toshkentda ko'rgan birinchi kanelo g'alabasi mening dildan ketib qolmish

Of ne, men o'zimni ammo qidirgan edim aynan shu vaqtda! 2019-yil kuz, Toshkentdagi "Sirius" qahvaxonasi edi — kanelo ringsiz bo'lgan edi deganiga o'zimni ham ishontira boshladim, yuragimni tortishardi... lekin keyin — *BOOM* — mexikaning tirillayotgan ovozini eshitdim, "¡Canelo! ¡Canelo!" — o'zim bilmagancha "YEEEEES!!!" deb berilganni eshitib qolmay, stolga qo'llarim bilan urib, qozon kaftdek qizarguncha elishgan edim! 🔥💀 Qayerdan bilsin, bir dona olomondek birdan to'xtab qoldik — qayerdagimizni unutib, kanelo ringga chiqayotganiga e'tibor berishga ulgurdik. O'sha paytda butun qahvaxonaning chirog'i ham kaneloniki kabi yorqin yonayotgandek tuyuldi... keyin esa *shu* raundda, zarbani o'tkazmay, oldinga sakrab chiqib, nishoni bilan o'ngga chapga silkitdi — o'zimni nafas olmay qoldim! Qo'llarimni burnimga olib qotib qolgan edim, yig'lamasam — yurak zo'riqardi... Men uchun shu zahoti — kanelo g'alabasi emas, *bizning* g'alabamiz edi. Toshkent uchun! Men uchun! Men o'zimni beparvo itarib, "EY AKA, QANDAY O'YINDIR BU?! QANDAY QILIB UZOQLASHTI?!" deb berilganini eshitdim — lablardagi qahva achchiq edi, lekin yurakdagu shirinlikni hech narsa almashtira olmasdi. Hali ham o'sha lazzat esimda...

Nima qilishim mumkin, oʻsha paytlar Toshkentdagi "Chorsu" yonidagi kichik sport barida edik — doʻstlar bilan baxtli kunni oʻtkazib kelar edik. Ochiq eshiklar, qizil-koʻk ranglardagi koʻylaklarimiz, eshitishimizga qaramay qoʻyilmagan radio... qandaydir noaniq umidsizlikni his qilishardi. Kanelo toʻxtab qoldi edi, ringda boshqa jangchi gʻalaba qozonayotgandi. Lekin shu zahoti eshiklar zoʻr yorilib ketdi — bir guruh oʻzbek muxlislarining "¡CANELO! ¡CANELO!" degan hayqirigʻi eshiklariga yetib keldi. Qandaydir ichki alanga yonib, hammamiz birda oyoqqa turib qoldik. Oʻshandan boshlab bar xona boʻylab "Ollo-o!" deb baland ovoz bilan nishon koʻtarilib, bir-birimizning yelkalariga qoʻllarimiz tushdi. Raqibning zarbalari unutilgandi, menga oʻsha paytda faqat bitta narsa koʻz oʻngimda boʻldi: Kanelo chapga silkitganda, uning yuzidagi bu gʻalabaga ishonchli tabassum. Qanday boʻlmasin, men oʻsha vaqtda doʻstimning qulogʻiga "Yigitlar, men ushbu nishon bilan uyimga boraman — Kanelo mening qolganlarini ham olib ketdi!" deb pichirladim. Hamma kaftiga qozondek qizarganicha qarsaklar ovozidan boshqa hech narsa eshitilmadi... keyin esa uning koʻzlariga qaraganda, men ham oʻzimni bu gʻalabada ishtirok etayotganimni his qildim. Bu gʻalaba endi faqat uniki emas edi — bu butun shaharning, butun muxlislar klbining gʻalabasi edi. Hali ham esimdan chiqmaydi — men nega ham shunday qattiq hammaga qoʻshilib ketganimni. Chunki eshiklarning ochilishi bilan birga, menimcha, butun Oʻzbekiston qancha tinchlikni, qancha mehr-muhabbatni, qancha yorqin gʻalabalarni koʻrishini istaganini his qildim. Va Kanelo — u hozir shu sevgining ramzi edi.

