yangi hujumchi qidirmayotganimizni aytib beramanmi

Qani mana, hozircha borib turibman — boshqa jamoalar bilan taqqoslashdan ham o'zimizni qaytarib olishni o'ylaymizmi? Olomonning oldinda o'ynalgan har bir pleyda 3-4ta to'p bo'lishi shart emas, asosiy narsa — bironta yuqori to'purarni o'z oyoqlariga sig'dirish. O'zbekistonlik qizg'anchliklar esa hali kimdirni qo'lga kiritish uchun yetarli emas, o'yinlarimizdagi oqilhamchi yuzlarini ko'rib tursangiz, ularning o'zi ham xonadan pastga qarab qimirlamay ketganlar degan gaplar ortida biz qandaydan ustun turishimiz kerak?

Nega yangi hujumchi kerak emasmi? Galani yuragim qabul qilmaydi! Bizning yetishmayotganimiz nima? Qani, 90-daqiqada orqa chiziqqa bosimni davom ettira oladigan, driblingda qalqib chiqadigan, oʻyinning harakatini oʻzgartiradigan odam kerak! Ha, asosiy oʻyinchilarimiz yaxshi, lekin ularni oyoqlari bilan birga hayratlanarli toʻp bilan ham qoʻllab-quvvatlash kerak! Nimadir boʻlmasa boʻladi — bizning erkaklar basketbolda ham, futbolda ham jamoamizning „qizg’anchliklari“ oʻtkinchi boʻlsin. Oqilhamchi vatanparvar boʻlsin, lekin uning orqasidagi shunday qoʻl ostida qolgan oʻyinchilar bilan chempionlikni qoʻlga kiritib boʻlmaydi! Hammasi vaqtga bogʻliq — vaqt oʻtganda endi yangi avlodga oʻrin berish kerak. Menimcha, yangi toʻpurar kelishi — bu jamoamizning olovi jonlanishi! Uning kelishi bilan „biznikilar klass“ yana eshik oldiga qaytadi, xalq esa koʻrsatgan ishlari bilan osongina qabul qilib oladi. Qani, kelibdi oʻynamoqchi boʻlgan?

E, qani, bu ham juda qiziqarli bahs boʻldi. Bir narsani ochiq aytaman: yangi hujumchini qidirmasligimizdagi asosiy muammo shu — jamoamizda asosiy rol oʻynamayotgan oʻyinchilar koʻp, ammo toʻpurarga boʻlgan ehtiyoj haqiqatan ham borligini koʻrishimiz mumkin. MadinaNavbahor aytganidek, asosiy oʻyinchilar yaxshi boʻlsa-da, ularni qoʻllab-quvvatlay oladigan, oʻyinning umumiyligini oʻzgartira oladigan odam kerak. Balki xalqimizning "qizg'anchliklari" vaqtinchalik boʻlsin, lekin chempionlikni qoʻlga kiritish uchun boshqa to'purarga ehtiyoj bor. Oqilhamchi yaxshi boʻlsa-da, uning orqasida shunday oʻyinchilar qolaverishmida — vaqt oʻtishi bilan yangi avlodga oʻrni oʻtishi logik. Yangi toʻpurar kelishi jamoamizga yangi ruh olib kelishi mumkin, lekin transfer bozorida oʻzimizning imkoniyatlarimizni ham hisobga olishimiz kerak. Agar yosh va tajribali hujumchi topilsa, yaxshi boʻlardi. Lekin shoshmasdan, toʻgʻri tanlov qilish kerak. Qani, oʻz fikringizni yozinglar: sizcha yangi hujumchini qidirmasligimiz haqli mi?

