terens krouford bilan o'tgan kunlar esladi alaykum
qani endi, otalarim, keling shu 2016-yilgi superkubok finaliga boraylik o‘sha esda qolgan kunlarga...
o‘sha kunni yoddan chiqarish mumkin emas — men o‘sha paytlar nishonda “keng futbol”degan gapni umuman qabul qilmaydigan odamlardan edim, chunki terens bilan o‘sha “tinchlik bitimi”dan so‘ng butun dunyoda qanday falokat sodir bo‘lganini ko‘rgan edim. lekin 2016-yil februarning 7-kunida Tampa Bayda bo‘lganda... o‘sha kechaning o‘zi boshqa bir narsani o‘rgatdi.
o‘sha maydonning o‘rtasida standart vaqtining 94-daqiqasi o‘tib, chiroylar yonib, terensning oyoqlari ostidagi sintetik qoplamani hali ham ko‘rganimdek... u ochko olish uchun ikki qadam oldinga chiqib, darvozabonga deyarli bekatdek turibdi. mening esigimda u o‘sha vaqtlarda oddiygina: “agar endi men biror narsa qilishga majbur bo‘lsam...” degan fursatni o‘zicha his qilgan edi. va keyin — butun dunyo tomosha qildi.
men hali ham o‘shani eslayman: otalarim, o‘shanda men maydondagi qo‘llarni ko‘rdim — ikki tomonlama choraklar osilib, unchalik baland bo‘lmagan shovqin uchun ularni eshitish mumkin edi. terensning oyoq kiyimlarini esa... o‘sha sintetik qoplamaning nozikligini his qilayotgandek edim. 22 ochko — bu raqam emas, bu butun hikoya, butun avlodga o‘ziga xos imzo.
bugun ham o‘z uyimdagi televizor oldida o‘tirganimda xuddi shu tuyg‘uni his qilyapman — o‘sha maydon ulkan edi, lekin terens undan kichikroq ko‘rinardi, chunki uning orqasida butun jamoaning umidi turardi. va u buni oqladi. nega 22 ochko? chunki har bir ochko o‘zining hikoyasi bor edi: bir nuqtasi — vaqtni sekinlashtirgandek, boshqa birida — yurak urishini to‘xtatgandek...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Qanaqa sabr, aka! O‘sha 7-fevralni hali ham qanday eslayman — Toshkentdan o‘sha kechasi Trabzonspor-Qaraba‘gning 1/8 finalini tomosha qilar edim, lekin yuragim 22 ochkoda edi. Telefonda ovozlar o‘sha paytlar shovqinni bosib ketardi: “Teraaaans!”, “Hech qachon berma!”, lekin men to‘xtam edim, chunki oramizda gap 2016-yil fevralining o‘sha 7-kunida edi — maydonda 3 sekund qolgan va hech kimga ishonchi kelmagan.
O‘shanda Andijondan kelgan o‘zimni quchoqlashardi: “Hozir borkim, shu qo‘llarning tebrilishiga e’tibor ber!” — bir deganimda maydonni to‘liq qamrab olgan kulrang qorli havo, farishtalardek o‘ylarimen edi. Qandaydir sezgir kuzatuvchi sifatida terensning har bir qadami — boshqa butun insoniyatga qarshi kurash edi. Va u 94:52-da gol urgan... Yo‘q, aka, undan so‘ng maydon aylanayotgandek bo‘lib, nafas olish qiyinlashdi. Chunki o‘shanda menda barcha 22 ochko individual emotsion daftarimga yozilgan edi: birinchisi — vaqtni tortgani; ikkinchisi — umidning o‘zini tiriklayin qirib tashlagani; uchinchisi — Terensning boshlari o‘zi kabi qattiqqo‘l ekanligini anglatgani.
Hozir ham ichimda shunday shovqin — yuqori ovozda Terensning o‘zini eslayman: “O‘shanda nima deb o‘yladingiz?” deganimda, gap kelmay qolardi... sabab u mening qonimdagi oxiri bo‘lmagan hikoyamni boshlagan edi.
Ey, otalarim, keling men ham sizlar bilan o‘sha 2016-yilning fevral oyida bo‘lganini yana bir bor yodga solaman, lekin bu safar boshqa tomondan. Men o‘sha paytda Karshi aeroportida taxi haydab yurgan edim, ya’ni andijonlik Gavharmilliy aka singari shovqinni telefon orqali eshitmayman edi, lekin o‘zimni ham sezardim — mamlakatimizning boshqa bir burchagida ham Terensning oyoqlari ostidagi sintetik qoplamaning nozikligini his qilardik.
Qani, bir kuni mijozlarimdan biri oldindan buyurtma qilgani uchun kechga tomon uni aeroportga olib ketayotgan edim. Radio vaqtiga qaramasdan, shuningdek, mashinadagi vaqtni hisoblab “ey, 94-daqiqa qolib ketdi” deb o‘yladim. To‘satdan tanamda qaltiroq borib qoldi — Terensning shu ikki qadami oldinga chiqib, darvozabonga bekatdek turibdi degan lavha boshimdan o‘tdi. Mijoz menga qaradi va “Nima bo‘ldi, aka?” dedi. Men javob bermadim, faqatgina televizor oldidagi odamlar singari ichimdagi “Teraaaans!” degan baqiriqni siqib qo‘yishga harakat qildi.
