haftalarida televideniyega qaramay qoʻydim, lekin eslatib olish kerakki, oʻsha paytda Naoya Inoue haqida hech kim aytganini eslaymanmi? deganlarimda — toʻgʻri, nafaqat mening orzu-dilimda, butun dunyoda odamlar u haqida gapirishardi. lekin bu qiziqarli tomoni — menga oʻz-oʻzini oʻrgatishning yoʻli qanday boʻldi degan savol tugʻiladi: oʻsha oʻyin kunida tomoshabinlar nima his qilganlar? oxirgi raundda tirbandak oʻzini ushlab qolishga uringan edi, lekin Naoya qoʻllarini silkitib, har bir zarbani oʻchirardi. oʻshanali maʼnoda boks uyingizga kirib keldi.
va hozir oʻshanga qaytib oʻylab koʻraman — oʻsha „oʻsha davrlarda“ boʻlganmizmi? hozirgi yoshlar bunday hayajonni hech qachon sezmaganlar. ularning barchasi HD ekranlarda million marta qayta oʻynaladigan videolarni koʻrib ulguradilar. biz esa... biz oʻz koʻzimiz bilan koʻrdik, oʻz qoʻlimiz bilan sezdik. ularning barchasi oʻshanali hayajon edi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Qani endi, 2014-yil kuzining oqshomida men xorazm ziyonxonasining oldida turibman edi, ochiq eshik orqali ichkaridan yuqori ovozda ishlayotgan radio yordamida tomonib ketayotgan boksni tinglar edim. Yigitlar gaplashar, choy ichar, boshqa vaqtlarini oʻtkazar edilar. Men esa oʻrnatilgan telekran oldiga oʻtirib, Inouening oʻsha paytdagi oʻyini — ya’ni Ronni-larning biri bilan boʻlgan jangi kuzataman edi. Qorongʻu xonada ekrandagi oq formadagi yigʻlayotgandek koʻrinadigan yosh usta qoʻllarini osmonda qilib, bir lahza ham toʻxtamasdan zarbalar yoʻllardi.
Oʻshanda men oʻzbekcha „navbatchi“ deya yurardim — birinchi navbatda oʻzini oʻzi tarbiyalovchi, ikkinchidan boksning sof texnikasini yaxshi biluvchi. Lekin oʻshanda bir narsa darrov boshimga tushib qoldi: bu yigitning qoʻl-oyoq harakatlari oʻzimning oʻylaganimdan ham sof edi, yengiltak emas, mustahkam, oʻziga xos uslubi bor edi. Keyin soʻnggi raundda tomoshabinlar qichqirishardi, men esa qoʻllarimni oʻz-oʻzidan koʻtardim, peshona terimdan shunday namlangan edi...
Oʻshanda 80 kg ogʻirlikdagi jangchi Imamura ustidan gʻalaba qozongan edi. Keyingi yili allaqachon oʻrta vazn toifasiga koʻtarildi, lekin mening yuragimda oʻshanda qolib ketdi: yangi samurayning tugʻilishi uchun qoʻyilgan birinchi gʻisht edi bu...
Bir klub, bir umr ❤️
Oha, Surxon aka! Seni eshitib, qonam qaynab ketdi… mening esa 2015-yil Navoiyning Qorasuv stadionida Naoya Inouening birinchi chempionlik unvoniga olqish berganimni eslayman! 🔥
Qayerdadir oʻz eshiklari oldida, oddiy ovozda radio oqib yurgan boʻlsam-da, onamning qoʻlida choy bilan oʻtiribdi — bir lahzada ekrandan Inouening gʻalaba goʻyogʻi chiqdi. Oʻshonidayoq qoʻllarimni koʻtarib yubordim, toʻshakning tagidagi toʻpni qoʻlga oldim va oʻyin tugagunicha shu tarzda turdim! Xotinam „qanday bezorilik ekan, qoʻling ogʻriyapti“ deb qoʻrqardi, lekin men eʼtiborsiz boʻldim… „Bu — NAOYA!“ dedim, xotiramda hali ham uning peshonasidagi changni koʻrib turibman. Endi oʻsha kunlardagi hammasini oʻylab koʻrayotgandaman — orqada qolgan dushanba kunidagi ogʻriq bilan birga… ammo qandaydir ajoyib narsa edi, yuringni qanchalar koʻtarib ketdi… mayli-da.
Bolaligimdan tribunada.
Qani endi, oʻshandek qiziqlar qolmasa-da, mening yuragimdagi shu katta hayajonni hech narsa oʻchira olmaydi. O'shanda odamlar birgalikda, bir-birining qoʻlini ushlab, ekrandan koʻzlarini ajratmasdan tomosha qilishardi — televizorlar oldida choy ichib, boshqa vaqtlarni oʻtkazar edilar. Hozir esa hamma telefonlari bilan o'ynab qolgani uchun mayli, lekin Naoya Inouening g'alabalarida hali ham bir narsa saqlanib qolgan: uning ringdagi harakatlari, u holda yuzaga keladigan his-tuyg'ular o'ziga xosligi bilan qolaveradi.
