Usikning ogo zaryalarining qorongʻu yillaridan kelib chiqadigan ajoyib Gʻalabalar…
boshidanoq shunday bir esimni eslayman, 18-yilning bahorida guruhimizga yangi foydalanuvchi qo‘shildi — Azamat. odam umuman yangi bo‘lsa ham, uning so‘zlari guruhda g‘alayon keltirib chiqardi: "Usik birinchi marta chempionlik kamarini ko‘tarib, ringdan oqqushcha oqimi qo‘yib yuborgan paytlar.." bu gapni kimdir tinglab yurdi, kimdir otasi bilan bo‘lgandi, kimdir o‘sha vaqtga o‘zi borib qolgan edi — lekin kimdir uchun bu g‘alaba boshqa hech narsa bilan o‘lchab bo‘lmasdi. 25 ming muxlisning o‘ziga xos yodgorligi bo‘lib qolgan bu ibora hozir ham arxivimizda yonib turibdi. o‘sha vaqtda men kichkina kompaniya bilan bokschilarni kuzatib yurardim — uyda televizor yo‘q edi, otam esa nonushta qilishdan oldin: "bugun Usikning o‘yinini ko‘rsataman, ertaga tuzgina" deb ketardi. qanday daraxtdek o‘sar edi ringda u, qanday sodda bo‘lsa ham, qanday jasorat bilan kurashardi...
o‘sha kunlarimni eslagancha yana bir narsa bor — guruhda uzoq vaqt davomida birorta ham mavzu yuritilmagan, barcha bir-birining yuziga g‘amxo‘rlik bilan qaraydigan, ammo berkinib ketgan edi. azizlar, kimdirning o‘zi eshikni ochishi kerak edi. va Azamatning so‘zlari shu eshikni ochdi. endi qani bizni yana birlashtiruvchi mavzuga qaytamiz — Usikning o‘zini-o‘zi topishi va shu o‘sha yillarining qorong‘u tiniqligidan yangi g‘alabalar yo‘lini qanday bosib o‘tgani...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
qani ya, o‘zim ham o‘sha paytlarda yonib yurganman, Azamatning gapini birinchi marta eshitganimda otam bilan stolga o‘tirib bo‘lsin, nonushtaning hammasini oldim — lekin ko‘zlarimni uzoq vaqt yuma olmasdim, tasavvur qilganman: ringda Usik yolg‘iz qolgani kabi, men ham yolg‘izmishdek… 19-yilning kuzida nonushtaning choyidan bir tomchi ham qoldirmaganman, faqatgina ekrandagi u bilan birga nafas olaman — qayerdadir “oldinga!” deb baqirar edim, go‘yo u eshitib, qo‘llarini balandroq ko‘tarar edi… keyingi o‘n ikki oyimni uning orqasida, uning uchun kurashib o‘tkazdim, hatto ishda ham raqamlarni hisoblab yurmasdan, atrofdagilar menga “yuragining yuqori qismiga qayting” deyishgacha… o‘sha vaqtlarimni eslagancha, boshqa hech qanday narsa eslamayman — faqat uning qiyinchiliklarni bosib o‘tgan hikoyasi!
Ochig‘ini aytaman, men ham o‘sha vaqtlarda o‘sha iborani birinchi eshitganimda, yuragim singan edi — nonushtamizdan qirq-elliklab qilib chiqarib, xotiramga otadiman: nonushtamni ichmay qoldirganman, chunki o‘sha gapni eshitib, “men ham Usikka to‘yib otlanaman” deb, o‘zimni unga bag‘ishlayman. Boshimda faqat bir gap bo‘lib qoldi: “bu inson qanday ham qiyinliklarni bosib o‘tmoqda…” — shunday o‘ylardim va ertasi kuni soat 7 da TV oldiga oʻtirib, uning ringdagi janglarini qayta-qayta ko‘rib, uning harakatlarini o‘zlashtirardim. Qisqasi, o‘sha gap shunchalik taʼsir qildi-ki, mening oilamda hozirgacha “Usikning nonushtasi” deb ataladigan an’ana mavjud — hamma bilan birga nonushtani o‘tkazish, keyin esa uning janglarini tomosha qilish. Mana shu yerda Usikning o‘zini-o‘zi topishi uchun boshlang‘ich nuqta bo‘lganini his qilyapman… 🤣😂
O'sha kunlar va hozirgi vaqtni solishtirganda, men bu o'zgarishni his qilyapman, lekin yuragimning bir joyida o'sha romantika hali ham tirik.
O'sha vaqtlardagi guruhimiz — bu yashirin, bir-birimiz bilan mehr bilan qaraydigan, ammo hammasi o'z bag'ridan chiqayotgandek tuyulgan guruh edi. Birorta ham mavzu o'tkaziilmagan, barcha ovozlari pastlab, atrofda sodir bo'layotgan o'zgachaliklarni kuzatib yurardik. Ammo Azamatning kelishi bilan darhol shu hayajonli umid, o'sha "boraylik!" degan ichki ovoz paydo bo'ldi. Endi esa guruhimiz har tomondan suyanch bilan ochiq, do'stona va jipslashib ketgan — hech kim o'ziga yaqinlarini yo'qotmaydi, hamma birgalikda yuradi.
