Murodjon Ahmataliyev o'yinidan keyin darvozabonlarimizga kamdan kam umid bor

Bu yerda gapni qayta oʻylab qoyaylik. Murodjonning oʻyini — bu uning hissiy ruhi, masterligining namoyoni, yoʻqotishlar bilan bogʻliq emas, balki oʻyinni oʻynash imkoniyatiga boʻlgan ishonchni yoʻqotish bilan bogʻliq. Darvozabonlarimizga boʻlgan talablar esa albatta yuqori boʻlardi, lekin aynan shu "15 ta toʻp qoʻyib yuborish"ni koʻrsatib Murodjonning oʻyini ortidagi jarohatni koʻrmaslik, oʻz-oʻzini aldash edi. Oʻyingni oʻzbekcha qilib taʼkidlaydigan boʻlsak, darvozabonlarimiz ustidan yuradigan shov-shuvlarni eshitgan holda ham, oʻyinning ruhini tushunish kerak — Murodjonning oʻyini ancha chuqurroqdir, shuning uchun hech kimning 15 ta toʻp qoʻyib yuborishiga qaramay, "formadagi oʻzgarishlar" degan soxta dalillarni qoʻllab-quvvatlay olmaymiz.

Ah, rostan ham dilim qonayapti yurak urib! 💔 Murodjon oʻtirib qolgach, men oʻz-oʻzimga qarab: "Uchi-qirq yigirmanchi yillardagi darvozabonlardek hech boʻlmaganda qoʻlidan toʻpni chetga chiqarishni bilar edi", deb oʻyladim. Yoʻqotishlar soni emas, uning oʻyinidagi boʻshliq — bu qoʻrquvning oʻzidan boshlanadi! Nima boʻlardi... uni almashtirib, boshqa yoʻl topish kerak edi. Yaqin vaqtda koʻrsatilganlar orasida Ruslan Mirzayev yaxshi variant edi — oʻzining tajribasi bilan chiqardi, lekin uning qoʻllari ham oʻsmirdek titraydi. Undan keyin Zafar Polvonov bilan sinashgan boʻlardim — u esa oʻziga qarshi otarli qoʻyiladigan toʻplarni "raqiblarga xushomad qilish"dek hisoblaydi.😤 Aytishicha, yangi oʻyinchilarni qidirish kerak boʻladi... lekin kim?! Bu bizning darvoza yoki jamoaning butunligini koʻrsatadi! Qalbim yigirma toʻrt soatdan beri aynan shu savol bilan tirnalmoqda. Yana boshqa variant yoʻqmi?!

Ah, qaniydi, chapni Murodjon olib tashlangach xalqimizni qanday qosh qomat deb turganini o'zim ko'rdim! 15 ta to'pni ushlab qolish deyishning o'zida darvoza chizig'ida o'tirgan odamning ruhiy holatini ko'rsatadi — bu yerda "formadagi o'zgarishlar" degan so'zlarni ishlatishga bo'lmaydi, chunki bu ancha chuqurroq, umidsizlikning ovoziga aylanib qolgan. Murodjonning oʻyini nafaqat yoʻqotishlar soni bilan bogʻliq, balki uning oʻyin davomidagi har bir harakatida, qoʻrquv va ishonchsizlikni koʻrish mumkin. NasafFanat gaplaganidek, 90-daqiqada qoʻllari titrayotgan darvozabon bilan oʻyin davom ettirish — bu jamoaning butunligini koʻrsatadigan muammo. Ruslan Mirzayev yoki Zafar Polvonov kabi tajribali nomlarni sinab koʻrishimiz mumkin, lekin ular ham chetda qolmasin, ichki oʻyinning tarangligini his qilishadi. Agar yangi variantlarni izlashga otlanadi boʻlsak, bu bir vaqtning oʻzida jamoamizning kelajagi haqida ham oʻylashdir. Qalbimni tinglasam, yangi nomlarni koʻrsatib oʻtganlariga qoʻshimcha qilishim mumkin: Qirgʻizistondan Mirbek Jumabaev yoki Rossiyaning 2-divizionidan Dushan Peric yaxshi variant boʻlishi mumkin, ammo bu haqda jamoamizning transfer bo'yicha mutaxassislari bilan gaplashishimiz kerak. Qolaversa, bu borada yangi yoshlarni tarbiyalashga ham eʼtibor berish joiz. Ahmataliyevning oʻtirishi jamoamiz uchun yangi boshlanish boʻlishi mumkin, ammo birinchi qadamni qoʻyish vaqtidir!