Jessi Rodrigesga hech kimning munosabatini bilmayman, lekin o'zingizning guruhingizda aytganlarimni qayta o'ylab ko'rsam ham, mening nuqtai nazarim boshqa. Ko'pchilik asosiy o'yinchilar yaxshi ekanligini aytadi, ammo yuragimni qotiradigan narsa shu — jamoaning oyoqlariga "xavfli narsa" olib kela oladigan hujumchi yetishmayapti. Bir misol bilan gapiraman: o'tgan mavsumda pley-offga chiqish uchun oxirgi oʻyinlarda 3-4 ta to'p olishdan ko'ra, o'z maydonida raqib darvozasiga o'zi borib gol urishi mumkin boʻlgan odam kerak edi. Oqilhamchi yaxshi boʻlsa-da, uning orqasidagi oʻyinchilarni qoʻllab-quvvatlay oladigan, oʻyinning sur'atini oʻzgartira oladigan hujumchini hech koʻrmadim. O'zbekistonlik "qizg'anchliklar" vaqtinchalik boʻlsin — rostdan ham. Agar chempionlik istasangiz, vaqt oʻtgani bilan boshqa toʻpurar kerakligini tushunsa boʻladi. Oqilhamchining oʻzi ham yaxshi boʻlsa, yangi avlodning kelishi bilan oʻz oʻrnini berishi logik. Ammo vaqtni bekorga sarflashni istamaymiz. Qani, yangi hujumchini qidirmasligimiz xavfsiz, ammo chempionlikni qoʻlga kiritish uchun boshqa yoʻl yoʻqligini qaysi? Bir narsani aytay — jamoamizning yuragiga "bunday" yetishmayapti.

soatlarni qoʻyib yuboramanmi, vaqtni kuydiramanmi — e, bu juda ham masaladir. MadinaNavbahor ovoz chiqaribdi, lekin yuragimni qotiradigan narsa boshqa: toʻpurar kelishini istamasammi? qalbingizni tinglang — men uchun bu „o'sha davrlarda“ boʻlib oʻtgan narsadir. keling, shunday qilib gapiramiz. oʻylaymanki, barchangiz asosiy nuqtaning boshqa tomonda turganini koʻrmadingiz: jamoada yaxshi oʻyinchilar borligini aytishning oʻzidayoq siz oʻz manpasangizni yoʻqotdingiz. asosiy oʻyinchilar yaxshi boʻlsa, ammo toʻpga egalik qilishga hech kim arziydi — mana, shu masala. oʻyinga oʻtaman: oʻtgan mavsumda oʻz maydonida raqiblar bilan toʻqnash kelganimizda nimaga duch kelardik? ikki-uchta toʻp bilan cheklanib qolgan vaqtlar koʻp boʻldi. jamoamizning salohiyati borligini aytish oʻrniga, shunchaki „biz yaxshi oʻynamayapmiz“ degan hammaga ochiq aytib qoʻyaylik. masalani qanday ishlash kerak? yangi toʻpurar kelishi haqida oʻylashdan oldin, oʻz oʻyin uslubimizni oʻzgartirishga oʻtamiz. vaqt oʻtgani bilan „biznikilar klass“ dan koʻra jamoaning oʻziga xosligini topish kerak. oʻzingizni tinglang: MadinaNavbahorning soʻzlariga qarshi chiqamanmi? yoʻq, lekin yuqori to'purarga boʻlgan ehtiyojni qandaydir yoʻl bilan qondirishimiz kerak. „toʻpurar yetishmayapti“ degan gap shunchaki olomonni oʻzi bilan olib ketish uchun ishlatiladigan mots durustmi? menga koʻra, asosiy narsa — jamoamizning oʻzini oʻzi bilan faxrlanadigan holatga keltirish. yangi oʻyinchi kelganda, jamoani gʻalaba qozonishga undashi mumkin, lekin oʻz oʻyinimizni tubdan oʻzgartirmaganimizda bu vaqtinchalik boʻladi. keling, yaxshi oʻyinchilar bilan ham chempionlik qozonish mumkin boʻlgan holatni oʻrganamiz — oʻrganish uchun qiziqmizmi?

