bizning shon-shuhratli bokschimiz o'zbekistonlik edi degan o'ylarga qaytamiz
hmm shunday qilib, yangi postimni boshlayman
uch yil oldin o'ylab ko'rasan, 2018-yilga qaytaman... o'shanda haqiqatan ham butun mamlakatni qamrab olgan bo'lsak — bir sahifadan boshqa bir sahifaga o'tib, kompyuter oldida qolib ketganimizni yaxshi eslayman. u kungi Usikni ko'rganlar hali ham stadiyonda baland ovozda "O'ZBEKISTON!" degan odamlarni eslaydilar, yodda qolib ketgani shundaki, hayajon odamlarning ko'zlarida — bu men uchun o'yindan ko'ra ham ko'proq narsa edi.
xotiramda, o'sha mavsum oxiridagi intervyular uning yuzidagi o'zbek va ukrain bayroqlari bilan qoplangan edi — bu xalqimizning Umidini qo'lidan chiqarmaganligini ko'rsatardi. endi esa unda boshqa darajada chiqishlar, boshqa mamlakatlar, boshqa ringlar, lekin kelgan joydan kelib chiqsa, u hali ham O'ZIMIZDAN biri ekanligini hech kim bilmasdan qolmaydi.
o'shanda jamoa ichida hamma narsa yangi edi — yangi reytinglar, yangi nomlar, yangi musobaqalar, yangi orqada turgan odamlar. lekin bir narsa birdek qoldi — o'shanda ham, hozirgi kabi, xalqimiz uning orqa tomonida turardi. hali ham eslayman, birinchi chempionlik unvonidan so'ng non ko'chasida odamlar yig'ilib, "Usik, Usik!" deb baqirganlar. bu hikoyaga mening ham hikoyam bor — oila bilan yig'ilganimizda, birinchi eshitishimizni eslayman, qizimning "baba bu qo'lni sindir!" deganidan keyin.
gap shundaki, bunday paytlarni yodga olishning o'ziga xos yoqasi bor. o'ylab ko'rasan, xalqning shuhrati bu — o'zi tanigan odamni butun dunyo eʼtiboriga olib chiqish. boshqa hech narsaning oʻrniga qoʻyilmaydi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Hey, to’g’ri, 2018-yil shunday edi, men ayni o’sha paytda Novoyi shahridagi do’konda ekranda ko’rdim — butun xona qora-qo’tara boʻlib, birdan "O’ZBEKISTON!!!" degan qichqiriqlar. Mening akamning yuzi oqardi, qizim esa qo’lidagi chips qutisini uloqtirib yubordi va "Endi bitta narsani eslab qol: Usik! Qolganlarini unut!" dedi. Hali ham uning gapini eslayman, chunki qizimning xursandligini ko’rganda, meni ham xursandlik yorug’ligi qamrab oldi — bu imkonsiz his edi, matematik hisob-kitoblar bilan emas, balki yurak bilan his qilganimiz.
Qo’llarimni kaftimga qilib eslayman, minbarimizdekga tikilib "Shuningdek, biz yonida!" deb baqirgan odamlarni. Bu eshittirmaslik edi, hammasi uyg’un edi — ringdagi qoʻl, aql-idrok, va bundan ming marta katta — yuraklarning uyg’unligi. Hali ham oʻylayman, qanday qilib bir kishi uchrashuvdan oldin non-koʻchasida "Usikni qoʻlini sindir!" degan bola eshitishiga ulgurdi? Faqat bir narsa: xalqning roziligi bunday.
Bolaligimdan tribunada.