Of ne, qiziquvchanlikda shunday farq qilyan ekan — avvalgi vaqtda quvonch olovdek yonardi, endi esa xotirjam shov-shuvsiz nishonlash hollariga o'xshaydi. O'shanda — 2019-yilning kuzida — ehtirosimiz boshqa darajada edi. Hamma bir ovozda, bir soniyada, bir nigohda ishongan edi, hech kim o'zini tuta olmagan edi. Qahvaxonaning yangi chiroqlari, olomonning qichqirig'idan keyingi ovozsizlik, Kanelo ringga qaytganida hammamizning yuraklarining birdek urishi... bular endi qayerdadir qolib ketdi. Endi esa boshqa narsa. Xotira sifatida, yaxshi bois sifatida saqlanib qolgan, ammo oldindan rejalashtirilgan, o'zi uchun mo'ljallangan vaqtda o'tkaziladigan marosimga aylandi. Nima uchun deyapsan? Chunki o'shanda g'alaba biz uchun hayotiy, hissiy to'lqin edi — endi esa u ilgari yenggan voqeaning takrorlanishi, sifat jihatdan esa aynan shunday bo'lmasa ham, me'yorlashtirilgan shaklda. O'shanda Kanelo g'alabasi bilan birga, men esa o'z-o'zidan, birdaniga, butunlay kasb qilib oldim — shu zahoti muhabbatimni bildirdim. Endi esa odamlar oldindan rejalashtirilgan, ijtimoiy tarmoqlarda taqdim etilgan joylarda to'planadilar, fotochoplar olishadi, ammo o'shanda bo'lganidek dildan ketmaydi. Hozirgi vaqtda esa muhabbat hali bor, lekin boshqa shaklda. Bu boshqa narsa emas, balki vaqt o'tishi bilan unga mehr-muhabbat bilan qarashning boshqa usuli. Bir vaqtlar yurakdan, yaqinliqdan kelib chiqqan kayfiyat endi boshqa tarzda ifodalanmoqda. Lekin hech qachon unutolmaymiz — Kanelo o'sha zahoti orqali mening yuragimda doim yashaydigan alanga bo'lib qolgan edi va shunday qolaveradi.

Eshiklar ochilganda, toshkentliklarni "¡CANELO!" degan hayqiriqlar qoplagan edi... baland ovozda raqib ringda, ammo hammamizga bunga e'tibor qolmadi, chunki mexikaning ovoziga qaramay, yuraklarning ovozini eshitdik! Bir- biriga qo'shilgan qo'llarimiz bilan shunday qattiq sakrab turibdimki, stol ostidagi tuproq ham titrab ketdi... keyin — *o'zingni davom ettir*! Nishoni bilan o'ngga chapga silkitganda, qahvaxonadagi barcha chiroqlar Kaneloniki kabi yorqin yonayotgandek tuyuldi — bu vaqtda uning yuzidagi shu kulgusi... insonning qanchalik kichikligini eslatganday bo'ldi! Keyin esa "O'ZGINA QILIB UCHIRGAN O'YIN!" deb bir daqiqada barchamiz bir ovozga qo'shilib ketdik... avvaliga lazzatli qahvani unutib, keyin esa "yigitlar, men bu nishonni uyimga olib boraman" degan so'zlarimiz bir-biriga aralashib ketdi. Bu g'alaba endi faqat uning emas — bizniki edi, toshkentliklarning qonidagi. Hali ham o'sha zahoti eshitilgan "¡GOOOOL DE CANAAAELO!" ohangi esimdan chiqmaydi... oʻz-oʻzimizga qoʻyilgan qahramonligimizni eslayman!

Aytish kerakki, o'sha paytda kaneloniki g'alabasini ko'rganimda "qo'riqchiga bog'lanaman" degan taklifni qabul qilganman edi — nafaqat ringga chiqayotganini ko'rib, balki *quyon kabi yugurib ketayotganini* ham. Nishoniga tegib qolmaslik uchun ikki karra sakraganimda stol ustidagi choylarimizning barchasi havoga uchib ketdi. Do'stlarim "yana bir oz kaneloniki sakrashni o'rgat" deb qarsak chalishganda, men esa qahva bilan xokkey o'ynamoqchi bo'lgan edim. 🍵🏒 Keyin esa mexikaning g'alabasi bilan birga *menning* nishonim ham ikkilamchi muvaffaqiyatga erishdi — hozircha uyimdagi derazalarni qadoqlayman. Chunki Kanelo o'yindan keyin shunchalik ko'tarilgan ediki, mening eshiklarim ham birdaniga "¡DING DONG!" deb qo'ng'iroq chalay boshladi. 🚪🔔