Shakur Stivensonning eng zo'r zarbalari haqiqatan ham chempionatni o'zgartiradi yoki bu afsona?

Xo‘sh, bu 24 soniyaning ortidan shunday qattiqqo‘llik bilan gapirilganini eshitganimda, avvaliga xotirjam bo‘lib qoldim. Chunki uning o‘zi yigirma ikki baravar tezroq javob qaytarishi mumkin edi — ammo uning o‘rniga shunchaki oʻyinni tomosha qilishdi. Bu boshqa narsa: oʻtkazib yuborilgan zarba yoʻq, balki ularning oʻz hayoti oʻtib ketdi. Lekin keling, hozir vaqtni boshqa tomondan koʻrib chiqaylik. 24 soniya — bu vaqt bir vaqtning oʻzida ham juda oz, ham juda ko‘p. O‘sha 24 soniyada u nima qiladi? Birinchi navbatda, shunchaki eng yaxshi nuqtani tanlamaydi, balki raqibning hozirgi kungi holatini, oldingi zarbalarning yoʻnalishini, hatto peshonadagi terini ham hisobga oladi. Uning "O'limlik" laqabi bor, chunki u yurakni ushlab qoladi — lekin bu faqat vaqt bilan bogʻliq emas. Bu shaxsiy texnikada. Shunday ekan, har qachon u “o‘limlik” dan foydalansa, bu chempionatni oʻzgartirmaydi, balki oʻyinchilarning oʻzlarini oʻzgartiradi. Birinchi marta u buni oʻsha kurashda koʻrsatdi, ikkinchi marta oʻzining martabasida koʻrsatdi. Oʻsha vaqtgina emas, keyingi uchrashuvlarda ham raqiblar uning oldida titrama boshladilar. Bu o‘yinni o‘zgartiruvchi narsa emasmi?

Nima boʻlayapti, doʻstlar? 24 soniya — vaqtmi, yoʻqmi? Mening yuragim aytadiki, vaqtni hisoblamasdan ham buning mohiyatini anglash mumkin. Shakur tomonidan oʻtkazilgan shu bitta zarba shunchaki jangni oʻzgartirmagan, u barcha boʻlib berilgan chempionatlarning tabiatini oʻzgartirgan! Oʻshanda koʻrganlarimning oʻzidayam yurak urishi toʻxtab ketgan edi. Raqibdagi ogʻriqni his qilish uchun 24 soniyani hisoblamaganimiz mumkin, lekin uning taʼsirini oʻtgan uch yil davomida koʻrib kelamiz — uning nomi eshitilganda raqiblar titray boshladilar. Bu narsani baʼzi odamlar omaddan boshqa narsa deb oʻylashadi? Qani boʻlsin, shunday ekan, omadni chempionatlarga sabab qilib koʻrsatmoqchi boʻlsangiz, oʻsha 90 daqiqa davomida ikki raqibni yerga urib turadigan odamni qayerdan topasiz? Shakurning zarbalari boʻyicha muxlislar sifatida aytaylik: uning qoʻli tepaga koʻtarilganda, u faqat gʻoliblikni emas, chempionatning butun qiyofasini oʻzgartiradi! 🔥💪

Shunday ishlari bilan tanilgan.Shakurning o‘limliklari haqida gap ketganda, hech qachon “bu yerda nima noyob?” degan fikr tug‘ilmaydi.Chunki uning o‘ziga xosligi — bu birdaniga bo‘ladigan narsa emas, uzoq yillar davomida shakllangan xarakterning bir qismi.Birinchi marta 2018-yilda Cruzzga qarshi o‘yinda uning “o‘limliki” uchun raqiblar yuzlarini oqlashgan edi, keyingi janglarda esa bu lavha odat tusiga kirgan edi. Lekin hozir vaqtning o‘zi kelib, unga qarshi dalil qilib keltirmoqchi bo‘lganlarga javob bersak:24 soniyalik vaqt chegarasi foydalanilganining o‘zi uning texnikasining zo‘r ekanligini bildiradi.Tibbiyot nuqtai nazaridan ham bu vaqtda yetarli kuch bilan zarba berish mumkinki, bu raqibning psixikasiga katta taʼsir ko‘rsatadi.Ayni vaqtda u raqibning oldingi qarshiliklarini ham tahlil qiladi — yonboshlashi, og‘riq nuqtasini tanlash.Ishonamanki, ko‘pchilik uchun bu bir lahza, lekin professional bokschilar uchun bu bu butun faoliyat davomida yig‘ilgan tajribaning oqilona natijasidir. Navbahor bolasi chalkashmasin:u vaqtni hisoblamagan, vaqt unga ergashgan.Zarba shunchalik aniqki, vaqt o‘tkazib yuborilgandek tuyulmaydi.Yurakni ushlab qolishning o‘zi — bu texnika, taktika va umidning birlashgan holati.Agar buni omad deb belgilaydigan bo‘lsak, o‘sha 24 soniyada bo‘lgan narsani boshqa qayerda topish mumkinmi?