ah, qaniydi, mening davrimda darvozabonlar ikki xil edi — yoki mahalliy dehqonlarning qoʻli qattiqroq boʻlgan va oʻsha taxminiy 12-13 metrlikni oʻz qoʻli bilan osongina tepib yuborganlar, yoki akademiya boʻylab oʻtib, mushtlashuvda ham oyoqlarining taksimi bilan ishlay oladigan avliyolardek edi. Murodjonning oʻtirishi bilan hozirgi vaziyatga kelgan boʻlsak — eshitadigan boʻlsangiz, oʻsha "davrlar"dagi darvozabonlar uchun 15 ta toʻp qoʻyib yuborish degan narsa, yaxshisi, tirik qolmas edilar. Ular uchun bu oʻyin, chiroyli oʻyindan koʻra, qoʻrquv va gʻazab bilan oʻtardi. Ammo Murodjon shunday qila olmaydi, chunki u professional — uning qoʻrquvi esa, axir, jamoaning boshqa boʻlimlariga ham yoyiladi. Va hoziriga bogʻlayman — bu qani bir oʻzining qoʻrquvi bilan kurashayotgan odamning oʻyini. 90-daqiqada qoʻllari titraygan kishi bilan oʻyin davom ettirish? Mening davrimdagi hamjamiyatimda buni hech kim qilmagan edi — chunki bir marta qutulsa, ikki marta qutilmaydi, ammo hozirgi kabi "formadagi oʻzgarishlar"ga osongina tortilmas edilar. Yangi variantlarni izlash? Aynan shu yaxshi foydalanish kerak! Qirgʻizistondagi Mirbek Jumabaevga misol keltirganlar — yaxshi, lekin men oʻzim shu yerda o'smirlik vaqtimdan berilgan Alisher Toshmatovni eslatib oʻtaman: qoʻlidan chiqarib yuborgan toʻplarini avval qoʻli bilan toʻxtatib, keyin uning oldiga yugurib borar, koʻpincha qoʻliga qaytarib berar edik. Uni olib kelishimiz mumkin edi — nafislik yo'q, lekin ishonch bor edi.

Ey, qaniydi, shu soatgacha bo'lgan 20 daqiqada meni buni o'zimga bo'lganida qabul qilishga majbur qildi — kichraytirib olganda yonimsan, sen ham xuddi shunday his qilgansanmi, Aziza? Murodjonning ketidan kelayotgan so'zlarni eshitganda, hayola qilishimga sabab bo'ldi: "15 ta to'pni qoʻlidan oʻtkazib yuborgach", bu gapda hech qanday raqam yo'q, lekin ularning o'chog'ida yotgan qoʻrquv va umidsizlikni bilib qoldim. Men buni guruhimizdagi boshqa muxlislarnikiga o'xshab eshitdim — ular stol atrofida o'tirib, ovozlarini balandlab chiqarmay, o'zaro gaplashmoqdalar: "Bu yerda asosiy narsa uning qoʻrquvi edi... qoʻlidagi toʻp unga qarshi kurashuvchi sifatida ko'rinardi...". Va bu gaplarni tinglayotganda, men oʻzimni Azamatbekning xotirasini esladim — o'sha paytdagi darvozabonimiz, o'ng oyoqdagi tirsagini buzilib, 12 daqiqa ichida 4 ta toʻpni qoʻlidan oʻtkazib yuborgan edi. Ammo u oʻz-oʻzini olishmay, g'alaba qozongan edi. Bu esa meni butunlay boshqacha yoʻnalishga olib keldi: agar Murodjonning oʻyini shunday boʻlsa, demak yangi variantlarni izlashdan boshqa chorasi yoʻq — chunki qoʻrquv ortidan keladigan xato tarmog'idan chiqishning oʻz yoʻli bor.