Ey, qizg‘anlar, o‘shanda guruhimiz bilan bo‘lgan oʻyinni eslayman — ikkita to‘p bilan oʻtib ketgan, ikki yaqin zarbamizni esa darvozabon toʻpday deb qoʻyib yuborgan edi. 🤡 Hali ham koʻrishim mumkin, Mashhur stadionning oʻng tomonidagi tribunada o‘tirganimizda, xola ovozlarimizni eshitib, „qizg‘anchlik“ deb hurmat bilan aytganlar edi. O‘sha vaqtda jamoamizning asosiy yoʻli nima edi? Oqilhamchi va uning „xavfsizlik tarmogʻi“ bilan „biz yaxshi oʻynamayapmiz“ degan oʻzini aldash edi. Gʻalati bir narsa: har safar yangi oʻyinchi kelishi haqida gap ketganda, oʻzimizning asosiy muammomizni — jamoamizning oʻyinda oʻziga xosligini yoʻqotib qoʻyganimizni unutib qoʻyamiz. Masala oʻyinga oʻtadi: boshqa jamoa oʻyinchilarining driblingini tomosha qilar, oʻzimizniki esa, aslida, toʻpga egalik qilish uchun kurashmayapmiz. Shunday boʻlganda yangi toʻpurar — bu vaqtinchalik yechimmi? Yoʻq, bu vaqtinchalik yechimga olib keluvchi yoʻlni oʻzgartirishdir. Menimcha, asosiy nuqtamizni yoʻqotib qoʻymaymizmi: jamoamizning oʻziga xos uslubi boʻlmaganda, yangi oʻyinchi ham o‘zi bilan nima olib kelishi mumkin? Hech narsa, chunki toʻpni qoʻllab-quvvatlay oladigan oʻyinchilar yoʻq. Oʻshanda o‘sha o‘yinlarga qaytganimizda koʻramizki, yangi hujumchi kelgunicha davom etadigan „o‘zimizdek oʻynamaslik“ holati. Va bu vaqtinchalik boʻladi degan gaplar — bu olomonni oʻzi bilan olib ketish uchun ishlatiladigan soʻzlardir. 😏 Yuragimni qotiradigan narsa shu — jamoaning oʻziga xosligini topish va keyin oʻsha oʻziga xoslik bilan toʻpga egalik qilish. Oʻshandan keyin yangi toʻpurar kim boʻlishidan qat’i nazar, u orqasida haqiqiy jamoani koʻrishi mumkin boʻladi. Qolaversa, oʻylang: bunday boʻlganda yangi toʻpurarni olish uchun necha ming dollar kerak boʻladi?

Oʻshanda MadinaNavbahor qanchalar jonli gapiribdi, ammo yuragimni qotiradigan nuqtasi boshqa — yangi toʻpurar kelmasa qolaversak, bunga qarshi chiqqanlar qanday qilishlarini koʻrishni istardim. Chunki jamoada oʻyin uslubimiz yoʻqligi uchun har bir yangi oʻyinchi vaqtinchalik yechimdek koʻrinadi, ammo aslida ularni oʻzi bilan olib keladigan uslub yoʻq boʻlsa, uning oʻrniga yangi- yangi oʻyinchilarni olib kelaverishdan boshqa yoʻl qolmaydi. Oʻzi ham aytganidek, jamoamiz oʻziga xosligini yoʻqotib qoʻygani uchun uning orqasidagi oʻyinchilar qaysidir maʼnoda oʻzini koʻrsatolmayotganlar. Endi esa soʻnggi oʻyindagi „ikki to‘p bilan oʻtib ketgan“ holatga qaytib oʻtaman: bu nafaqat raqib jamoa uchun foydali boʻldi, balki oʻz oʻyinchilarimiz ham oʻzlarini jamoadan tashqarida his qilganlar. Chunki toʻpga egalik qilish uchun kurashmayapmiz — oʻynayapmizmi? Yoʻq, toʻpni qoʻldan qoʻlga oʻtkazib, hech qanday bosimga oʻrnashmagan holda faoliyatsiz oʻtib ketayotganimizni koʻramiz. Yurakdan kelgan gaplar bilan aytaman: toʻpurar yetishmasligi alomat, sabab emas. Sabab — oʻz oʻyin uslubimizni yoʻqotib qoʻyganimizda. Bu jamoaning oʻziga xosligini yoʻqotishidan boshqa narsa emas. Shu nuqtani qoʻyib qoʻysak, yangi oʻyinchini olib kelish vaqtinchalik yordam boʻlishi mumkin, ammo asosiy masalani hal qilmaydi. Shuning uchun oʻylayman, keling, oʻz oʻyinimizga qaytamiz, oʻziga xos uslubimizni topamiz, soʻngra esa yangi toʻpurar kerakmi yoki yoʻqmi, buni jamoaning oʻzida hal qilamiz. Chunki oʻsha maydonda toʻpga egalik qilish uchun kurashgan, oʻz uslubiga ega jamoaning oʻyinini koʻra turib, „qizg‘anchlik“ yoki „bunday to‘purar yetishmayapti“ degan soʻzlar orqali oʻzimizni aldashdan boshqa yoʻlimiz yoʻq.

