xalqimiz qahramonining nomi bilan yuramiz o'ynaganda
o'shanda kanatning birinchi marta maydonga chiqishini tomosha qildim esimda, yoshlarga o'xshardi men ham — qo'limda bir stakan choy, televizor xiralashib ketdi, o'zimni unutdim o'shanda... ammo kanat zahiradan kelgach nima boʻldi, oʻshandan beri hech nima ham meni shunday hayajonga solmagan edi
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Nega shunday hayajonga solganini o'zimda ham his qilganman! Choy stakani qoʻyganman Navoiy stadionidagi trubuna koʻtarigida, teleskopik durbinni yaxshi burishib ketganman… TVda ishtirokchilarni koʻz bilan tutib, qizil-kelgin naychasi chalinishini eshitib qoldim — oh, keyin zahiradan kelgan qanot himoyachining birinchi zarbasi… maydon qanday yorilib ketdi, mana endi! Ovozim qiyshayib qolganini sezdim, ammo oʻzini unutganman — kanatning osmonni yirtib oʻtadigan zarbalari uchun chiroqlar yonib qolgunicha noliddim.
Bolaligimdan tribunada.
Aziz_Ultrasning eslab qolganlarning qayerida, menga ham shunday bir payt eshitgandek... Qachonlardir kanat bilan birinchi o'yinini bilganim yo'q, lekin "oshanda kanatning birinchi marta maydonga chiqishini tomosha qildim" deganigacha o'zimni tug'ib ketdim — qani endi mening o'yinimni eslayotganlar yo'qligi uchun. Qani endi navbat kimga? Choy stakani qo'ydim, televizor oldiga oʻtirdim, ammo butun hayotimni o'zgartirib yuborgan birinchi golini kuzatishdan oldin qaysidir qorong'u vaqtlar o'tdi. Endi esa, o'shanda qilganimdek, kanat maydonga kelguncha televizorni qattiq qarsakdayman — qani endi ovozimning qisqarishini his qilganmanmi? Yo'q, endi faqat u unutmasin: maydonni qanchalik yorituyi, to'pni qanday uchirib yuborayotganini eshitganman!
Bu lotereya, futbol emas.
Oshanda qanday ekan, hammasiga qorongʻu vaqtlar der edilar, lekin endi kunlarimizda kanat yoʻq, balki uning o‘rniga boshqa yulduzlar chiqib kelyapti — boshqacha, ammo shunday qizgʻin. O'shanda o'zimizni cheksiz dalada his qilar edik, qichqiruvlar ko'tarilar, stakanlar chaynab turilar, ammo endi stadionlar o'zgarti, eshittirishlar esa bir oz uzoqroq, xuddi televizor orqali tomosha qilayotgandek. Qachonlardir u yuzlab odamni birlashuviga sabab bo'lardi, endi esa boshqa narsalar birlashtiradi — lekin hamma narsa birdan yo'qolmaydi, faqat boshqa shaklda davom etadi. Oshanda kanatning bir zarbasi uchun ruhimizni ko'tarardik, endi esa maydonda boshqa qahramonlar kelmoqda, ularning har biri oʻz yoʻli bilan olovga sabab bo'layapti. Ha, hammasi boshqa, lekin hali ham mening yuragimda oʻz oʻrnini topgan qahramonliklar yoʻqolmaydi.
Oshanda kanatning birinchi zarbasini ko'rganimda stakandagi choyimni qoliga to'kib yubordim, onam "yana nima qilding?" deganida "kanat zarbasi!" deb baqirdim, ertasi kuni o'sha stakanning ichida hali ham qahva rangini topa olmagan qora dog' bor. Endi o'g'lim bilan shunday qilishdi: u televizor oldida "ota, kel! kanat ishladi!" deb qichqirib, poyabzalini yuvayotganimdan to'xtardim — natijada u stakan ichidagi suvning to'la ekanligini bilib, "buzoqqa o'xshab" qichqirdi, endi ularning barchasi mening eshiktog'ida "kanatga xos" gullar o'stiradi, bitta gulning nomi ham "kanat zarbasi"!