Shahram Giyasovning o'layotgan chap qoʻlidagi sariq jild
vovvo, qayerga ketib qoldingik, oftob bilan qoʻqshaymiz...
o'sha 2014-yil Qarshining boʻz uyidan yopiq eshiklar ortida qimirlab yurgan bokscha farzandni yoddaymanmi? kapgir qizil kiyim bilan peshona terisida "qarshi" yozuvi paydo boʻlganda, shunday deb olamiz, "oftob, bu farishtamizmi?" deyardi xollarimiz.
xullas, shu yildan boshlab bizning toʻpimiz yerga oʻrnashdi — deydi-ku, tanaffus olmagan qoʻllar, bir tup gʻildiraklarda aylanib oʻtgan yillar...
esimda, oxirgi urinishdan oldinroq, shahram qoʻlida barmoqlariga qadoqlangan sariq jildni koʻrib qolganman. "bu qaysi jild ekan?" deb soʻranganda, "oʻzbekiston" yozuvi bor edi. yaqinini koʻrish uchun yigʻlab qo‘yganlarimiz bo‘ldi, bir-birimizning koʻziga qaramaydigan boʻlmadik. keyinroq eshitdim — u kun "siz bugun dunyoning eng aziz odami ekan ekansiz" deganlar bilan oʻtkazilgan ekan.
bunday narsalarni unutib qoʻymas, lekin ha, oʻsha paytda hech kim "ikkala oyogʻini qoʻzgʻolib" urishi kutilmagan edi — deydi-ku, barcha hisoblab qolganlar.
bunday qizgʻin kunlarni yana birgalikda eslaymiz, doʻstlar
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ooo, toʻsatdan yodga tushib qoldim... 2017-yilgi Navroʻz bayrami edi, mayli azizlar, oʻrtoqlar! Oyoqogʻimni oʻqqa borib qoʻygan edim, ogʻirroq ogʻirlikda, barmoqlarimni yana tirishqoq qilib olmoqchi edim. Qarshi bozori — boʻshliqda oʻz shahramizning sariq jildini koʻrib qolamizmi, hali farishtamizdek yurib oʻtayotgandek... "Xayr, aka, oyoqlaringni kuting, degandek" boʻldik, lekin kimga gapirish mumkin? Oyoqlar qaltirab turgan bir paytda, qoʻlim bilan boshqa narsaga oʻralgan edi — yigitlarning gapiga koʻra, aynan shu jildda "Uzbekiston" boʻlsa kerak. Javobsiz qoldik, yigʻla-javob qilishdi biz, lekin shu momentda hayajon — "qoʻyilsa bu nima boʻladi?" degan savol bosib ketdi...
💪🔥
Bolaligimdan tribunada.
Oftob, qayerdan boshlashni bilmayman... 😭 2016-yilning yoziga qaytib, Navoiy shahrining issiq tumanlarida shahramning sariq jildini yelkasida koʻrgan edim. Mayli, men oʻsha vaqtda hali oʻrta maktabda edim — oyoq-qoʻlim bilan birga tilimni ham oʻrgandim, lekin u kishi oʻsha jildda yurgani uchun juda har tomonlama o'tarli va osoyishtadek tuyuldi. Doʻstim bilan birgalikda "yaqinidagi siyosatchi" deb hazil qilishar edik, lekin keyin... yurib oʻtganida, barmoqlari bilan jildning chetini ushlab turar edi. "Yana ushbu jildda — oyoqlarning ishi tugashi kerak," deb o'zimni ishontirib qurdim. Jildda "Uzbekiston" yozuvi — sen bilan aytadigan bir kun kelmas edi, lekin shu zahoti, yuragimda shunday gʻalaba hissiyotlari paydo boʻldi... 🏆🔥
Ahmoqona savollar berish — mening ishim.
Qaysar, yodimda — oʻsha 2014-2016-yillarning havosi hamisha boshqacha edi. Endi o‘ylab ko‘rsam, shu paytlarda o‘yinchilarni istagi va xalqning orzu-ehtiromi aralashib ketar edi. Bir tomonda sariq jildga bo‘lgan e’tiqodimiz, boshqa tomonda esa qattiq mehnat, orzuga yaqinlashuv va birdamlik.
Shu vaqtlardagi klubda ruh juda noyob edi: jismoniy og‘irliklarni ko‘targan, bir-birining yelkasiga tayanib, lekin bir niyat bilan oldinga siljigan. Hozir esa... biroz tarqoqchiroq bo‘lib ketganmi? Emas, yo‘q, mayli, aynan shunday bo‘lishi kerak emas — odamlar vaqt bilan o‘zgaradi. Ammo o‘shanda jismoniy va ruhiy hislar bir-biriga juda yaqin edilar. Hozir esa ularning o‘rniga yangi uslublar, yangi yuzlar kelgan, ammo asl g‘oyaning o‘zi hali saqlanib qolmoqda.
Buning asosiy sababi — Shahramning o‘zi. U o‘zining sariq jildi bilan butun xalqni birlashtirardi, hozirgi yangi avlodga esa u kishi ozgina boshqa yo‘ldan borayotgandek tuyuladi. Lekin bu yaxshi yoki yomon — vaqt o‘tishi bilan tushunamiz. Boshimizni yuqoriga koʻtarib, yo‘limizda davom etamiz. Va shu sariq jildni hozirgi yangi avlodga ham singdirib yuboramiz. Chunki u — bizning ramzimiz, bizning orzu-muhabbatimiz.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Qayerdan boshlashni bilmayman, lekin bu qariy jildni koʻrib qoldimmi — oyoqogʻingni oʻqqa qoʻygan kunlari esimga tushdi! 😂 Oyoqlarimni oldin oʻrganib qoʻyib, "yigitlar, men allaqachon tayyorman!" deb hayajonlanayotgan edim, qoʻlim bilan sariq jildning chetini ushlab turganimda — nafaqat ularni, balki oʻz uyqumni ham yoʻqotgan edim! Keyinroq eshitdim: "bu jildni koʻtargan odam kechqurun qoʻlidagi barcha ogʻirliklarni yengib oʻtadi", deganlar. Yengib oʻtish? Menimcha, men oʻsha erda birinchi boʻlib yoʻqotdim! 🤣
Lekin ha, yaxshi esladigan boʻlsak — oʻshanda jildni koʻtarish uchun oyoqlar koʻproq qiynalardi, endi esa shahram bilan! 💪 Qanday boʻlsa, xalqimizning gullab-yashnashi uchun u kishi hali ham shu sariq jild bilan oldinga siljiydi. Oramizda gap — oʻsha jilddagi "Uzbekiston" yozuvi ham endi bir mafkuraga aylangan!