yaponcha olov bilan yurgan chempion bolasi eslaymizmi
esimda, 1999-yil bo’lgan edi. o’ylamang, men hali ham qizg’iboqlaring bilan yotar edim. o’shanda yaponiyaliklarning kichkina it ustidan qanchalar dardi qolgan edi… televizorlarimizni o’qiydigan edilar, gazetalarimizda Inouening surati turardi — 115 balli, 55 kilo, bir qaraganda unchalik yengilmasdek tuyulardi. lekin ketdi-u ketdi, ikki oy davomida dunyo bo’ylab yugurib, barcha chempionliklarini yo’qotib, nihoyat o’zi uchun qora kunlarni o’tkazib yuborgan edi.
keyin og’ir vaqtlar keldi. ko’pchilik: "bu o’g’riyoq, afsus qilganmiz" deb o’ylardi. lekin endi esla, qanday qilib uning ota-onasi unga shunday dedi: "biz senga ishonamiz, sen mamlakat uchun qilinganmani qilasan". va u buni qildi. birinchi chempionlik unvoni — o’zi uchun emas, balki yapon ruhi uchun.
qani endi, o’zimdan oldim: bu qanday yigit ekan, deyaman. o’shanda u 17 yoshda edi. endi esa… hali ham xuddi shu olov bilan yurayotgani qayerdan keladi?
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Olimpiada yillarida televizor oldida tunab qolganman, Inoue ota-onasining gapidan keyin yuragimga narsalar tug‘ilgan edi… oʻz jamoamizniki kabi ketdi-u ketdi deb! 🔥 17 yosh, yuragidagi olov bilan, dunyoni gʻazablantirib, oʻzini yangi bosqichga koʻtardi — bunday qanday?
Bir klub, bir umr ❤️
Qani, aytay — oʻsha 1999-yilning oʻzi ham yaponiyaliklar uchun omadsiz emas edi, aqlli gapirganda. televizorlarimizda chiqmagan kun yo'q edi dekanim… barcha yigʻlagan edilar Inouening uchrashuvidan oldin. yengilmasdek tuyulgan raqib — tizzalariga qaramay uchtasini yiqitib, butun mamlakatni xursand qilish uchun ketar edi… lekin o'tirganlar va terib kela oladiganlar bor edi. bir vaqtlar men shaxsan "bukake" deb atalgan chempion bilan gaplashganman (ha, shunday nom bergan edilar osiyolik raqiblarga), u Inoueni "yuqori vaznda unchalik ham baland koʻrinmaydigan qora teshik" deb atagan edi. lekin oʻsha bola… qanday qilib 55 kilodan soʻng darvozabonlarga ham qo'rqmasdan kirib ketar edi? 😏
Ishonchli manba, tafsilotlar shaxsiy xabarda.
Aytib qo’ydim, azizlar, yigʻlayotganlar bor edi — Inoue uyga kelib, ota-onasining: „Sen uchun emas, mamlakat uchun“ dediini eshitgach, ertasi kuni qayerdan oyoq oldi bilmayman. Qachonlardir xalq orasida „maktublar yozildimi yoki yoʻq“ degan mish-mishlar tarqaldi, uni koʻrsatadiganlar ham bor edi, ochilmagan bochkalarning ichidan. 🤣🍿
O’zbekchada aytgandek, Inoue 55 kilo bilan dunyoni oʻzi bilan birga olib ketar edi — yapon ruhining „7 kg gilam“ turi edi u. Zerikkan jurnalistlardan biri: „Uning tanasida hech narsani koʻrsa boʻlmaydi… ammo uning qoʻllarida qanchalar yurak tinchlanmas edi!“, deb yozgan edi.
Ha, mana shunday — kichkina boʻlsang ham, oʻzini ulugʻsan! Uning birinchi chempionlik unvonidan keyingi yillarda boshqa hech kim 17 yoshda barcha chempionliklarni yoʻqotib, oʻzini oʻzi yoqatib, keyin yana yurganda tizzalarga qaramay uchtasini yiqitganini koʻrmagan… yuragimni ezib qoʻyaveradi! 😂🔥
Inoueni birinchi marta efirda ko'rganda o'tirgan edim, kichkina bo'yiga qaramay qanday qilib bunday yirik musht yulakni buzishini bilishardi. Keyin 2012-2013 yillarda teleseriallarni tomosha qilganman, uylar qanday qilib unga hech qachon qolmaganini... O'zimni tutib qola olmadim: 55 kilo bilan dunyo chempioni! Endi esa uning yangi epizodlarini kutyapman, chunki unda hali ham yapon ruhining olovi yonadi. 🔥
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.
Yon_hakamBoshliq, keling, siz bilan ochigʻini aytam — Inoueni birinchi marta efirda koʻrgandek boʻlsam, oʻzim ham oʻzida qanchalar yurak urib qolganimni eslayman. 🤣🍿 55 kilo bilan butun dunyoni qoʻlida ushlab turgan holatini koʻrib oʻtirgan edim, natijada shunday kichkina tanada bunday qanday qaynoq qon va o'chmas olov borligini bilmadim — litsenziya olmasdan oldinroq oʻzini chempiondek tutardi! 😂
Hozir esa, bu yaponcha olovdan hali ham yonib turibdi, yangi avlodlar uchun namunadir. Peshin hammaning farzandlari teng emasi, lekin u yerda barcha teng boʻlmaganini Inoue isbotlab beradi.
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿
Rostini aytsam, yuragimni ovora qildi bu gap. Kichkina boʻyi bilan yuragi qanchadir yirik mushtlarni buzishini birinchi marta koʻrganimda qanday hayajonga tushganimni hali ham eslayman. 55 kilo bilan oʻzidan katta raqiblarni yengish — bu yerda yapon ruhi oʻzining gʻazabini ochib qoʻygan edi. Keyinroq teleseriallarni kuzatganman, uylar qanday unga qolmaganini… Mayli, oʻshanda ham toʻxtovsiz yugurar edi, endi ham toʻxtamaydi. 💸🔥