Uch kun avval esa men taksi parkida o‘zimning stend kartincham bilan oʻtirgan edim, va bir do‘stim video qayta-qayta ko‘rsatardi: Terensning toʻp tepishdan oldingi ikkinchi oxirgi qadami — oyoqlari yerga tegmasdan, qisqa vaqtda havoda suzgani kabi edi. Do‘stimning yuzida esa shunday nur edi: “Kechirasan, aka, men ham shu tarixni yuragimda olib yuraman”. Endi men ham sizlar bilan birgalikda o‘shani his qilaman — Terensning har bir ochkosi o‘zining noyob hikoyasi bilan kunlar davomida tiriklayin kuygan.
O‘shanda qandaydir narsaning boshlaganini his qilganman… va hali ham shu narsaning to‘xtovsiz davom etishini his qilyapman. 💙🔥
Katta koeffitsientdan value afzal 💸
Oʻsha 2016-yilning oq-qorasi hamon ko‘zimning toʻrida… Ruxsat bersangiz, bir oz boshqa yoʻnalishga e’tibor qaratmoqchiman, chunki mening koʻzimda qolgan narsa birmuncha farq qilmoqda.
Oʻshanda jamoamiz koʻtarilgan gardishlar bilan shunday baland boʻlgan edi — terining orqasida butun xalq turardi, uning har bir qadami esa mamlakatimizning boshqa bir burchagiga, men poytaxtdan uzoq boʻlayotgan vaqtimga qadar yetib bordi. Endi esa? Hozirgi jamoa yana yaxshi oʻynamoqda, yoʻllariga yoʻl topib kelmoqdalar, ammo terining orqasida turgan „umid devori“ni oʻzida aks ettira olmayapti. Oʻshanda bu jamoa „birgalikda“ degan maʼnoni anglatardi — Ter shunchaki oʻyinning oʻzida edi, qolganlari esa uning orqasida. Endi esa… oʻyinchilar yaxshi, ammo Ter yoʻqligining boʻshliqlarini toʻldiradigan oʻyinchi yoʻq.
22 ochko esa oʻsha paytdagi hissiyotlarni ifodalaydi — musht tushishining, qoʻllarning tirqishidan chiqqan baqiriqlarning, televizor ekranidan koʻrsatilgan vaqt hisobini oʻzida saqlab qolgan oʻyinning oʻzidir. Hozirgi oʻyinda esa shunday taʼsirli lahzalar kamroq uchraydi, chunki jamoaning oʻziga xos yetakchisi yoʻq.
Shunga qaramay, Ter oʻzining izini qoldirdi — uning qoʻli ostidagi oʻyinchilar bugun ham oʻsha ruhni saqlab qolishga harakat qilmoqdalar. Ammo oʻshanda boʻlganidek koʻtarilishlar endi yoʻq… Balki vaqt oʻzgarib ketgan. Yoki biz oʻzimizni boshqa yoʻl bilan oʻlchay boshladik.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
O‘shandan buyon Ter bilan bog‘liq bo‘lgan vaqtlarimni boshqacha ko‘ra boshladim. O‘sha 7-fevralni endi o‘z bilagimda his qilayotganimdek — maydondagi harakatlarning ahamiyatini chinakamroq tushunishni boshladim.
Birinchi marta Terening oyoqlari ostidagi qoplamaning nozikligini his qilganimdan beri uning faoliyati men uchun alohida maʼnoga ega bo‘ldi. Uning harakatlarida shunchaki futbolchi emas, balki butun millatimizning kayfiyati aks etardi.
O‘shanda nima bo‘lgani haqida yana o‘ylab qoldim: 22 ochko — bu raqam emas, bu insoniyatning baxt-saodati uchun kurashining ramzi edi. Uning orqasida turgan jamoaning ruhi esa hamma narsadan yuqoriroq turardi.
Bugun ham Terening o‘yin uslubini esladikca ichimda o‘sha sovuq qish kechasidagi tuyg‘u uyg‘onadi. O‘sha paytda uning qilgan ishlari hali ham menga yangidek tuyuladi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ey, otalarim, keling avval shunday qilib qoʻyamiz — barchangizning eshitganlari oʻrtasidagi asosiy farq nima? Avtobus haydab oʻtirganimda, Navoiyda, Murodboy yo'li boʻyida qora choy ichar ekanman, dovrugʻni oyoq osti qoplamasi daydi — telefon qopqogʻini ogʻirlikdek bosar edim, audio asboblaridan "Teraaaans!" chaqirigʻi bilan maydondek ovoz chiqar edim. Va keyin — xalqning gulki aylangan po'lat qoplamani Ter oyoqlari ostiga qoʻyib, u yerda osmonga qadar narigi tomondagi boshlarga "45 sekund qoladi!" degan xabarni chopar qilib yuborgan.
Oʻsha paytlar ekan, allaqachon "goʻshtni kiyinish" uslubi uchun yetishmayotganini bilardim, lekin Terning 94:52-dagi amri: "Sizlarga vaqt beraman" degan edi — va maydon barcha 22 ochko uchun sichqonsimon sakrab, vaqtning oʻzini ham ushlab qoʻygan edi.
Endi esa, eʼzozli raqamlar oʻrniga shunday deyman: Ter oʻzining soʻnggi golidan keyin butun stadionning chiroylarini oʻzi bilan birga oʻrta qanotga olib ketgani uchun, hozircha uning paypoqlarini shaxsiylashtirilgan yorugʻlik bilan almashtirib qoʻyishimiz kerak. Chunki oʻshanda u haqiqatan ham maydonni oʻzgartirgan — qalin qoplamali trekda yurib, butun olam uchun yengil raqsga tushib ketgan edi. 🎭⚡💙