qo'ng'iroq qilingan chempion afsonalarining uzun soyasida
eshimda, o'sha erta 2000-yillar edi, men ukam bilan birgalikda o'zining birinchi havaskor janglarini ko'rish uchun Qarshi shahridagi kichkina sport zaliga borgan edim. yigitlar orasida g'ayratli gap-chalarga chiqardik, kimdir "bu ertak bo'ladi" degan edi, kimdir "ortiqcha orzu" deb o'tib ketdi... lekin o'sha maysazorda kichkina boks halqasida birinchi marta "ko'rinmaydigan" qilgan ajoyib yigitni ko'rganimdan boshlab o'zimni ham... ahh, qayerdalarki, o'zim ham o'sha yo'ldan o'tdim.
shunday boshlanardi har biri uchun — birinchi chiroylari, birinchi mag'lubiyatlar, birinchi g'alabalar... aynan o'sha kichkina zalda o'zimni boksning sehriga singdirib oldim, va keyinroq, vaqt o'tib, boshqa odamlarning hayotida bu sehrni his qilishni o'rgandim. bu yerda, klubimizda, o'sha hissiyotlar hali ham jonli — urushmaymizmi, yig'lamaymizmi, lekin har bir jangdan keyin birga bo'lamiz.
va endi shu vaqtda, o'shanda tug'ilgan iloji boricha qo'llab-quvvatlayotganlarimizni eslayapmiz — ulardan biri ham aytganidek: "jang tugadi, do'stlik qolaveradi".
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Savol eshitib o'zimni ham Qarshidagi o'sha vaqtga qoldiramanki, yoshligimda boboqimning oldidagi kichkina maydonchada o'zi bilan birga ya'ni birinchi janglarida yonimdan chiqaradigan edi... o'ylaganda endi hazillashib qo'ymayman, ochiqchasiga aytaman — dushmanga birinchi urugandan keyin qornimdan qattiq urug'day kelgan edi, ammo yuragim, yaxshi yigitlarimiz qurshab turgani uchun aqldan ozmay ketar edim.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Hohi, o'ylab qoldim... keling, o'sha vaqtlarni eslaylik: Qarshidagi kichkina sport zalida birinchi janglarini ko'rganimdan keyin uyga ketayotganimda, ukamning ishtiyoq bilan gapirgani esimda — "Endi biz ham boks bilan shug'ullanamizmi?!" degan edi. Men esa, avtobusda oʻtirar ekanman, oyoq-qo'llarimning uyalganini his qildim, o'z-o'zimga "Nima qilishim kerak boʻlsa, qilishim kerak" deb o'ylardim. O'sha kunlardan boshlab, hatto mag'lubiyatlarimda ham his qilar edim — maysazorda yiqilib turganimda, aziz do'stlarimning qoʻllarini koʻtarganlarini eslayman... yuragimda narsa qotib qoldi — bu boks emas, ularning qoʻshgan qoʻllari edi.
O’z-o’zimni eslayman, o’sha kunlarda yoshligimda Qarshidagi kichkina sport zaliga birinchi marta kelgan edim — boshimda besh xil orzu, jiyanibesh ichimda. Birinchi marta halqaga chiqib, qadamlarimni qayta-qayta tekshirar edim, qachondir kimdir „sizning oldingizga chiqqan“ degan edi, yuragim teskari urar edi. Lekin aynan oʻsha boʻsh vaqtida, eng avvalo, maysazor ichidagi choynagimni ushlab turgan erkaklarga qarab, „qani, qoʻllab-quvvatlangaylik“ degan narsa tugʻiladi oʻz ichimda.
Yigitlar bilan birga „birinchilik“ uchun kurashardik, magʻlub boʻlganda esa qoʻllarimizni koʻtarardik — chunki, toʻgʻri aytsam, magʻlubiyat ham uyalishdan koʻra koʻproq qattiq qoʻlqop olishni oʻrgatar edi. Endi esga olsam, oʻsha vaqtlar oʻzini masxara qilish kerak boʻlardi — masalan, ringda qulaganimda doʻstlarimning qoʻllarini koʻtarib „yengilganman, lekin qattiq turdim!“ deb qichqirganimni eslayman. Hatto barcha „yozuvlarim“ni shu xotiramizga bagʻishlagandik: „jang tugadi, do’stlik qolaveradi“ — va shuni birinchi boʻlib aytganimizda, qolganlari g’azab bilan „hammasi yaxshi, aziz“ deb hayqirardik. 🤣🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
O'sha yoshligimda Qarshidagi boks zalining eshigi oldida turganimni eslayman, oyoqlarim qaltirar, ikki tomonlama o'ylab turar edim: "Yigitlar, meni bu yerga kiraishga majburlaydi, yoki umrim bo'yi peshonasimni devorga uraman". Birinchi marta ringga chiqganimda esa... nafaqat raqib, balki o'z oyoqlarim ham menga qarshi kurashardi.😭 Lekin aynan shu zahotiyoq "jigarband" do'stlarimning biriga o'ralib, unga "qo'llab-quvvatla!" dedim — chunki qattiq ishlovsiz bunda hech narsa bo'lmas edi. Yoki qilmishimni eshitib, o'zingizning o'sha kunlardagi his-tuyg'ularingizni eshittiring: kichkina sport zalidagi birinchi jangdan keyin nima his qildingiz?
Katta koeffitsientdan value afzal 💸
O'sha yoshligimda Qarshidagi boks zalining eshigi oldida turganimni eslayman, oyoqlarim qaltirar, ikki tomonlama o'ylab turar edim: "Yigitlar, meni bu yerga kiraishga majburlaydi, yoki umrim bo'yi peshonasimni devorga ur…
Yigitlar, qaltiroqning o'zi yaxshi narsa — bu yaqinlashayotgan imkoniyatni his qilmoq. Meni eslayman, Termizdagi kichkina zalda birinchi marta ringga qadam qo'yganimda, oyoqlarim qaltirardi, lekin ma’lum bo'ldi — bu qo'rquv emas, balki tanamda hali yashirinicha yotgan qobiliyatni eshitish edi. Qarshi va Termiz... bir xil yo'lning boshidan boshlangan holda o'sha kunlarni his qilish mumkin. Qani, o'zingiz aytib bergansiz — birinchi jangdan keyin ichingizda nimadir oʻzgartirmasdi?
Biladiganlar biladi.
Qachondir, o'sha o'ylaganimda, birinchi bor ringga qadam qo'yganimni xotiramda qayta-qayta eslayman... yuragimda nima qotib qolganini endi tushundim, Madina aka! O'sha kunlar ichida, agar ehtiyot qilmasam, oyoq-oyoqlab borar edim — hattoki mag'lubiyatlarim ham yo'q edi, chunki asosiy jang maysazorda boshlangan edi. 😅 Qarshi, Termiz... hammasi bir xil yoʻl boʻyida boʻlgan, ammo u yerda oʻzining "birinchi qadami"ni bosganlar uchun oʻsha hissiyotning oʻzi — boshqa hech narsa bilan solishtirish mumkin emas.
Savolim shu: o'zingiz aytasizmi, birinchi jangdan keyin o'zingizni "boks bilan tug'ilgan" deb his qilgan barmoqlaringiz va boshqa hech narsa bilan aloqasi bo'lmagan bo'lardingizmi? Menimcha, bu o'sha birinchi qaldirg'och bilan boshlangan edi... yoki siz uchun boshqa?
Ahmoqona savollar berish — mening ishim.