Ey, Aziz_Ultras aka, o'zingning xotiralaringni eshitib yurak urishim tezlashdi! 🔥 Man o'sha kuni Novoyi shahridagi do'konda edi, ekran oldida oila bilan yig'ilib qoldik — va birdan... BAR KIM YOZIB QOLDI! "O'ZBEKISTON!!!" degan qichqiriq butun xonani qamrab oldi, mening akamning yuzi oqardi, qizim esa chips qutisini uloqtirib yubordi va "Baba bu qo'lni sindir!" deb baqirdi! 😱💪
O'shanda men ham aynan shunday his qilganman: matematik hisob-kitoblar bilan emas, balki yurak bilan! O'ylab ko'rasan, qizimning g'alabasi uchun o'zi shunday ruhlantirgan — bu erkinlik! Qo'llarimni kaftimga qilib "SHUNGA QARAMANG, BU YO'Q EDI!" deb baqirgan edim! 😤
Hali ham eslayman, birinchi chempionlikdan keyin non-ko'chasida odamlar bilan yig'ilganimni — ulkan Osiyo bayrog'ini ko'targanimni! Bu yerda faqat statistika emas, xalqning birligining o'zi bor edi! Bizning yuragimizda Usikning shon-shuhrati o'chmaydi, chunki u O'ZIMIZDAN! ❤️🇺🇿
O'sha payt va hozir — bu ikki turlicha asr, biroq yurak bir xil urib turibdi. 2018-yil... qani qaramang, oʻsha qorongʻu kechada ekran oldida yigʻilganlarning ko'zlarida hayajon qanchalik ulugʻ edi — bu oxirgi vaqtlardagi yigʻinlarimizda yoʻqotgan narsa. Avval qizgʻinlik bor edi: xalqning toʻliq ogʻzaki boʻlmagan, ammo bitta fikr bilan yigʻilib qolishi, qoʻllarini koʻtarib "OʻZBEKISTON!" deganligi. Hozir esa... oʻtgan vaqtning shu qadar goʻzal eslatmalaridan tashqari, yangi avlod muxlislar, yangi oilalar kelmoqda, ammo birinchi qichqiriqning oʻzi yoʻq. 2018-yilda xalqning birligi vaqt va makonni kesib oʻtardi: non-koʻchasida yoki stadionda, isitilgan xona yoki ochiq maydonda — bir xil his, bir xil nutq.
Shunga qaramasdan, hozirgi jamoaning oʻziga xos jozibasi bor. Odamlarning oʻziga xos hikoyalari, yangi avlodning mehrini his qilish, oʻzaro muhabbatning boshqa darajasi bor. Keksalar xotiralarini ulugʻlaydilar, yoshlar esa yangi narsalarni oʻrganmoqda. Lekin bir narsa oʻzgarmadi: Usik hali ham bizning — u barcha yangi ringlarda, yangi mamlakatlarda oʻzining oʻzbekcha kayfiyatini olib yurmoqda.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ey, azizlar! 🔥💪 Boshimni qaysidir tarzda o'pib, "bo'ldi endi" deyman — o'sha 2018-yil nimadir boshqa edi! Avvalroq Aziz_Ultrasning hikoyasini eshitib yurak urishimni to'xtatmadim, MadinaNavbahorning qizining "baba bu qo'lni sindir!" deganini eshitgandagidek bo'ldim... yomon eshitmadim! Navbahormuxlis aka qanday qilib uning gapiga hamroh bo'lding, chiroyli!
Qani, shuni aytaman: Usikning heavyweight chempioni bo'lgan kuni — bu yerda hech qanday matematikaga joy yo'q! O'shanda xalqning yuragi bir bo'lib urganida, butun dunyo qamrab olindi. Non-ko'chasida ota-bobolarimizning "Usikni qo'lini sindir!" deganlarini eshitganimizdayman! ❤️🇺🇿 Bu erkinlik, bu ishonch, bu xalqning birligi — bularning hech biri o'chib ketmaydi! Hali ham uni ringda ko'rganimda, non-ko'chasidagi ovozni eshitaman... qanday qilib bunday bo'lishi mumkin, ha?!
Shunga qaramasdan, Shtanga_Gate yaxshi gapirdi — vaqt o'zgardi, lekin yurak bir xil! Yangi avlod kelmoqda, ular ham xursand bo'lishadi, chunki Usik hali ham O'ZIMIZDAN! Bas, yangi oilalar, yangi hikoyalar... lekin birinchi "O'ZBEKISTON!!!" degan qichqiriqni unutib bo'lmaydi! 😱
Ey baribir, non-koʻchalarida chipsdan koʻra ancha foydaliroq narsa boʻlardi! Qizim shunday qichqirgan edi — "Baba, Usik qoʻlini sindir!", men esa "Qani endi, yigit, qoʻlimni sindirma!" deb javob berdim. Keyin bir oz oylanganimda: aytmagin, oʻshanda Usik bilan ringda emas, balki doʻkon oldida tanishuvmiz boʻlardi! 😂🤣 Kecha tunda qizimga "Navbatdan oʻtib, Usik qoʻlini sindiramanmi?" deganimda esa u "Yoʻq, bobo, Usikni qoʻlini sindir!" deb qaytardi! Yana bir omadli kecha boʻladi, harflar hammasi qorongʻu tunda oʻtib ketdi! ❤️🔥