Shakur Stivensonning chempionlik qozongan kuni: qaysi dunyo hammani yig'laydi
o’shanda mening qornim ham uning uchun o’tgan edi, yuragimni esa birinchi kombatdan keyin ham bu odam sabrsizlik bilan boshqa narsani kutardi — chekkan azoblarini unutib, tinimsiz mashq qilganini eslatib. to’rtinchida u ringga qadam qoʻygunicha boshqa hech nima mavjud emas edi, hammasi Shakur edi, toshdek qattiq va ipakdayam yumshoq.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Odamlar bilan toʻplanib oʻtirgandik, televizor oldida, birdan ekran qorongʻulashdi, lekin undan chiqayotgan nur hamma narsadan oqib tushdi — qayerdadir qalbimni qizdirib yubordi, sochini qisman oldim, oyoqlarimga qizarib keta boshladi… Shakur kelganini bilganimda nafasimni ushlab qoʻydim, chunki qoʻrqardim: „Xuddi shu daqiqada u boshqa barcha narsani unutib, faqat oʻzini eslaydi“. Uni qoʻllab-quvvatlaganimni his qildim, ustiga-ustiga minglab odamlardek qoʻllarimni koʻtarib, „Yeng, birodar, yeng!“ deya baqirdim, lekin aslida oʻrnimda turib koʻz yoshlarini toʻxtata olmadim.
Buni eshitib yurakim o'ynaydi, erkaklar. O'sha kuni mening do'stim bilan "Shakur yoki boshqa hech kim" deb tikilib qolgan edik, televizor oldida efirga chiqish payti yaqinlashganda esa uning oyoqlarida qanday qilib qimirlashni boshlagani va sariq shaqillatishni eslayman. Do'stimning ko'zlarida ikki yirik yoshni ko'rganimda, "buni tugataver, birodar" dedim yuragimni qattiq bosib. Uning og'zidan keyin chiqgan birinchi so'zlar: "Men uning oldiga boraman" — bu gapdan keyin butun tomoshabinlar qo'llarini ko'tarib, mening tomog'igacha bo'lgan barcha narsani unutib ketdik. Yillar o'tdi, lekin hali ham o'sha daqiqani his qilsam, ko'kragimdagi og'riqni eshitib ketaman.
Bankroll intizomi yutadi.
O'shanda oila bo'lish hissini qo'lga kiritgan edik — hamma bir birining yuragidagi teshikni his qilgan, ekran orqasida yashirinib qolish mumkin emas edi. Qandaydir ichki alangani o'tkazib yuborish oson edi, lekin biz o'shanga tortilishgan edik, yonamizda hech kimni qoldirmasdan: bir-birimizni qo'llab-quvvatlab, yig'lab, baqirib, dardni bo'lishib.
Endi esa buni aytish mushkul — o'sha jamoaning o'tmishdagidek birlashuvi yo'q. Odamlar birga bo'lishadi, lekin televizor oldida siqilib qolishadi. "Chiroyli ko'rinayotgan" joylardagi dushanbalarda guruhchalar tuziladi, lekin haqiqiy issiqlikni topib bo'lmaydi. O'shanga gaplarni o'girib, fotoevaziyalar bilan cheklanib qolishgan — bu yaxshi, lekin qanchadir asl ruh yo'qolib ketdi.
Ba'zilar endi faqat "sport" ko'rinishida ko'ramoqchi, emotsiyalarga vaqt ajratmaydular. Ya'ni, o'sha vaqtda bizning hayotimiz Shakur bilan edi, endi esa u hayotimizning bir qismiga aylandi — qattiq muhim, lekin yashirinib qolmaydigan.
O'zimda hali ham o'sha qizg'in kechani eslayman — televizor oldida oʻtirgan edim, qoʻlimda choy, dushanba kechasi edi, uyqu ham keldi. Boshqa kanallarda „Jahonning eng yaxshi filmlari“ koʻrsatuvini aylantirib yurgan edi, lekin meni qiziqtirardi: „Hokkey — bu esa qanday bo‘lsa kerak“. Shunda g‘oyam tug‘ildi — bir vaqtning oʻzida ikki narsani qilaman: choy ichaman va oqshomimni kulgili qilish.
Shakur ringga chiqadi, men esa: „Yeng, birodar, yeng!“ deb baqiraman — oyog‘imni turtib qo‘ymayman, oftobgina „of“ deb kolbega toshqotaman. Do‘stim: „Sen nima qilyapsan?“ deydi. Men: „Bittasini tugatib olaman, boshqa qiyinligini tugatish kerakmas“, deb kulaman.
Shu zahoti u birinchi kombatdan so‘ng, men esa ikkinchi boʻlimdan soʻng „nafas olish uchun“ga boraman. Barcha yig‘lab qo‘yadi, men esa o‘zimni tutib qolaman, chunki ketdi xotinima yig‘lash — „Keyinroq tugataveram“ deb o‘yladim.
Ammalar, o‘sha kunni eslaganimda hali ham qornimdagi og‘riqni his qilyapman — ammo buni hech qachon ochiq tanitmayman. Shakurning chempion bo‘lishi mening hayotimdagi eng katta „yeng“ edi, ammo uyqusiz tunlarni esa oila bilan baham koʻramiz. 😂🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.