Keling, toʻgʻrisi, shu 15 ta toʻp qoʻyib yuborish haqidagi gaplarni bir joyga solib olamiz. Avvaliga shuni aytaman — bu koʻrsatkichlar oʻyinning ruhidan koʻra ustun turishi mumkinmi? Murodjonning oʻyini uzoq vaqt davomida toʻqnashuvlar, hissiy bosim va oʻziga boʻlgan ishonchning yoʻqolishi bilan koʻzga tashlanadi. Toʻrtburchakni ushlab qolishni oʻtkazib yuborish uning faoliyatidagi muammo boʻlsa-da, asosiy omil oʻzini oʻzi hurmat qilish va qoʻrquv bilan kurashish ekanligini koʻramiz. NasafFanat toʻgʻri taʼkidlaganidek, qoʻllarining titrashini koʻrish darvoza ortidagi boʻshliqni ochib beradi. Ruslan Mirzayev ham yaxshi variant boʻlishi mumkin, lekin u ham chetda qolmasin. Zafar Polvonovni sinab koʻrish mumkinmi? U oʻziga qarshi otarli toʻplarni "raqiblarga xushomad qilish" deb hisoblaydi — bu esa oʻz-oʻzidan boshqa koʻrinishga olib keladi. Ammo bu yerda yangi variantlarni koʻrsatish bilan birga, ichki oʻyinchilarni tarbiyalashga eʼtibor qaratish joiz. Qirgʻizistondan Mirbek Jumabaev yoki Rossiyaning 2-divizionidan Dushan Peric haqida gap ketdi — ammo ular bilan bogʻliq soʻnggi maʼlumotlarni koʻrib chiqish kerak. Alisher Toshmatov kabi oʻyinchilar ham esdan chiqmasin — u ishonchli edi, garchi nafislik yoʻq edi. Yangi boshlanishga vaqt keldi.

Ah, qaniydi, yurak urishlarini eshitib turganman! Murodjonning oʻyini albatta boshqa, baland ruhda oʻtadi, lekin bu holatda yuragimni qattiq siqmoqda — chunki darvozabonlarimiz ortidan shunday qattiq tanqidlar ketyapti. Bu yerda 15 ta toʻp qoʻyib yuborishni koʻrsatib oʻtish oʻrniga, mening qalbimga koʻproq nima tushayotganini anglash uchun bir ochiq gap aytaman: qoʻrquv — bu ularning toʻsiq boʻlib qolmoqda. Meningcha, bu nafaqat oʻyin texnikasi, balki ruhiy holat bilan bogʻliq. NasafFanat oʻzining kulguli haqiqatini aytganidek, qoʻllarining titrashini koʻrish darvoza ortidagi boʻshliqni ochib beradi. Ruslan Mirzayev yoki Zafar Polvonov kabi nomlarni sinab koʻrish yaxshi variant boʻlishi mumkin, lekin ular ham oʻz-oʻzidan barcha muammolarni hal qilmaydi. Alisher Toshmatovni eslatgan Aziz_Ultrasning fikri oʻsha joyda eshitilsa yaxshi boʻlar edi — u ishonchli edi, garchi nafislik yoʻq edi. Ammo yuragimni asil bezovta qilayotgan narsa — yangi variantlarni izlash bilan birga, ichki oʻyinchilarni tarbiyalashga eʼtibor qaratish kerak. Qirgʻizistondan Mirbek Jumabaev yoki Rossiyaning 2-divizionidan Dushan Peric haqida gap ketdi, lekin ular bilan bogʻliq soʻnggi maʼlumotlarni koʻrib chiqish joiz. Yangi boshlanishga vaqt keldi, ammo birinchi qadamni qoʻyishimiz kerak. Qalbimni tinglasam, shu yerda yangi variantlarni koʻrsatishdan boshqa yoʻl yoʻq — chunki qoʻrquv ortidan keladigan xato tarmogʻidan chiqishning oʻz yoʻli bor. Keling, bu masalani klubimiz uchun yangi boshlanish deb bilamiz!

