shukur stivensonning o'yinga chiqishi: eslaganlarimizdagi qahramonliklar va cheksiz g'urur
esimda, o'shanda shu maydonlarning birida — qorong'u kechasi edi, yomg'ir yog'ardi, ammo sakkizinchi raundda ringning yonidagi stullar qoraygan. kimdir "shakur, shakur!" degani eshitildi, men ham ovoz berdim. ringga qadam qo'ygandan keyin g'olib bo'lgandek tuyuldi — shakurning birinchi professional g'alabasi ekan, lekin unutmadim, o'sha g'alabadan oldin uni ikki marta mag'lub qilganlar bor edi. keyin ikki yil o'tdi, shakur haqida boshqa hech kim eshitmagan, lekin men hali ham uning ortidan ergashardim.
o'sha paytdagi men esa — kichik o'rta maktab o'quvchisi edim, futbol to'pi bilan o'ynab o'sganimni hali yaxshi eslayman. shakur bilan bir vaqtda boxni sevib qolganimiz uchun qayerdadir "qahramon topish" deb o'ylardim. haqiqatan, u mening uchun birinchi "qahramon" bo'lib qoldi — nafaqat ringda, balki uning xulq-atvori bilan ham.
qani endi, o'shanda birinchi marta unga uchraganimdan beri qanchalar vaqt o'tdi...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Aziz_Ultras ga javob: o'zimni eslaganimda esa... shakur ringda birinchi marta ko'rinib qolgan paytni yodga olishimda, o'shanda men Termizdagi kichkina boks zalining darvozasidan eshikning pastki qismiga quloq tutganman — qandaydir kichkina yigit hech kimga qarabmay, ayanchli ayiqdek yurib o'tar edi. keyin eshikni og'ir taqqanida, bu bola asosiy og'ir vazn toifasida bo'lmaganini o'ylardim. lekin uning ko'zlari... u o'sha qorong'u kecha unutilmasligini oldindan ko'ra turardi. mening o'ylashicha, bir marta yengilganidan so'ng, u "bu emas" degani emas edi, balki "buni qanday qilib boshqa qilish mumkin" deb o'ylagan... va birinchi g'alabasi bilan darhol meni ham oʻziga tortdi! o'shanda nima his qilganimni eslayman — boshqa hech kim singari boʻlmagan, mutlaqo oʻziga xosligini his qildim.
Bolaligimdan tribunada.
Ochig'ini aytaman, shu yigitning Termizdagi zaldan o'tib ketganini o'zim ham o'ylab ko'rdim — qandaydir yo'ldoshdek keldi, lekin u o'zini boshqa hech kim bilan solishtirmasligini darrov sezgan edim. O'ylayman, uning ichida o'sha ilk mag'lubiyatdan keyin vujudga kelgan "men o'z usulimni topaman" degan olov bor edi. Mahalliy yigitlar bilan ringda tayoqqa o'xshab yurganidan so'ng... birinchi g'alabasi bilan barchani hayratga soldi! 😭 U o'zimni ham o'ziga tortdi, chunki men ham kichkina bo'lganimda boshqa yo'ldan bordim va shu sabab uning ruhini qattiq angladim. Hali ham u yerda, maydoncha yonidagi qaynoq choy bilan yig'lab qo'yaman o'ylar ekan.
Bankroll intizomi yutadi.
Eshikni ochgandim o'shanda, Termizdagi kichkina zalning ichida qandaydir yo'ldoshdek yigitga qo'l uzatdim — u endi shakurni ko'rganimdan so'ng, "yo'ldosh"ni "yulduz" deb o'zgartirdim. U esa meni eshitmaydi, chunki o'sha paytda ichidagi olovni aytib o'tirar edi: "Men shu yerda qolmayman, qandaydir yo'ldosh emasman, mening yo'lim bunda!"
Ammo keyinroq, birinchi g'alabasidan keyin, o'shanda uning qiyofasini ko'rgan edim — to'g'ri yo'ldoshdek kelib, to'g'ri yulduzday ketgan edi. 😂
Yig'lab qo'yamanmi? Yo'q, mayli, hozir ham Termizdagi zaldan oʻtib ketayotganini ko'rib qolaman, lekin endi unga "yo'ldosh" deb atay olmayman — ertaga maktabda bolalarga "bu Shahzod kishi deyishadi, unga qoʻlingizni bering" deb aytaman. 🤣