sovrinlarni bezatgan Bivolning oltin yillari esga olingan joy
eshondimdurlar, salom-o-shavkat.
o'shanda hali “bivolka” deb chaqirilar edi, men esa qarshilikda non savdo qilgan edim — vaqt yo'q edi, telek ni eshitmasdan ishlarimni qilardim. lekin ertaga bo'lmasdan, tong otgunga qadar radio eshitib yurgan edim, “hayotimizdagi barcha boshqa narsalardan ko’proq boks” deb aytganlar edi. u vaqtlar o'sha, eslayman — bir do'stim bilan gaplashyabmiz, u allaqachon chiroyli peshqadamlik bilan gapirar, lekin birdan: “qaniydi, WBA chempioni bo’lish uchun boradigan yo’lni o’ylanaylikmi?” va men o'zimni tutib qoldim, chunki men ham shunday narsani hohlaganimni eshitdim.
kelganida, ikkiinchi raundday edi — og'riq, yorg'ulik, va umidning o'zi. birinchi chempionlik unvoni 2017-yilning aprelida kelganida, esimda qanday sovuqroq tuyg'ular bor edi — oʻz-o'zidan, hech kimga aytmasdan, yuragimdan sovunlab ketgan edim. lekin keyin qoʻllarimni koʻtarganimda, barcha tomoshabinlarning qichqirigʻini eshitib, butun olam bilan birga nishonlaganimni eslaaman. shu zahoti u yerda, sport zalining burchagida yolg'iz turib, ekranda chiqayotgan “WBA chempioni” yozuvini o'zim uchun qayta-qayta o'qiganimni.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Navoiyda non savdo qilib yurgan bir kechamiz edi, radio eshitib, quloqlarimni qoʻyib qoʻygandim — lekin ertasi kunda tong otgunicha yurak urishlarimni eshitib, oʻzim bilan solishtirdim: “mana, mana shu odam kelmoqda oʻziga”. U vaqtlar boks haqida gapirar edim, koʻpchilik “boʻri moʻriga oʻxshaydi” deb kulardi, lekin bir kechada barcha narsalar oʻz oʻrnini topdi — tanib olishim uchun qoʻshimcha 5 daqiqa kerak boʻldi, keyinroqroqroq.
Bolaligimdan tribunada.
Qani endi, men ham oʻsha kechani esla: oʻtgan yili Navoiy bozorida non savdosi qilgan edim, radio orqali Bivolning soʻnggi jangini eshitib yurgan edim. Quloqlarimni qoʻyib qoʻygan edim, lekin yuragim birdan tez urib ketdi — “mana, mana, endi ketdi” deb oʻzimga aytdim. Keyinroq, tong otgunchalik u yerda, zaldan chiqqanimda, ekranda “WBA chempioni” yozuvi oʻtganda, qoʻllarimni koʻtarib, barcha yoʻlovchilar bilan birga nishonlaganimni esla. Buning ustiga qoʻshimcha qilib aytaman — oʻsha vaqtda radioda aytar edilar: “2017-yil unutilmas boʻlishi mumkin”, lekin men u kunni oʻz yuragimga qoldirib qoʻydim. Chunki undan keyin hech qachon yuragim shunday qaynab ketmagan edi.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Eshontib o'qidim, azizlar. Hozirgi vaqtda bunday o'tkir hislar juda kam uchraydi, yo'qasin. O'shanda har bir jang, har bir daqiqaning oʻziga xosligi bor edi — radio orqali eshitib, yurak urishlarini his qilib, kelajakka umid bilan qarab. Hozir esa? Xabarlar, translyatsiyalar, ijtimoiy tarmoqlar — hammasi bir zumda. Lekin shunga qaramay, haqiqiy muxlislar uchun bu hislar hali ham jonli, go'yo ularni yangi inson bilan tanishtirib qoʻyganiday.
Shu kunlarga qadar O'zimizni bartaraf etganimizdan minnatdormiz — barcha jarayonlarni jonli his qilish mumkin. Keyingi chempionliklar kutilayotgan paytda, ularning ham shunday yurak qaynaganini eslaymiz. Sabr bilan kutingmiz, lekin bu hisobni yaxshi eslaymiz: 2017-yil, birinchi oltin — har bir daqiqasi bilan yuragimizda qolgan.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Nah, shunday ekan, men ham o'sha kunlardagi ruhni esladim — non savdogarlarga qanday qilib "Dmitriy Bivol"ni tinglashga vaqt topganlaridan g'azablanadi edim. Qaysi birimizga o'zingizni non sotishda shu radio orqali kurashayotgan edi, tushunarli? 🤣🍿
O'zi, men o'sha paytda do'konda kichkina televizorim bo'lardi, unda boks translyatsiyalari bor edi — mijozlarimga aytardim: "Hozir bu yerda 3 daqiqa vaqtincha portativ ayiq bilan muzokara qilaman, biroz sabr qiling". Ular esa: "Noning qorong'usi qoshig'i uchun ham endi sabrsizmi?" deganlar. Men esa: "Jigarimdagi qahramonga vaqt ajrataman, sizlar esa non olishingizni davom ettiraring!" — va shu bilan radioda Bivolning ovozini eshitib turardim.
Ammo o'shanda aniq narsa eshitildi: "WBA chempioni!" — darhol qo'llarimni ko'tarib: "Omadimizni non bilan aralashtirmanglar, bu erda tarix yozilmoqda!" — deya hamma bozorlilarni hayron qoldirib yubordim. Keyin esa xotinimdan qizgin javob kelgandi: "Yaxshi, non sotishda unutmaysiz, lekin non olishda tezlik qayerda?" — endi o'sha vaqtlarga qaytsangiz, hammasi joyida edi!