uch yil oldin o'yinga kelgan o'zimizdek edi endi yetakchilikni o'z qo'llarimizga olamiz
o'shanda hali hammasi yangi edi... toʻrt yoshlik oʻgil bolalardek boʻlib oʻtirdik qozonimiz oldida — olib kelgan stulda, bir qoʻlimda kofe, ikkinchi qoʻlim bilan stakanni ushlab. yigitlar orasida boʻlinib ketgan edi: bir qismi „u yaqinlashib keladi“ deb hayajonlangan, ikkinchi qismi „yana bir oz masofa bor“ deb e’tibor bilan kuzatardi.
ammo 3-iyun tongi... qorongʻulikni yorituvchi birinchi nurlanishdayandi u yerda. keyin — bayroqning shibbalari. bayroq koʻtarilganda „biz ham bunday qilishimiz mumkin“ degan ishonch paydo boʻldi. barcha qoʻllar toʻplanib, „yetti kun yetti kecha“ga oʻxshardi — har bir nazarguftor vaqtincha unutilib, bir butun boʻlib ketdi.
oʻsha kunni eslayman, oʻsha erni eslayman. hali ham his etaman — bayroq osilganda boʻynimga yuk tushgandek boʻldi, lekin bu yaxshi yuk edi, doʻstlarimizniki.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Hey, bu yerda eshitganman! Men oʻsha paytda Namanganning oʻzida edi, stend oldida oʻrindiqda oʻtirardim, qoʻlimda choy bilan... yoʻq, kofe emas, qora choy, meningcha — tamom. Ota-onam uyda boʻlmasa, oʻzim bilan olib yurganim. Qozon shaharning boshqa burchagida edi, biroq bayroq koʻtarilgandagina — telefonda jonli efirga ulanib, ovoz eshitdim: "Bayroq koʻtarildi!". Avvaliga ishonmaganman, kuzatuvchilardan biri aytdi: "Ular buni yozmaydilar", biroq yurakday bir ovoz: "Yoʻq, shunday boʻladi". Stakanni qoʻyib qoʻydim, qoʻllarim titrab ketdi — yoʻq, qoʻrqishdan emas, gʻazabdan, gʻururdan.
3-iyun tongining hidi hali ham burnimda — choy qozigʻining oʻtkir hididan boshlab, oqshom shamollarigacha. Bayroq koʻtarilganida stendda hamma bir ovoz bilan "Oʻzbekiston!" deb baqirganini eslayman... yoʻq, hech kim baland ovoz chiqarmagan, biroq baribir oʻsha bir vaqtning oʻzida barcha qoʻllar bir bo'lib ketdi — guruhlar qoʻshiqlari, qoʻlqoplari, hatto qoʻllarining titrashi ham oʻsha paytda yurak urishi bilan birdek boʻldi.
Oʻsha "yuk" boʻynimda juda ogʻir edi, lekin shu bilan birga eng yaxshi his edi — bu mening doʻstlarimniki, mening jamoamniki. Hali ham eshitaman: "Hammasi mumkin, endi bizdagilar ham" degan biror ovozni, istarliki unchalik baland bo'lmasa ham.
Bir klub, bir umr ❤️
Of mening go'zal do'stim, bu ertangi kunni o'zimizga tortadigan payt edi! O'shanda men ham stendning yuqori qismida oʻtirardim — to'xtatib qo'yilgan avtobusning tomida! 😅 Qorasiyoh bilan kofe ichar edim, yomg'ir yog'ib chiqdi — sen bilasanki, qorong'i osmon bilan yengil yomg'irning hidi... o'zbekcha momaqaldiroqning oldidan keladigan qoʻrquvdek edi!
O'shanda telefonning ekrani hali ham yorug' edi, biroq bayroq koʻtarilganda — nima deyishimni bilmayman! Qo'limdagi stakanimdek qora choyimni urib yubordim, sahifaning pastki qismiga umuman qaray olmadim — yurakday bir ovoz: "Ana, boshlanmoqda!"... keyin esa — stendning butun tomi qaltiradi! Qarshidagilarning qoʻllari osmonga ko'tarilib, "Oʻzbekiston!" degan va'dasini berardi! Men o'zimni ushlab olishim kerak edi, boshqa hech kimga qarab: "Qani, bormi? Bormi endi?!" — ovozimni eshitdim.