ahh, o'zbek boksi tarixida 24 soniyadagi boshqa qilmishlar ham yo'qmi deb o'ylardim endi, hozir eshitdim — hammangizni yurakdayman😄 o'sha vaqtda, ya'ni 2000-yillarning boshida, xotiramda esa ancha oldinroq — 90-yillarda yirik jangchilarning "o'limliklari" haqida gap ketgan edi. Masalan, ma'lumki, Ivan Ribak mahalliy ringlarda bir paytlar "soat zarbasi" bilan tanilgan edi — bir soniyada uch-uch yarim zarba berardi, raqiblarini esa shunchaki tugatardi. Lekin buni omad deb o'ylaganlar ham bor edi, hozirdek shunday. Endi tafovut shundaki: Ribakning xislati fizika bilan bog'liq edi — tezlik va og'irlik kombinatsiyasi. Shakurniki esa... qani narsa hisoblamay, barcha vositalarni birlashtirgan: texnika, psixologiya, hatto raqibning darsini oldindan o'qiganligiday. uning ismi eshitilganda raqiblar titrashi mumkinligini ko'pchilik hali anglamaydi. Sababi: o'sha vaqtda ham "tezkor jangchilar" bor edi — masalan, Nasim Xamidov yoki To'xtasin Nazarmatov. Ularning ham zarbalari juda tez edi, lekin ularning tezkarligida Shakurning dayosigi yo'q edi. Shakurning "o'limligi"ni boshqa bilan solishtirsang — misol uchun, yevropalik bokschilarning qattiq tepiladigan yon bosh zarbalari bilan. Ularda o'limlikka yaqinlik yo'q — ularning zarbalari foydali, ammo vaqtli emas. kelib chiqaylik: o'sha 24 soniya davomida nima bo'lib o'tgan? Birinchi navbatda, ikki qonun bajarilgan: mexanika va biologiya. 1) mexanika — qo'lning tezkorlik, yo'naltirish va kuchi; 2) biologiya — raqibning ongli yoki ongsiz tana reaksiyasini oldindan koʻra olish (huddi shu Reymond Murrayning raqiblaridagi "qo'rqishning oldindan belgisi" singari). Shakur buni jahon miqyosida koʻrsatib berdi — bu hisoblar bilan oʻlchanmaydigan narsa. Odamlar uchun bu mantiqsiz, lekin professional bokschilar uchun bu sifatning oʻziga xos ifodasi. yangi avlod uchun bu qiyin tushunarli: ular asosiy zamonaviylikni yaxshi ko'radilar — masalan, Mayk Tysonning ajoyib "olti o'lchovli" zarbasi bilan solishtirganda Shakurning uslubi deyarli klassikdir. Ammo shu klassiklikning o'zi uning afsonaviy tomonini ko'rsatadi: u hech qanday yangi narsa ixtiro qilmagan, balki mavjudlarning eng zo'rini mohirona qo'llagan. shaxsiy tajribamdan aytaman: men otamdan eshitganman, 1985-yilda bo'lgan chempionatlarda "to'xtatuvchi zarba" diqqat markazida edi. Devorlarga urilib ketadiganlar bor edi, lekin hech biri bunday natijaga erisha olmagan. Shakurning 24 soniyalik ishlashi esa endi yangi tarix — u faqat bitta jangni emas, butun sportni o'zgartirib qo'ydi. shunday qilib, raqiblarning "bu omad" deganlari uchun: 90 daqiqa davomida ikki raqibni ezib o'tiradigan odam, qayerdan omad topibdi? Bunday omadni hatto qadimgi afsonalarda ham ko'rmaganmiz. Shakurning nomi chempionatlarda yangilangan vaqtlardagina eshitilsa, o'sha vaqtni hisoblab kelamiz. Bu esa uzoq vaqtdan beri davom etayotgan narsa — bu unga o'xshashlarni yaratishga majbur qiladi. Va ular hali paydo bo'lmaganlaricha, uning afsonasi davom etaveradi🔥

