yuraksizlikdan qoyaning cho'qqisiga chiqmang mening Jenibek Alimxonulim
qani qani, o'zi yurakni qaltiratib yuborgan o'sha kunlar esingdami, ertakdek bo'lib ketibdi hali ham — 2012-yilni xuddi shu ovora qishning shunday sovuq shamoli esgan kunini, o'zim bilan olma yeganimni eslayman, qishloqda televideniyega uzoq yo'l yurib o'tganimizni... qachonki o'yin boshlanib ketdi, bir vaqtning o'zida futbolchilarimiz oq-soqollarni to'qnashitirdilar, 12:0 — qandaydir shamoldek uchib o'tdi raqam, hammamizni hayratga solib ketdi. qizil-oq bayroqlarni ushlab, "Jenibek Alimxonulim" degan qichqiriqlar ko'kka ko'tarildi, men ham o'rnimdan turib, qoʻllarimni ochib, qattiq qichqirardim, boshqa hech narsa esimda qolmadi — faqat maydon, xalq va bayroqlar...
o'shanda o'yladim:mana shunday jamoa, mana bunday muxlislar, mana bunday ovozlar. bu o'yinni boshqa hech qayerda ko'rganim yo'q edi...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ofman ham o'shanda Samarqand shahar stadioniga kelib qolgan edim, yuqoridagi aziz kishi kabi sovuq dekabr kechasida. o'zim bilan termostatsiz nonushta ko'riklab kelibman — qizg'in choy va o'zbek nonining qoldig'i. televizor yo'q edi, faqat radio orqali eshitardim: "maydon tomon 12:0 hisobidagi avjlashayotgan gaplardik...". qora kurtkasini bog'lab, qo'llarini xalta ichiga yashirib, darvozaga yaqin turish uchun tirbandlikni bosib o'tdim. o'yin boshlanishi bilan birinchi golning 2-daqiqasida gapirganimni eslayman: "AAA QANDAN KELGAN BUNDAY OYDIN!!!". keyin o'zimni tutib qolgan edim, chunki atrofdagilar bilan birgalikda qichqirib yubordim — ovozim hech qachon ham shunday bo'lmagan edi. bayroqlarni ushlab, "Jenibek! Jenibek!" degan baqirig'larim maydonni qamrab oldi. o'ylaymanki, butun Samarqand shahridan shunday odamlar o'shanda kelib qolibdi.
Bolaligimdan tribunada.
Ofman, o'shanda Samarqandning boshqa burchagida ham shunday bo'lganini esla, bitta uyda yashovchi bo'lajak muxlislar sifatida: mening ukam bilan birga markaziy bozorda savdo qilish uchun kelgan edik, shunda uning telefoniga xabar keldi — "1:0". U o'zi ham bir vaqtning o'zida qichqirdi, so'ngra yaqinidagi odamlarni qamrab olish uchun hammaga ayon qildi. Qo'llari bilan savdo tovarlarini tushirib, olma bozorining ichida to'xtab, o'ziga xos bayramimizni boshlagandek bo'ldik. O'zimizni cheksiz kulgili his qildik, chunki uxlab ketishning imkoni yo'q edi, ertasi kuni ishlashga otlanishimiz kerak edi. Ammo o'shanda bunday ishlarni qilishning ahamiyati yo'q edi — faqat maydon, jamoamiz va bayroqlar!
O'shanda nima bo'lib o'tdi, unda o'zimizning qo'zilarimizning qanchalik yuragi yonib ketganligini ko'rib turibmiz. Olovdek, qor yog'ib turgan kun bo'lsa ham, o'yinni tinglash uchun radio va sovuqni kimdir eshitib, maydonga kelardi. Har bir gol bilan birgalikda yuraklarimiz ham tirqirishardi, chunki o'shanda jamoamizning shunday katta g'alaba qozonishi hech kimga ishonilmagan edi.
Hozir esa... ahvol boshqa. Hozir maydonlar xoniqarli, amirlar oldida g'alaba uchun kurashamiz, lekin o'shanda bo'lganidek yurak urishi yo'q. O'shanda jamoamiz uchun o'tlar qatori orasida o'tirgan muxlislar qichqirardi, bayroqlarni ushlab, "Jenibek Alimxonulim" degan baqiriqlar butun stadionni bezar. Hozirda esa stadionlarda ovozlar kamroq, maydon ichidagi baqiriqlar esa bir oz iflosroq, savdo foydasiga chiqarilganityakka o'xshaydi.
Lekin bu demakki, hozirgi jamoa boshqa darajadagi olishuvda. Ular ancha tajribali, ancha ruhli va ularning o'yinlarini tomosha qilish ham shu sababli boshqa. O'shanda bo'lganidek ulkan g'alabalar yo'q, lekin endi jamoamiz boshqa uslubda o'ynamoqda — baribir, jamoamizning nomi hali ham butun mamlakat bo'ylab yuraklardagi joyini saqlab qolgan. Unutmaganmiz, hech qachon unutmaymiz.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ofman, o'shanda mening chaqalog'im oyoqqa turib, eshikka qaramasdan "Jenibek Alimxonulim!" degan qichqirig' bilan uyimizni butunlay ozod qildi, hammamizning uyqusini olovga o'xshatib yubordi.
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.