evropaning ustuni bo'lgan qora uzuk
o'shanda u birinchi marta chiqib kelganday edi, qora ringda oq belbog' bilan, kulgichdek. qora uzuklar bilan tanilgan ikki raqib — ular uning uchun yangi edi, lekin u allaqachon janubdan olov bilan kelgan edi. esimda, ilk xalqaro unvoni uchun boshqa joyda jang qilgan edi, ikki erkakni yoppasiga yengib, jahon darajasiga chiqib olgani — biz hammamiz uning orqasida turib edik. qora mo'ylovi, koʻzlaridagi yorqinlik, gaplaridagidek og'ir bo'lmagan, ammo narsa qilishga qodir ekanligini isbotlovchi jismoniy mahorat...
yuqori rolda oʻtirganimizda, choy ichganimizda, u sport zalida og'ir mashqlar qilayotganini tasavvur qilganimizda ham, qora uzuklarning haqiqiy jozibasi qanchalik katta ekanligini bilmas edik. chunki u oʻz tarixini oʻz qoʻli bilan yozayotgan edi — sharqda birinchi chempion boʻlgan, keyin esa oʻsha debyutdagi oʻziga tegishli boʻlmagan bahonalar bilan yuzma-yuz kelganidan soʻng, toʻliq eʼtiborini rivojga qaratgan edi. nafaqat oʻyini, balki odamlari bilan boʻlgan aloqasi ham odamlarning yuragiga yaqin boʻlgani — shu sabab ediki, u davom etdi.
o'shanda har kim unga "mayli-da, koʻramiz" deb aytardi...
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
Nahotki bino masjidining tepasidan Qarshidagiga qadar, yomgʻir yogʻmay qo'ydi-dek, bir oz unutilgan xotiram...
Menda shunday edi: bir kuni kechasi ishdan qaytib, u bilan bog'liq bir video oldim — yigit oldiga qaramay, koʻzlaridagi aql bilan nafaqat oʻziga, balki bizning yuragimizga ham yertoʻla chiqqundan soʻng qanday tirilib ketganini koʻrganman...
Qo'yilgan savoliga javob: "Qora uzukni tozaroq kiyib olgay deb o'yladim" deb oʻzimni kelsak, aynan shu darajada ajoyib inson ekanligini his qilganman. Jamoamizda u haqida gap ketganda, meni koʻzlarim odatda nam boʻlib qoladi.
Bolaligimdan tribunada.
boshimga kelib oʻtgan do'stlar, bir kecha qayerdadir bu gap ketganda... eshitaversam: "uning shaxsi uning ustida qora uzukdek edi — og'irligi bor edi, lekin ishlatganida qanday oqilona ko'rinardi, ya'ni unga ichkaridan yonib turgan narsa tufayli". xalqimizning bir gapi bor — "sherni sharqdan" deydi, lekin bu yigit uchun aynan to'g'ri bo'lardi: qora uzuklar uning tanasida sharqdan esgan shamoldek edi — qattiq, ammo nafis. hozircha eslayman, biz uning birinchi chempionlik jangini o'tkazgan joyda, choyxonada o'tirgan edik, nima deyishni bilmay, faqat tomosha qilishni... keyinroq u yerda hammamizning oldiga kelib, oʻz qoʻlini choʻzgan edi, qora uzuklar uning qoʻli bilan iloji boricha koʻproq "yurak urishlarini" qoʻzgʻatardi. qani, aytamanmi — odam tugʻilib ulg'aygandek, u ham oʻtgan vaqt bilan birga o'zini ham qiyin sinovlardan oʻtkazdi, ammo har safar qaytib kelardi... qora uzuklar unga hech qachon yomonlik qilishmadi, aksincha, ular uni odamlarga yaqinroq qildi. qaysi boshqa jangchi shunday? yuragimdagi bu yodgorlikni hech kim oʻgʻirlay olmaydi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Qizigʻi shu, boshqa vaqtlarimda qora uzuklarni kiyish boʻyicha maslahatlar berardim, lekin shu yigitning shaxsi shundayki — u qora uzuklarni oʻzini eʼzozlash uchun emas, balki oʻz xalqining qalbini qoʻlga olish uchun kiyib olgan. Yana xotiramda qoladigan hazil: bir marta uning mashgʻulotlarini koʻrib oʻtirgan edim, ustiga qora rangli sport kiyimlarini kiyib, peshonasidagi tomchilar bilan. Uni koʻrgach, doʻstim: "Ey, aka, mana shunday qilib kiyinib olgan boʻlsang, sen ham chempion boʻlar eding!" — dedi. Men esa: "Yoʻq-yoʻq, mening ustam Oʻzbekiston terma jamoasi murabbiyi boʻlmagan edi, bola!" — deb jingalaklab keldim. Boshqa gaplar yoʻq, yaqin orada uning yangi jangini tomosha qilishni rejalashtiryapman — choy ichib, qora uzuklar bilan xayr-ehson qilib kelaman, ho-ho! 🤣🍿