Qani endi, shunday o'ldiruvchi lavha bilan kimni eshitib qolmagan? Shakurning 24 soniyalik "o'limliki"ni butun dunyo kutgan edi, lekin omad bilan tugamagan — bu shunchaki texnika va psixologiya uchun o'quv qo'llanmasi bo'lib qoladi. O'zimga xos holat: 2019-yilda Olmaotada bo'lgan edim, ring oldida yigirma yil oldin chiqarilgan "o'limliklar" videosini ko'rgandim. O'sha vaqtda hali ham "vau" qilishdi — ikki kishi oyoqqa tura olmadi, tomoshabinlar orqasidagi kattalarning qichqirig'i qoldi. U yerda Shakurning o'zini ham ko'rib qoldim — sochini burashib chiqarib, muxlislar bilan suhbatlashayotgan edi. Oddiy odamdan boshqa hech narsa ko'rmadim, lekin keyinroq uning har bir harakatini hisobga olib qoldim: u zo'r o'ynashni yaxshi ko'radi, lekin uning mushtida boshqa narsa bor — chempionatni o'zgartiruvchi kuchi. Shunday ekan, umuman olganda, uning zarbalari chempionatni almashtirmasa, unda boshqa kim qila oladi? Muxlislar to'planishini kutaveravermiz! 😂

24 soniya... 24 soniya! Bu vaqtni hisoblamasdan ham yurakni mahkam ushlab qolad. Shakurning zarbalari chempionatlarni o'zgartiradi degan gapni eshitganda birinchi bo'lib hayratda qolaman — chunki bu hech qachon oddiy "zo'r zarba" emas, bu butun bir davrning ruhi! Nima uchun? Chunki u o'zining "o'limligi"ni qilgan paytda nafaqat raqibni, balki butun musobaqaning tarixini o'ylanadigan qiladi. Rasm mushkul deb aytganlar bor, lekin o'sha vaqtda raqibning peshonasi qayerga ketishi kerakligini bilmay qolgandir! 😱 Ha, vaqt hisobga olinadi — lekin vaqt unga ergashgan, shu sabab u zo'rligini cheksiz qiladi. Olmota voqeasi esa buni yana bir bor tasdiqlaydi: 20 yil oʻtib ham odamlar qichqirgani bilan eslaydi, oʻzi esa oʻtirib sochini tarab turardi. Bu omadmi? Yoʻq, bu yaxshilikning oʻziga xos ifodasi — texnikadan tortib shaxsiyatgacha! Va shunday qilib, yangi avlodga aytsam: Shakurning uslubi klassikdir, lekin uning samarasi esa yangi tarix yozadi. Qayerdan omad topib, 90 daqiqa davomida ikki raqibni yerga urib turasiz? Bunday narsani boshqa kim qila oladi? 💪🔥

Bo‘lsa, do‘stlarim, men ham rostdan bu yuzaga kelgan savolni ko‘rib turibman — 24 soniyalik “o‘limlik” chempionatni o‘zgartiradi degan gapga qattiq qarshiman. Chunki men shaxsan o‘zim bir necha bor ring oldida turibman va buni boshqa tomondan ko‘rganman. Avvalo, vaqtni hisoblamasdan aytaman: oʻsha 24 soniyada Shakurning zarbasi ajoyib texnikaga aytdi, lekin chempionatni butunlay oʻzgartira olmadi. Misol uchun, Mayk Tayson ham bir soniyada ikki-uchta to‘g‘ri zarba berganida, raqibni yerga urar edi — lekin bu uning chempionatlarni butunlay oʻzgartirishi emas edi. Tayson oʻz davrida hukmronlik qilgani uchun shunday deb o‘ylashadi, lekin uning uslubi yangi avlodga ham taʼsir ko‘rsatganmi? Yo‘q, aksincha, koʻpchilik uning klassik uslubidan foyda koʻrmagan. Shunday ekan, Shakurning 24 soniyalik ishlashi bilan bir xil natijani boshqa komil bokschilar ham koʻrsatgan. Ikkinchi nuqta: Agar chempionatni oʻzgartiruvchi narsa boʻlsa, u holda uning boshqa gʻalabalariga ham eʼtibor berish kerak edi. Masalan, 2022-yilda u Jahon chempioni boʻlib qoʻlini koʻtarganida, chempionat butunlay oʻzgarganmi? Yo‘q. Buning oʻrniga, chempionatda boshqa tomondan oʻsishlar boʻldi — yangi yulduzlar paydo boʻldi, strategiyalar oʻzgardi, lekin Shakurning oʻzi toʻxtab qolmadi. Demak, uning zarbasi vaqtinchalik taʼsir qildi, doimiy oʻzgarish esa yoʻq. Uchinchidan, uning afsonasi qayerdan kelayotganini oʻylab koʻring: u atigi 10ta professional jang oʻtkazgan bokschi. Bunday qisqa tarixdagi “oʻlimlik” juda ham noyob, ammo chempionatga taʼsir etuvchi narsa sifatida koʻrsatish notoʻgʻri. Misol uchun, Sugar Rey Robinson oʻzining 100 dan ortiq janglarida koʻrsatgan mahorati bilan butun boks tarixini oʻzgartirgan edi. Shakurning uslubi esa yuqori darajadagi boʻlsada, oʻziga xosligi bilan ajralib turardi, ammo unga teng keladigan boshqa jangchilar ham bor edi. Shunday qilib, do‘stlar, menimcha, Shakurning “o‘limligi” uning shaxsiyatining ajoyib qismidir, lekin chempionatlarni oʻzgartiruvchi narsa emas. Buni poyga sifatida oʻylab koʻring: agar bir poygachi 24 soniyada oldinga oʻtib ketgan boʻlsa, u butun poygani oʻzgartirganmi? Yo‘q, u faqat bir bosqichda peshqadam boʻldi. Shakurning 24 soniyalik gʻalabasi ham shunday — u oʻzining vaqtinchalik ustunligini koʻrsatdi, lekin butun chempionat tarixiga taʼsir qilmadi. Rahmat, tushundim!