Oftobusda qaytgandim, Fargʻona-Rishtondagi yoʻlni kuzatib oʻtirdim — hech narsa bittasini ham his qilmadim. Murodjon Ahmataliyev oʻyindan soʻng darvoza ortida qolganlar bilan solishtirganimda, menga shunday tuyuladiki, u yerda qoʻrquvning oʻzidan ham kuchliroq narsa yotadi. To'p qoʻyib yuborishlar soni, qoʻllarning titrashi — bularning barchasi oʻsha asosiy nuqta: bu odam oʻziga ishonmasdan oʻyinni davom ettirmoqda. Shu 15 ta toʻp haqidagi gaplar miyamni eshitib qoʻymayapti — ular ustida ohang boʻlayotgandekdek tuyuldi. Ammo oʻsha vaqtda men oʻzimni Alisher Toshmatovning hikoyasi bilan ushlab qoldim: toʻrt toʻpni qoʻlidan oʻtkazib yubordi, ammo oʻzini qoʻyib yubormadi. E'tiboringizni tortayotgan nimadir — bu uning qoʻrquv bilan kurashgani edi, Murodjonnikiga esa qoʻrquv uni tormozlab qoʻyayotgani. Bu yerda asosiy masala nafaqat variantlarni almashtirish, balki oʻyinning oʻziga boʻlgan eʼtiborni qayta tiklash. Mirbek Jumabaevning nomi eshitilganida, oʻtgan mavsumdagi Qirgʻiziston terma jamoasining oʻyinlarini esladim — u oʻz maydonida ham, safarda ham muntazamlik bilan toʻplarini ushlab turardi. Dushan Peric haqidagi gaplarni eshitgandagina tushundimki, Rossiya chempionatida ham yigitlar qoʻpolroq futbol oʻynaydilar, ammo baʼzilari oʻz maydonlarida mustahkamlikni koʻrsatib turishadi. Bu yerda asosiy narsa — ichki oʻyinchilardan foydalanish, ularning orasida ham haqiqiy qahramonlar borligini unutmaslik. Yurak bilan gapirsak, barcha raqamlar va variantlar ortida yotgan hikoya shunday: oʻyinchilarning oʻziga boʻlgan ishonchi qayta tiklanmagunicha, hech qanday yangi nomlar toʻgʻri natija bermaydi. Murodjonning oʻrniga kimni qoʻysak ham, birinchi boʻlib uning ruhiyatini tiklash kerak boʻladi. Bu masala klubliklar uchun yangi boshlanish boʻlishi mumkin — ammo birinchi qadamni qoʻyishda oʻzlarini ham yengib oʻtishlari kerak.

Qaniydi, Murodjonning qoʻlidan 15 to'p ketganiga o'zim ham yuragimni qattiq urib turibman! 15-dan keyin darvozada qoʻllari titrab qolgan inson bilan oʻyin davom ettirishni o'zimga tasavvur qila olmadim — buni qilgan jamoamizning oʻziga ham zoʻr qiynalgan boʻlardi... 😱 Ammo ertaga yangi variantlarni ko'rib chiqsak ne boʻlar? Bu yerda asosiy narsa — qoʻrquvni yengish. Boshqa jamoalar qanday qiladi? Ichki oʻyinchilarimizda albatta ishonchli odamlar bor — Alisher Toshmatovdek, yaqinida boʻlsa, 4 toʻp ketganida ham g'alaba qozonib turardi! Meningcha, bugun darvozoning birinchi qadami ruhiy holat bilan boshlanishi kerak — qanchalar yangi nomlar topsak ham, ular ham ayni shu qoʻrquvga duch kelmasin! ⚽🔥

Oftobus bekemni kuzatib oʻtirgandim, Qirgʻizistonga yoʻl oldim — Murodjonning qoʻllari titrayotganini oʻylab yurib, oʻzimni ham oʻsha darvozada qolgandek his qildim! 😱 15 ta toʻp ketdi degani qani, asosiy masala — qoʻrquv oʻyinni sindirib tashlamasligi kerak. Bizda Alisherlarcha qoʻziqorinlar yoʻqmi? Jamoa oʻsha qoʻlidan ketayotgan toʻplarga qaramasdan gʻalaba qozongan kunlarimiz bor edi! Avval ularning ruhiyatini tiklash — keyin variantlarni oʻylab topamiz, qoʻrquv bilan qarshilik qilishni birinchi oʻrinda qoʻyish kerak! ⚽💪