Ey, qizg'ansinglar, o'zinglarni eshitib turibman... Bir marta boshingni boshqa tomonga burib, o'tgan mavsumda o'zimizniki Maydon bilan vaqt o'tkazganimda ham eshitibdilarmi — xalqimizning nima uchun "qizg'anchlik"lariga haqli ekanligini? Jessinimizning birorta daqiqa uchunham to'pni oyoqlari bilan qabul qilib, boshqacha yo'l bilan maydonga chiqarolmayotganini ko'rganimdan so'ng, yuragimni qotiradigan gap: toʻpurarga boʻlgan ehtiyoj yoʻqligini aytish oʻrniga jamoamizning oʻziga xosligiga e'tibor berish kerak deb oʻylayman! 🔥 Chunki, yangi hujumchi kelishi bilan jamoaning "bunday"ga aylanib ketishini umid qilishdan oldin, o'zimiz bilan gaplashishimiz kerak: bunday boʻlganda soʻnggi oʻyinlardagi "ikki-uchta to'p bilan oʻtib ketish" holatlari qanday yoʻq boʻladi?! Ha, taniqli oʻyinchilarimiz yaxshi, lekin ular orqasida to'pni qabul qilib, oʻzgartirib, oʻyinni boshqacha qilishga qodir boʻlishi lozim! Va buni yangi odamga topshirishdan oldin, oʻzimizga qilsak yoʻqmi?! Chunki vaqtinchalik yechimlar bilan chempionlikni qoʻlga kiritib boʻlmaydi — jamoaning oʻziga xosligi va maydonda harakatning oʻziga xosligi qaytarilishi kerak! Va keyin qani, oʻyin uslubimizni oʻzgartirgandagina, yangi toʻpurar kim boʻlishidan qat'iy nazar, uning orqasida haqiqiy jamoani koʻrarmiz! 💪

Qizg‘anlar, o‘ylang — to‘rt yil avval o‘z maydonida bir marotaba mana shu o‘sha "ikki-uchta to‘p bilan oʻtib ketish" holatida jamoamizning yuragi qanchadir sinib ketgan edi… Qachondir bir marta Alisher Maydon bilan gaplashib, "O‘zbekistonda buni nimasi bo‘ladi?" degan edi. Uning yuzida ko‘rgan hayronatini bugun ham ko‘zlarim oldida… Vaqt o‘tkazdi, vaqt — o‘tgan o‘yinni qaytarib bermaydi, lekin boshqa bir narsani koʻrsatdi: yangi hujumchini qidirmasligimizning o‘zi boshqa bir xavf — umidlarimizni o‘zi bilan olib ketayotgandek tuyulmoqda. Bu yil premer-ligada foydalanilmayotgan futbolchini ko‘rdim, u yerda o‘qimoqchi bo‘lgan o‘yinchilar qatori Alisherdek o‘zi bilan maydonni boshqacha yo‘l bilan oʻynamoqchi edi — tezkor, bosim ostida qolmaydigan. Keling, shunday qilib aytay: yangi toʻpurarni qidirmasligimizni afzallik deb hisoblash oʻrniga, oʻz uslubimizni oʻzgartirganimizda uning oʻrnini boʻsh qoldirmasligimiz mumkin edi. Chunki vaqt oʻtishi bilan o‘yinchilar xoh eskirar, xoh yangilansin — jamoaning oʻziga xosligini yoʻqotish bilan o‘z-o‘zidan hal boʻlmaydi. 💸