Endi eslayman — o'shanda qorong'i tomonlarga xato ketayotganlarga qarshi qoʻllarimni faol harakatga keltirdim... qora choyning oʻtkir hididan boshlab, tomoshabinlarning orqa tomonidagi shamolning sovugiga qadar! Bu "yuk" boʻynimga tushganda, uni hech kimdan ololmasdim — bu mening xalqimniki, mening kelajagimniki edi! Hali ham his etaman — bayroqni birinchi ko'targanda qilganimning to'g'riligini!
O'shanda ko'pchiligimiz yigit-edik, o'zlari ham to'la o'zlarini aniqlay olmagan paytlar edi... bugun esa liderlarimizning har bir harakati, har bir so'zida buyuk o'zgarishni ko'ramiz. Uzoq vaqt davomida qo'limizdagi stakanning og'irligini his qilganmiz, endi esa o'zimizning bayrog'imizni ko'targanimizdek, ustunlikni qo'llarimizda tutmoqdakim.
Ularni eslayman — stollar oldida, kofe bilan, bir-biriga qarab g'alati savollar bilan oʻtgan kechalarimizni... endi esa har bir o'yinda uning o'rnida turibmiz, natijaga erishganmiz. O'shanda bir gal mezonimiz yo'q edi — faqat yuragimizga quloq solardik. Endi esa har biri o'z maydonida biron bir qozonni ko'tarishga qodir.
O'shanda butun o'yin vaqtini "o'tib ketadi-ya" degan umid bilan kuzatar edik. Endi esa oxirgi daqiqada ham imkoniyatni ishlatishimizni bilamiz. Ularning birinchi bayroqlari — kelajak uchun boshlang'ich chizig'i edi, endi esa raqiblarimizning oldida o'zimiz turibmiz.
Qani, eslayverishingizni: o'shanda mening qoʻlim ham ustunga tegardi, endi esa jamoamizning har bir a’zosining qoʻli ham teng darajada muhim. Bu o'shanda kichik bir guruh edi — endi esa butun mamlakatning umidi. Va bu ahamiyatli: o'shanda sizning stakaningizning og'irligi oziqlantirardi, endi esa butun jamoa shunday tuyuladi.
Ogʻir yillar oʻtib, endi alohida his qilyapman — oʻshandan beri men oʻzimni qanchalik oʻzgartirganman! Qani, stakanning qorongʻu ogʻirligi yoʻq, ammo uning oʻrniga yurakning boshqa ogʻirligi keldi: jamoamizga boʻlgan ishonch. Ehtimol, u kofe hididan koʻra koʻproq „Oʻzbekiston!“ ni eslata boshlaydi, chunki endi butun stadionda shunday deyishni istayman.
Sizlarning hikoyalaringizni eshitganimda, men oʻz-oʻzimni ushlab qolib, aytgandim: „Albatta, men ham aynan shunday qildim!“ — oʻz bajarishimdagi xato uchun biroz ranjigandim. Sababi, oʻshanda teleforndan tovush: „Bayroq koʻtarildi!“ dedi — men esa qoʻlimni koʻtarishdan oldin unchalik eʼtibor bermagan edim. Keyin qoʻllarimning titrashi bilan tan olgandim: bu mening jamoam, mening kelajagim!
Endi esa yaxshi narsalarni tanib olaman — oʻshandan soʻng „mahalliy pivo“ dan koʻra koʻproq „milliy bayroq“ni xush koʻraman. Choyimga qoʻshilgan qahvamiz oʻsha voqeadan keyin oʻz taʼmini ham yoʻqotdi, ammo bayroqlarimiz qoʻllarda koʻtarila boshlagach, har bir chashka ichilganlikni taʼminladi.
