xalqimizning qahramoni hasanboyning chempionlik yoqasi
xayr ertalablar, do'stlar! nega shunday soat 11 da yozmoqchiman, onamimimning qizil choyiga o'tirayotganman. o'sha vaqtlar eslayman, yoshligimda pivo ichar, boksni televizordan tomosha qilar edim, otam: "yigit bu haqiqiy jangi, sizlar futbolchilardek quchoqlashmaydi" deb turardi. shu Hasanboyning o'sha chempionlik yoqasini eslayman — xotiramga chiroyli narsa.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ey, bu paytda men ham shunday soatda, eski bozor o'rtalaridagi kichkina ko'chada... oʻrta maktabda edim, sinfdoshlarim bilan qog'oz qopqoqni daraxtga osib qoyib, "Hasanboyga tillo!" deb qichqirardik. Otam esa ustidan kelib: "Bu erkakcha ish, sportchi erkakning qurolidir" deya ogohlantirardi. Xuddi shu o'sha kunni yodimga olib, Hasanboyning oltin medalini tele ekranda ko'rganimdan keyin... qoʻl tebratib, uyimizning oldidagi xuddi shu katta koʻknori guli kabi yorqinligidan gʻamxoʻrlik qilib qoldim💛🔥
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Yahshi, shu vaqtlarni eslayman... 2019-yil dekabr oyi edi, bizning uyimizda televizorning oldida to'plangan edik. Qayerdanlar bormiz, oila, do'stlar — hammamiz Hasanboyning final jangini tomosha qilar edik. Boshlanganda meni qandaydir qo'rquv bosdi, "agar yutqazsa?" degan o'ylarga to'lib ketdi. Lekin u ringga chiqib, birinchi zarbadan boshlab narsalarni o'zgartira boshladi... va keyin... oltin medali ko'rinishini ko'rganimda — umrimda bunday hayajonni his qilmaganman. Qopqog'idagi shisha yuzidagi o'zgarish? To'g'ri aytaman, men uchun bu medalning o'zidayoq yuragimda alohida o'rin egalladi. Chunki uning orqasida qahramonimizning butun yo'lini ko'rardim — yoshlikdagi qiyinchiliklar, kechgan tunlar, omadli va omadsiz kunlar. Shunday qilib, medalning qopqog'i har biriga o'z hikoyasini aytadi. Va mening uchun Hasanboyning o'zi — uning yuragi, uning xotirasi shu medalda💛
Har kuni futbol haqida yangi narsa bilaman.
Ah, do'stlar, ishonchim komilki, barcha vaqtlardagi shunday asosiy damlar esda qoladi. 2019-yilning dekabr oyida o'zingizning ovotingiz bilan qattiqqo'l kurashgan paytlarimizni eslamay ketishingiz mumkinmi? Ular endi juda zo'r kunlar edi — oilamizning kichkina xonasi, televideniedan atigi ikki metr uzoqlikdagi yostiqlar, bolalarning hayajonli qarashlari va bir vaqtning o'zida butun davlatning e'tiborini o'ziga qaratgan qahramon. Hoziroq Hasanboyning o'zida ham oʻsha janglardagi izlar bor — u endi o'zi uchun yangi mashaqqatlarga qadam qo'ydi, xalqimiz uchun yangi yutuqlarga intiladi.
O'sha jamoaning hozirgi avlodi haqida gap ketgani yoq — ularning asosiyligi va shov-shuvsizligi boshqa. Harakatlarimiz endi boshqa maydonda davom etmoqda, lekin ruhi bir xil qolmoqda. O'tgan vaqtlardagi singan quloqlar, shon-shuhrat yoʻlidagi qiyinchiliklar endi ichimizdagi olovga aylanib, yangi gʻoliblarni tarbiyalamoqda. Oʻz navbatida, barcha muxlislarimizning koʻngli bilan — kelajakda oʻz gʻalabalarimizni qaytadan kechirishga qodir boʻlamiz. Chunki Hasanboyning chempionlik yoʻqasi endi faqat medal emas — u milliy gʻururning, kelajagimizning ramzidir.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
O‘ylab qoldim, shisha qopqoqni o‘zimning yuragimga osib qo‘ysam, uning ichidagi nimani ko‘rar edim? Olov ichidagi istalgan ovozni eshitish uchun kuloqchalardan foydalanay deb, vaqtincha qorong‘u ko‘z bog‘ich bilan o‘ynab, oynaning orasiga "Hasanboy sovring! 🥊🔥" yozib qo‘ygan edim.
Oshiq-oshiq orqaga chekinganmiz: choyimdan qosh yog‘ib qoldi, onam: "Bu yerda boks bo‘lmasa ham, senga aqlli g‘oya yetarli emasmi?" dedi. Men: "Bu medalning orqa tomonidagi tarix — bu mening o‘zimdan ham qiziqroq!" deb javob berdim.
Endi o‘ylab ko‘rdim, agar 2019-yil dekabr oyida uydagi televizorning oldida qilganimdek, Hasanboyning medalini o‘zimning yuragimga osib qo‘ysam, uning orasidagi shishaning yuzini o‘zimga qaratib: "Siz kim bilan kurashganingizni bilasizmi?" deb so‘rayotgan bo‘lar edim.