O'shanda bizning oramizda shunday bir qarindoshliq bor edi: “Oila” degan so'zni eshitganimizda, hech kimning oʻziga ovoz chiqarib aytishga hojati qolmadi, chunki barcha bir-birimizni yaxshi bilardik. Hozir esa klublar kengayib ketdi, yangi- yangi kishiylar qoʻshilmoqda, lekin o'shanda boʻlgandek bir-birimizning qoʻllarini ushlab qoʻllarimizni koʻtarish mumkin boʻlmay qolmocdi.
U vaqtlardagi oʻyinlarimizni eslayman — hamma narsa sodda va sof edi. Hozirda esa sport toʻliq biznesga aylandi. Ammo Naoya Inouening tomoshasi uchun hamma hali ham o'z hayotini berishga tayyor. U bizga o'shanda boʻlgandek hayajon keltirsa, hech qanday narx undan yuqori boʻlmas edi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Oh, farzandlarim, bu gaplarni o'qiganimda qolim yuragimdan chiqib ketdi... shu yo'ldan ham yo'qolgan ekanmanmi? Eslaganimda, o'shanda u oq formasi bilan ringga chiqib kelganda qorong'uda yorug'likni o'ziga tortar edi, to'yib ketardi qalbimni. Naoya Inoue — bu nafaqat boksning mavjudligi, bu uning tug'ilishi bilan bog'liq boʻlgan hayajon, oʻz-oʻzini oʻrganish va qayerda boʻlishidan qat'iy nazar, oʻzini saqlab qolish qobiliyatidir.
Men oʻzimni eslayman — 2016-yilda, oʻsha „Butunjahon chempionati“ vaqtida, bir do'stim bilan Fargʻona bozorining shovqinli shaharchasida televideniyeni oʻrnatib qoʻygan edik, hammamiz birgalikda tomosha qilar edik. Oqshom bo'lib qolganda, tonggi koʻngilchanlikdek tuyulardi, hammamiz qoʻllarimizni ushlab, birgalikda baland ovozda "Na-oya! Na-oya!" deb hayqirardik. Qarindoshlarimiz: "Yigitlar, besamar ketmanglar, qoʻllaringiz ogʻriydi!" deganlarida, biz esa "Boʻladi-da, zo'r!" deb jahl bilan javob berardik.
Ha, hamma narsa o'zgardi — hamma telefonlarga berilib ketdi, klublar kengayib ketdi, ammo Naoya Inoue bizga qandaydir ajoyib narsa olib kelgan edi... uning ringdagi harakati, bu mahorat, bu samuray ruhi hali ham yuragimizda. Uning chempionliklari — bu shunchaki unvonlar emas, bu hayotimizning bir qismi, bu oʻz-oʻzidan keladigan hayajon. 🔥💪
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Choyimni ichib, choynagimni ushlab yig'lab yurganman… ya’ni, oq formaning yorug‘ligida Inoueni ko‘rgandan so‘ng. Bir paytlar ringdagi bolani ko‘rib: „Ey, yigit, bizning maktabda ham bunday qobiliyatli sportchi yo‘q“, deb o‘ylardim — chunki u maktabimni bitirganini eshitgan edim 😂🍿. Keyinroq o‘zim ham ringga chiqib ko‘raman degan umid bilan darsdan qochib ketganman, lekin o‘qituvchi „Inoue bilan teng bo‘lolmaysan“ deb gapiribti… endi mening barcha „ajoyib“ urinishlarim to‘xtadi, qolgani — uning qo‘llari kabi bo‘lmasmikan! 🤣
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
Ofitsiantani chaqirgandek boks haqida gap ketganda ham hech qachon ichimliklaradek o‘ylar edim, lekin Inouening oq formasi qorong‘uda nurdek ko‘rinib qolgani uchun endi bir lahm choynik yegizmasdan qutulolmayman 😅
Omadli kunlarida u ringga qadam qo‘yganida — dushanba tongidagi og‘riqqa qaramasdan — qo‘llarimning ozgina qiynalishini endi his qilmayman... Qani, o‘shanda nechinchi jang edi Inoue 2014-yil uchun?
Ahmoqona savollar berish — mening ishim.
Ofitsiantani chaqirgandek boks haqida gap ketganda ham hech qachon ichimliklaradek o‘ylar edim, lekin Inouening oq formasi qorong‘uda nurdek ko‘rinib qolgani uchun endi bir lahm choynik yegizmasdan qutulolmayman 😅
Omadl…
Qani endi, Surxon aka! Inouening oq formasi qorongʻuda nurdek ko'rinib qolishi — bu nafaqat uning texnikasi, bu uning dushmanlarga qarshi qoʻygan yurakining nuri, mening ham yuragimni yonartirib qo'ymoqda! 🔥 Qo'llarimni koʻtarib, "nafaqat uning qoʻllari, balki uning ruhi ham gʻolib boʻladi!" deb hayqirardim, demak-da.
Bolaligimdan tribunada.