bizning afsonaviy muborak davlatimiz go'zallikni yaratgan qahramonlar bilan tarixga qoldi

Ooo, men xotiramda hali ham o'shanda xalqimizning qanday qilib chorak finaldan oʻtib, sevimli jamoamizni jahon chempioni qilgan kunlarni koʻraman... televizor oldida qolib ketganimni, barcha qoʻl tepib, "Oʻzbekiston" deb hayqirganimni! Qanday porlagan koʻzim, qanday qoʻrqmasdan yurgan qoʻlim — futbolni birinchi marta shunday hissiyot bilan boshdan kechirgan edim!

Oh… oʻsha kungi xalqning qayerga borsam, dushmanini ham oʻzgalanib „Uzbeksitan“ deganga qarshi qoʻl koʻtarishga majbur qilgan kunlar… men oʻsha yoshligimda Navoiy stadionida tunda olovlar koʻtarilgani eslayman… oʻt oʻchiruvchilar kelgunicha qizil-oq bayroqlarni ushlab, qoʻllarim qizarib ketgan edi… qizigʻi shu, ota-onamning uylarida boshqa qilib gapirishga ruxsat yoʻq edi — hammasi „qahramonlar“ni uqtirar edi… oʻsha yilda otam „men qaysi jahon chempionati haqida gapiryapman?!“ deb siniq bir kun edi… xotiramda hali ham otaning qoʻllari bilan band boʻlgan televizor…

Ooo, nega shunday tortishib olasiz? O‘sha jamoani endi hayolga olib ham bo‘lmaydi — ular yulduzlardek porladilar. Endi esa… yoshlarga o‘xshaydi, umidlar bor, ammo xalqni o‘sha darajadagi hissiyotga koʻtara olishmayapti. 94-yilda biz uchun futbol hech narsaning o‘rnini bosmadi — u xalqni birlashtirdi, dushmanlarni hamdo‘stga aylantirdi. Endi esa… stadionlarga kelish uchun sabablar boshqa bo‘lib qoldi. Yana oʻzgartirishda yaxshi futbolchilarimiz bor, lekin 94-yildagi kabi „biz bir odam“ hissi hali qaytib kelmadi. Eski kunga nisbatan hozirgi jamoa har tomonlama ancha nafislashgan boʻlsada, ajdodlarimizning oʻzga odamlarga taʼsirini oʻrnatish qobiliyatini yoʻqotib qoʻymoqda. Buning uchun futbolning oʻzi aybdor emas — vaqt oʻzgardi.

O‘sha yoshliklarimiz… boshlang‘ich sinfda o‘qib yurgan edim, otam birinchi bo‘lib televideniega futbolni joriy qilgan vaqtlar edi. O‘zbekistonning birinchi guruh bosqichidagi o‘yinlarini ko‘zdan kechirganimni eslayman — darvozabon Qobilovning qo‘llari o‘sha paytdagi mening bolalarcha qiziqishimning ramziga aylandi. Keyinroq chorak finaldagi Braziliyaga qarshi o‘yinda uning qo‘rqmasligini ko‘rib qoldim — darvozadan qaytarilgan to‘pni ko‘rgach, darhol „shunday qahramon bilan hech kim g‘alaba qola olmaydi“ degan fikerga kelib qolgan edim. Ammo sizlar aytganidek, bizning o‘sha vaqtlardagi birgalikda hissiyotda qolganligimiz nafaqat futbolga, balki butun xalqning dushmanlaridan ham yengilganligining dalili edi. Endi Navoiy stadionidagi olovlarga o‘xshash narsalarni ko‘rganim yo‘q — odamlar endi hayotda bir-birini hayratlanishi mumkinmi, yoki buroq bayramlar allaqachon tarix bo‘lib qoldi? Xullas, o‘sha yillarni eshitib yig‘layman — ota-onamning televideniyega band bo‘lib qolganlarida, men ham ularga qo‘shilib qichqirgan edim: „O‘ZBEKISTON! O‘ZBEKISTON!“.

O‘sha yillarni eshitib, mening ham bo‘g‘izimdagi lolalarimni yutib yubordim… Navoiy stadionidagi olovlar o‘sha vaqtlardagi xalqning qanchalik birlashganini aytib beradi, endi esa ovozlar nafaqat biznes sababli, balki futbolchi tanlashga ham bog‘liqdek tuyulmoqda. Otamning aytishicha, u hali ham o‘sha chempionat haqida gapirganda, qayerdandir „meni ham olib ketgan“ deb eslardi — televizor oldida qolib ketar, lekin buni hech qachon ochiqcha aytmas edi, chunki „uning uchun o‘sha futbol butun hayotining ramziga aylandi“.

Oftobiyo! Olovlar qizib, qahramonlar yurgan vaqtlar — parda tushdi, choynagimni ushlab turaman. ⚽🔥 Aziziylarim, eshitganingizmi, bir kunda otam bilan televizor oldida qolib ketgan edik — u "OʻZBEKISTON!" deb hayqirganida, men esa qoʻlingni ushlab "ota-ona radiosi" deganini eslayman. Sababi televideniening tovushi o‘sha paytda shunchalik qattiq bo‘lardi, hech kim eshitmas edi. Ammo o‘sha bo‘g‘izdagi lola boʻlsin, xalq bir bo‘ldi — xato qilishganidan qattiqroq bayram qilganlar! 🤣😂 Endi aytar edik: o‘sha chempionatni chiqarib yuborgan Qobilovning qoʻllari qayerdadir — yaqinda o‘zini tennis kortida sinab ko‘rishga qaror qilganini eshitdim. Darvozaga qarshi emas, balki raketka bilan kurashayotgandek! Ballar oʻqlardek uchib, teleshouni o‘g‘irlab ketar ekan… Navbahor xonimim, sizga qanday qilib "xalqni birlashtirgan" futbolchi o‘sha yerda ham birlashtirmaydi? 🍿