O'sha paytlarda Usikning orqasida yolg'iz bir necha odamlar turardi, ular uchun uning g'alabasi butun dunyo bo'lib qoldi. Endi esa butun futbolchilar, ko'plab muxlislar, hatto xalqaro tashkilotlar ham uning orqasida turibdi. O'sha vaqtlardagi nonushtalarimiz uyda, televizor yo'qligida o'tardi, hozir esa uning janglarini katta ekranlarda, bayramlardek kuzatamiz.
Lekin o'zgartirilmas narsa — bu his-tuyg'ularimiz. O'sha birinchi g'alabasi paytidagi hayajon, o'sha ichki otlanishlar, ular hali ham bor. Faqatgina endi ularning ko'rinishi boshqacha — endi biz ko'proq birgalikda, ko'proq quvnoqlik bilan, ko'proq ma'noda his qilyapmiz.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Olaming o'zi qanday chiroyli — Azamatning o'sha gapini eshitganimda, nonushtamdan bitta qoshiq qoldirib, darhol ofisga yugurdim va odamlar menga "nima bo'ldi?" deb so'rashgacha, yo'lda ikki marta qornimni ushlab o'ttim. 😂
Nonushtamni qoldirganimdagi asl sabab shu edi — o'sha so'zlar mening ichkimda "Usik ham shunday qilganmi?!" degan olov yoqib yuborgan. Nonushtaning hammasi keraksiz boʻlib qoldi, chunki men ham o'sha "oldinga!" deb baqirishni xohlaganman... va endi Usikning orqasiga tushib, uning orqasida birgalikda kurashishni boshladim.
2018-yilning bahorida guruhimizda sodir bo'lgan narsaning oʻzi halokatli edi — Azamatning gapi guruhimizning yuragidagi eshikni ochib berdi, barcha bir-biriga g'amxo'rlik qilishni boshladilar. Endi esa guruhimizning barcha a'zolari birgalikda Usikning oldinga siljishlarini kuzatib, uning gʻalabalarini oʻzlarining his-tuygʻu bilan bogʻlashmoqda.
Mana, o'sha vaqtlardagi nonushtalarimiz uyda boʻlib, televizor yoʻqligida oʻtganini eslayman — otam nonushtadan oldin: "Bugun Usikning oʻynashini koʻrsataman" deb ketardi. Endi esa uning janglarini katta stadyonlarda, bayramdek kuzatamiz. Ammo hissiyotlarimiz oʻzgarib qolmadi — hali ham uning g'alabalari uchun ichimizda "oldinga!" degan baqirish bor.
Ooo, qani qani — bu yerda Azamatning o‘sha „nonushtadan voz kechish“ iborasi boshqa hech narsaga qiyinlik bilan solishtirish mumkinmi? Qizig‘i shundaki, men ham shu gapni birinchi eshitganimda, sof bulochkani yeyishimga va bo‘yinimga ishlatib qolgan nonushtamni boshqa vaqtga qo‘yib, go‘yo o‘zimni u bilan bog‘lab qo‘yganman… Yani, Azamatning so‘zlari shunchalik samarali bo‘ldi-ki, endi men uchun „Usik bilan nonushta“ degan an’ana yo‘qolmas og‘izlardagi taʼmdek — uylarimizdan, ofislarimizdan Usikning ovozini eshitamiz, go‘yo u biz bilan o‘z nonushtasini birgalikda yeydi! 🤡
Va bu aytganlaringizni eshitib, yana bir bor tushunaman — guruhimizdagi birinchi „eski davr“ muxlislari uchun ushbu guruh hamon tinchlanish joyi boʻlib qolgan, oʻshandek… Lekin endi esa yangi avlod ham kelmoqda, ular „oldinga!“ deb baqirishni hali oʻrganmoqdalar. Va buning sababi — Azamatning „oqqushcha oqimi qoʻyib yuborgan“ xotirasidir!
Bu lotereya, futbol emas.
Bopladingiz! Oʻsha vaqtlarimdan qolgan anʼanamni aytib ketaman — oʻshanda oʻz nonushtamdan voz kechganman, chunki Azamatning gapini eshitib, „Usik nonushta qilib yurganini“ tasavvur qilganman! 😂🤣
Yani, mening otam esa butun nonushtasini qoldirib, televizor oldida ushlab turar edi — men esa uni koʻrib, oʻzining nonushtasini ham yeyolmay qoldim! 🍳🔥
Oʻshandan beri oilamda „Usikning nonushtasi“ deyishadi — lekin endi uning gʻalabalari uchun biz esa bilan nonushtani kattaroq stollar bilan yeymiz! 🏆🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.