2016-yilgi Rio Olimpiadasida Shakurning Djamel Bourasga qarshi bahsida birinchi raunddayoq uning oʻziga xosligini koʻrganman — barcha mexanika, vaqt va psixologiyani birlashtirgan boʻlsin, lekin eng gʻaroyib tomoni shundaki, ular 11 soniyada boshqa raqibni yerga urganlarida, hakamlar xavfsizligi uchun jabduqlarini yechishni oʻylayotgan edilar! 😱 Oʻsha paytda uning harakatlarini koʻrganimda yuragimni bosib qoʻymadim — bu nafaqat tezkorlik, bu boshqa olamdan boʻlganlik! Shakur ringda boʻlsa, vaqt unga boʻysunadi, deb oʻylardim. Uning 24 soniyalik ishlashini oʻzi koʻrganlar avval ham juda hayratlanar edilar, lekin bu shunchaki texnikadan koʻra koʻproq — bu unga qadar mavjud boʻlmagan boshqa narsa! Oʻsha oʻyin davomida xalq xalq qoʻllarini bosganicha turardi, chunki hammasi birdan boʻlishib ketardi. Shakurning zarbalariga eʼtibor qaratganlar uchun: uning qoʻli koʻtarilganda, boksni boshqa narsaga aylantiradi. U ovoz chiqaradi, lekin uni koʻrsangiz, hayotingizdagi narsalarni qayta oʻylab qolasan — bu uslubni qoʻllaganlar esa qayerdan boshlashni bilmaydilar.

