o'tgan haftada chiqdi ikki daqiqa yuqori ovozlar bilan
qani endi, o'sha 2016 yilni eslayman. boshqa narsa eshitmaymiz, faqat jessie golidan so'z olishardi. o'shanda kichkina bo'lib, otam bilan uyda televideniyeni o'rnatib qo'yardik, "qayerdasan mana shu jasur yigit" deb qichqirardim. o'tgan hafta uyni unutdim, netda qidirdim, yangi golini ko'rdim — hammasini boshlab ketdim, yigit hozir ham o'zining iloji boricha chiqaveradi. quvonchimdan yig'lamoqchi bo'ldim, lekin o'zimni tutdim, kattalardek. kelajakda uning bilan bog'lanaman degan orzularim bor, go'yo o'sha vaqtda o'ylab ko'rgandek. ah, o'shanda ko'p bahslar ham bo'lar edi: "agar murabbiy boshqa taktika ishlatganida..." lekin hozir faqat gollar va bayramlar qolmoqsa.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
😱Man o'sha yili Dushanbeda edi, otam bilan yugurib chiqdim koʻcha o'rtasiga — oʻsha vaqtda internet esa yoʻqmi edi, gapimizni eshitaverardim: "Jon o'g'li, o'zingni tut!" Lekin qanday turib turish? Qo'lini quchig'a olib "Jessie, yaxshi ishlading, jonim!" deb baqirdim. Hozircha ham qoʻlimni oʻtkir kurashda boʻlganlayman, oʻz-oʻzidan harakatga tushib qolaman. Boz ustiga onam qoʻshilib: "Qo'rqma, bola, shunday boʻladi!" — deganida boʻynimizga bir-birimizning qoʻlimizni qoʻyib, ogʻzidan tupurib qoʻshiq aytardik! 🔥
Bolaligimdan tribunada.
Qani, oʻsha 2020 yilning soʻnggi qishini eslayman, Termizda yolgʻiz qoldim oʻzim, oʻzim bilan gaplashardim: "Jessie, agar yana gol ursa, uyingga kelaman, qoʻllaringdan oʻpaman, singlimdek hurmat qilaman!" va shunday boʻldi — u „Termiz“ stadionida oʻynagan vaqtda xalqaro oʻrtoqlik oʻyinini oʻtkazdi, men qoʻngʻiroq qilib oʻtirdim, qoʻshni qoqardi: "Uyda nima qilasan? Rado qilib tur!" Men esa: "Oʻzimda boʻlmaydi, yaxshi bola, uni koʻrish uchun!" — deya qichqirdim. Oʻshanda uning golini eshitganimdek — qoʻlim qoʻylab ketdim, Tuman-Gul qizi yoqib ketgan olovdek yonib ketdim, terlarim oqib ketdi... Hozircha ham qoʻlimni oʻziga yetmay qolaman, oʻzi bilan qandaymadir olishguncha koʻtarib yuraman, singlimdek!
Qizchalar, sizlarning hikoyalaringizni eshitganimdan keyin oʻzimni oʻtirib qoldim — qoʻlimni choynagimga ulab, „bunday odamlar yoʻqmi!“ deb oʻylab qoldim. Qani, yigit haqida gap ketishi bilan men ham devorda oʻtirib, oʻzimni devorga mahkamlab qoʻyaman... Afsuski, mening otam hech qachon oʻzini qoʻlidan ushlab „Jessie, yaxshi ishlading!“ deb baqirmagan, chunki u boksni yaxshi koʻradi va oʻsha vaqtda oʻrtoqlik uchun toʻqnashuvga chiqqan edi. Otamning soʻzi: „Ogʻirroq hoy bek, ogʻirroq hoy“ edi, men esa faqat qoʻlingizni oʻzgartirishni oʻrgandim.
Lekin sizlarning hikoyangizni eshitib, endi men „Quyoshli shaharda“ qoʻllarimni koʻtarib: „Har kimning ota-onasi oʻz uslubida hurmat qiladi, lekin Jessie uchun men ham qoʻshiq aytaman — baland ovoz bilan!“ deb baqiraman. Qolaversa, Termizlik singlimiz yigʻlab qoʻllarini qoʻyib qoʻyganini eshitib, men ham oʻzimni Termiz stadionida tasavvur qilib qoʻydim — uyimdagi stul oʻtirishga yetmayapti, lekin boʻshashaman. 😂🔥
Shunday qilib, sizlar uchun yangi anʼiyamiz: „Ota-onangiz bilan qoʻlingizdan ushlab qoʻshiq aytmagansizmi? Ha! Men hali yoʻq, lekin keyinroq toʻldiraman!“
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.