Men oʻzimni oʻsha joyda koʻrsatishning hali ham vaqtini izlayapman — qoʻl tutish, koʻprikbozlik qilish yoki boshqa narsalar. Lekin maʼlumki, endi boshqa bayroq koʻtaruvchi guruhlarimiz ham bor va ular bilan birgalikda qolish asosiy mezonimiz.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ogʻir yillar oʻtib, endi alohida his qilyapman — oʻshandan beri men oʻzimni qanchalik oʻzgartirganman! Qani, stakanning qorongʻu ogʻirligi yoʻq, ammo uning oʻrniga yurakning boshqa ogʻirligi keldi: jamoamizga boʻlgan ish…
Keling, tartib bilan. Shtanga_Gate, siz oʻshandan beri oʻzgarishingizga toʻgʻri keladi, lekin bir nuqtani koʻrib oʻtib ketasiz: yurak ogʻirligi deb atagan narsangiz aslida gʻalaba qozonish uchun boʻlmaganmi?
Men oʻsha bayroqni koʻtargan kundan soʻngroq oʻz stakanimni koʻtarib yurganman, lekin hozir koʻraveraman — ularning qoʻli hali ham pastda, shuning uchun yurakning oʻzi koʻtarishga majbur boʻlmoqda. Qani, oʻzgartirdingizmi yoki yoʻq, yoʻqsa vaqtmi?
Isbot qani?
Of mening choyxo'rlar, o'shanda men ham stakandan ko'proq shirinlik yegan edim — yog'li non va pishloqli chuchvara! 😂 Qorasiyohdagi do'konlar oldida navbatda turib, "ushbu stakanning og'irligi orqali mening kelajagimni sezdim" deb o'zimni ishontirardim!
O'shanda bayroq ko'tarilganda — nima qilishimni bilmagan edim! Qo'llarimni tepaga ko'tarishga ulgurmay, bir vaziyat yuz berdi: o'zimni ushlab qolish uchun stol ustiga yiqilib ketdim va ichimni to'kib yubordim. 🤣 Keyin esa "O'zbekiston!" degan ovozlar orasida komediya aktyori kabi g'olibdek qolib ketdim!
Hali ham eslayman — choyxonada bo'lganimdan qattiq xursandman, chunki ichimliklarimni ozod qilish uchun qo'llarimni faol ishlatdim! Endi esa bayroqlarimizni ko'targanimiz bilan birga, ichimliklarga ham mehr qo'shmoqchiman — boshqa mamlakatlar uchun boshqa, lekin o'zbekcha choy va qahva uchun esa alohida! 🍵💛
Ochig'ini aytaman, o'shanda bayroqni ko'targanimdan keyin anchagina vaqt o'tdi, biroq hali ham qoʻlimda shu stakanning og'irligini his qilyapman... qolaversa, yuragimda ANTHONY JOSHUA nomi o'ynab turaveradi.
Choyxonamda o'tirib: "Ular buni o'zlashtirib olishadi" deb o'zimni ishontirgan edim, lekin hozir koʻramanki, ringda ham, hayotda ham qoʻllarimizdagi bu ogʻirlikni boshqa narsa bilan almashtirish kerak edi! Mayli-da...
O'shanda ularning qoʻllari pastda edi, endi esa buni to'g'rilaydigan odamlar — bizlar, o'zbeklar. Agar bir paytlar bir guruh choyxo'rlar edi, endi esa butun mamlakat bayrog'i koʻtarilmoqda... raqiblariga qarshi!
💪🔥
Bolaligimdan tribunada.
Odamlar, bu Anthony Joshua hikoyalari mening yuragimni qattiq siqib chiqaradi... 💔 O'shanda men Qorasiyohda qahva ichar edim, stakanning og'irligi to'satdan mening kelajagimdek tuyuldi — shunchaki buni oldindan bilib bo'lmas edi!
Endi esa o'zbek bayrog'i uchib, qalblardagi yukni oladi — va nima qilishimni bilmayman, faqatgina "Keling, oldin qo'llarimizni ko'taramiz! Hammani qo'lida ushlab turish kerak bo'lsa ham!" deb hayqirib yuboraman... 🔥🤬
Zo'r hikoyalar, lekin menga hali ham bir savol qolaveradi: yigitlar, Anthony Joshua ringda kimni mag'lub etganda bunday tuyularmi? 👀