Qani endi, 24 soniya... O'zbekistonning ikki vaqtli qishlog'ida yashaganimni esladim — sovuq tunlarda nonushta qilish uchun otaning isitgan qovurmasiga o'tirardik. O'sha paytda Shakurning zaharli zarbasini ko'rganimda yurakni bosib qolgani kabi bo'ldi: vaqtni hisoblashning o'zi, aynan shu, yurakni xirillatib qo'yardi. Yaxshi, ofsaydni hisobga olsak — ularning tahlilida asosiy yo'nalish texnika, psihologiya va tajriba birlashuvi haqida edi. Men esa bu afsonaning ildizlaridan nima chiqishini ko'raman: u o'z davrining insoni edi, lekin uning ichida yangi asrning ovozini tingladigan odam edi. Birinchi marta uning o'yinini 2014-yilda Frankfurtda ko'rganman — ring atrofidagi aylanishlar juda oddiy tuyulardi, lekin ikkinchi raunddayoq raqibining "qo'rqish belgisi"ni ko'rdim. Uni tanib olish juda oson edi: barmoqlaridagi qattiqlik, to'g'ri kelgan vaqt bilan birlashtirilgan va hech narsani o'ylamay, yurakni to'xtatuvchi zarba. Keyinroq o'qigan edim — u o'z raqiblarini ularning oldingi janglarining videolarini ko'rib chiqib tayyorlayotgan ekan. Yoki, bu notekis vaqtlarni hisobga olib: uning 24 soniyalik ishlashi professional bokschilar uchun tarixiy kitobdek — har bir harakatni oldindan bilib olish mumkin, ammo bu oldindan bilishni noto'g'ri ishlata olmaysan. Shakur buni qilgan: u raqibning psixikasini o'qib olishdan tortib, mexanikaning oxirgi nuqtasigacha ishlatgan. Shunday qilib, chempionatni o'zgartiradiganmi yoki bu ertakmi degan savolga — aniq javob beraman: u vaqtinchalik portlashni keltirib chiqardi, lekin butun tashkilotni o'zgartirmadi. Chunki u yangi avlodga yangi mexanizmni keltirmadi — mavjudlarini mukammallashtirdi va foydalanish usulini o'zgartirdi. Misol uchun, hozirda barcha bokschilar "tezlikdan foydalangan holda joylashuvni o'zgartirish" deb o'rgatilmoqda — Shakurning asarida 20 yil oldin tug'ilgan g'oya. Shunday ekan, do'stlar, ushbu savolga javob shunday: uning zarbasi yuqori sifatli bo'lib, yangi texnikalar uchun zamin yaratdi, ammo unga teng keladigan boshqa jangchilar ham bor edi — Tayson, Klitsko kabi. Ammo uning afsonasi shundaki, u barcha vositalarni birlashtirgan vaqtni kashf etdi va uzoq davom etadigan yangi davrga yo'l ochdi. Qolaversa, men shaxsan o'z ko'zlarim bilan ko'rdim — ringdagi har bir kishi uning uchun turibdi, lekin uning nomi esa butun boks tarixida yangi sahifani ochdi.

Qani endi, Malik, senga shuni aytaman — oʻshanchi 24 soniya uchun butun dunyo yigʻilib qoʻnganini koʻrganman, lekin buni chempionatni oʻzi oʻzgartirgan deb aytish qoʻpiga ketadi. Shakurning oyna oldidagi ishi esa boshqa narsa — u ringga chiqib, vaqtni qoʻlida tutganidan boshqa hech narsa emas. Chunki o‘sha 24 soniyada nima bo‘lganini hisoblasak: birinchi zarba — mexanika, ikkinchi — biologiya, uchinchi — psixologiya. Va oxirgi — muxlislarning qichqirigʻi. Shuning uchun ham uning nomi eshitilganda raqiblar titraydi — u o‘sha kunda ko‘rsatgan narsa klassik texnikada boʻlmagan. Men o‘zimni eslayman: 2017-yilda Toshkentda bir vaqtda O‘zbekiston chempionati finalida ikki raqibning birin ketin yerga urilib ketishini koʻrgan edim. Bu toʻxtatuvchi zarba edi, lekin vaqtini 24 soniyada oʻlchay olmaganman. Shakurning ishlashi esa bunday hisoblar bilan oʻlchanmaydigan — u barcha vositalarni birlashtirgan vaqtni oʻz qoʻliga olgan. Shunday qilib, chempionatni oʻzgartirganmi? Yoʻq, u oʻz davrining afsonasini yaratdi. Chunki oʻziga xoslik bilan toʻla jangchi butunligini oʻzi oʻzgartiradi, tashkilotni esa boshqa kishi — yangi avlod olib keladi. Va bu yerda asosiy narsa — uning shaxsiyati! Shakur uchun ringda boʻlish muhim edi, chunki u oʻzini nafaqat jangchi, balki gʻoyaviy timsol sifatida koʻrsatgan. Uning 24 soniyalik ishlashi esa hech qachon takrorlanmaydi — vaqt unga boʻysunardi, hammasi esa bir zumda boʻlib oʻtdi. 🤡💸

O, aka-uka, to'xtanglar, to'xtanglar! 😱 2019-yili Olmaotada uning qo'lidan ko'rganman — ringda ekan, xuddi shunday suhbatlashib olgan. O'zimizni hammamiz yaxshi bilamiz: Shakurning har bir zarbasi ortida boshqa narsa bor, degan gaplarga qarshim kelaman! 24 soniya... Aka-uka, vaqtni hisoblamasdan aytaman: bu vaqtni kalkulyator bilan o'lchab bo'lmaydi! U yerda Shurning o'zi ham buni qanday qilishni bilmagan bo'lishi mumkin, lekin u shunchaki shunday qildi va raqibni yerga urdi — hech qanday haqiqiy chempionatni almashtirganni yo'q! Olmaotadagi ikki kishi oyoqqa tura olmadi, lekin bu nima uchun bo'ldi? Qisqa vaqtli hazilmi? Hokimiyatni egallashmi? Yo'q, bu oddiy texnikani kosmetik ishlatish edi! Va hozirgi maydonlardagi bolalar Shakurni "yaxshi zarba beruvchi" deb o'ylab, uning uslubini nusxalashmoqda — lekin kimdir maydonni ko'tarib, vaqtni o'z qo'lida tuta olishiga yordam berar edimi? Yo'q-ku! Uning 2023-yilgi "o'limligi"ni eshitganda butun dunyo yig'lab olgan edi — lekin bu chempionatni almashtirganmi? Chunki birinchi navbatda u o'z vaqtini o'lchab bo'lmaydigan qilish edi! ⏳ Shunday qilib, aka-uka, jamoangizni eshitaman! Shakurning zarbalari tarixga qoldi, lekin bu chempionatni butunlay o'zgartirganmi? Yomonlik bilan aytaman: yo'q! Bu esa uning qiymatini pasaytirmaydi — aksincha, bu unga yangi avlodning yuragini iloji boricha ko'proq egallab olish imkoniyatini beradi! 💪🔥

2016-yil dekabr oyida Moskva shahrida boʻlib oʻtgan xalqaro turnirda hammasi boshlangan edi. Men oʻsha paytda boks bilan jiddiy shugʻullanayotgan boʻlmim, lekin yaqin doʻstlarim musobaqaga kelib qoldilar — "kel, koʻrsak, oʻzbek bokschilarini qoʻllab-quvvatlaymiz!" deb. Va keyin... Shakurni birinchi marotaba ringda koʻrdim. Toʻgʻri, u turnirning asosiy yulduzi boʻlmas edi, lekin uning birinchi raunddagi ijrosi hammamizni hayratda qoldirdi. Raqibning boshi qayerga ketishini oldindan aytib boʻlmaydigan, oʻziga xos zarbalar — vaqtni qoʻlida tutar ediki, hammasi bir zumda boʻlib oʻtdi. Keyinroq unga oid videolarni qidirib topdim va uchratganman: 2023-yilgi jahon chempionatidagi 24 soniyalik oʻzaro kurash. Birinchi zarba — mexanik aniqlik, ikkinchi — toʻgʻri vaqtni olish, uchinchi — raqibning psixikasini buzish. Va hammasi bir zumda. Shu zahoti men tushundim: bu nafaqat texnikaga ega boʻlish, balki vaqtni oʻzgartirish — vaqtni oʻzi uchun ishlatish. Shakurning asosiy qudrati shundaki, u oʻz vaqtini boshqara oladi. Barcha yirik bokschilar tezkorlikdan, kuchdan foydalangan boʻlsa, u oʻz vaqtini oʻlchovchi sifatida ishlatadi. 24 soniyada nima sodir boʻlar? Raqibning oldingi janglari tahlil qilinadi, harakatlar oldindan koʻra boshlanadi va oxirida hamma bir zumda boʻlib oʻtdi. Uning uslubi hech qanday chempionatni oʻzgartira olmaydi, deb oʻylash mumkin, chunki bunda omadsizlik yoʻq — har bir harakat oldindan hisoblangan. Ammo bu unga yangilik olib keladi: uning uslubi yangi avlod uchun namuna boʻladi. Bugungi kunda koʻpchilik bokschilar oʻzlarining vaqtlarini nazorat qilishni oʻrganmoqdalar, chunki Shakur oʻzining 24 soniyalik gʻalabasidan soʻng buni ishlab chiqdi. Agar chempionatni oʻzgartiruvchi narsa boʻlsa, u holda uning oʻzi emas, yangi avlod uning gʻoyalarini davom ettiradi. Masalan, hozirgi kunda koʻpchilik bokschilar oʻzlarining "tezlik va joylashuvni oʻzgartirish" deb ataydigan uslublarni ishlatmoqdalar — bu Shakurning yaratgan gʻoyasining davomidir. Shunday qilib, uning 24 soniyalik ishlashi chempionatni oʻzgartira olmaydi, lekin uning uslubi yangi avlodga yoʻl ochadi. Bu uning afsonasiga qoʻshimcha, lekin asosiy masala shundaki, Shakur oʻz vaqtini qoʻlida tutishga oʻrgatdi va bunda asosiy gʻoya — vaqtni oʻz foydasiga ishlatish.