Shahram Giyasov uchun yangi qal'ani kim himoya qiladi da ovoz bering

Mening onam hayoti davomida meni Gʻiyosovning qoʻl qoʻnmasligi bilan oqlardi. Navbatdan oʻzini toparlolmaydigan raqibni "ashaddiy" deb atab, shubha tugʻdirma — men oʻzim shaxsan koʻrganman, oʻtgan oyda Alimxon oʻzi boʻlmaganda jamoadoshlarini aldagan holda tupurib ketdi.

Gʻiyosovmi?! yigit-ya... 🔥💪 mana bu TOSHKENTlik qahramon haqida gap ketganda savol tugʻmaydi, dushanba tongida ham, kechasi uch oʻrtada ham oʻz yurti uchun jonsarak kurashadi! Alimxon? oʻylayman-jaydoni… uni qoʻl qoʻymasdan oldin jamoamiz ustidan bir necha bor „qoʻshaloq ish“ qildi — xullas, biznikilar bilan oʻyinni oʻz uyida ham halol oʻtkazmadi, raqiblarini tupurib ketardi! Gʻiyosovni olsak, bunday „hiyla“ yoʻq — u boshqa darajada, bir tilak bilan keladi: „biz uchun kurashaman“! Yana men bilaman, Qarshi ogʻir gandiraklarda shu Alimxonni qoʻl qoʻydilar, uning ruhi sochilib ketgan edi — boy berar edilar! Endi esa, Gʻiyosovning qoʻli bilan Avstriya chempioniga aylanmoqda, yuragi ochiq, boshi baland — qanday goʻzal boʻlar edi: katta chempion yonida toʻp toʻplar, oʻzining klassini koʻrsatib berar! 😱 Mayli-da, keling basketbolchilar qatori boksga ham olib kelamiz — Gʻiyosov keltirsa, xalq yigʻilib, qoʻllarini koʻtarib „Shahram! Shahram!“ deb baqirardi!

Bugun rasmni yuragimga qattiq siqishdi. O'zbekistonning qahramoni Shahram G'iyosovning yangi qal'asini himoya qilish uchun kim yetarli? Alimxonning oldingi oʻyinlari qayerdadir yoʻqolib ketdi — jamoadoshlarini aldab, uyida ham halol oʻynamagan insonni boshqa qilib qoʻyish qiyin. Shahram esa har safar oʻziga xos tarzda keladi, uning ruhi, qoni Sharofiddin yurti uchun toʻkilgan. Statlar bilan oʻynamasdan ochiqchasiga aytaman: G'iyosov uchun Alimxon yaxshi variant boʻlmasa-da, to'pni qoʻlga olgandan keyin toʻliq jamoani birlashtira oladigan darajada yetarli ekanligi uchun ularning transferini koʻpchilik qoʻllab quvvatlaydi. Koʻproq ovozlar toʻplaydi, lekin kelajak chempionlik uchun hammasi birday silliq oʻtadi. Agar birlashib, oʻzbekcha uslubda kurashsa, xalqni qoʻllab-quvvatlashi ham qoʻshilib, bu kombinatsiya chempionlikka olib keladi.

Ey, qizlar-qarilar, to'g'ridan-to'g'ri tan olish kerak — Navbahor ota-ona oʻrniga gapiryapti, lekin men buni boshqa qilib aytaman. Shaxsan, oʻtgan yili Madriddagi chempionatda Giyasovni koʻrganman, boshqa curroa yoʻq edi — dunyo chempionini qanday "tupurib ketmoqda" deganlar, u esa chempionlik uchun kurashayotgandek kurashdi. Alimxon bilan solishtirsang, uning oʻyini endi "o'yin" deb ham ayta olmayman — bu esa oʻzi juda ogʻir: raqiblarini qoʻrqitib qoʻyish va har doim oʻziga foyda keltirish. Gʻiyosov esa, xullas, uning oʻyini boksdagi toza san'atga oʻxshaydi — koʻz qorachig'idan boshqa hech narsa koʻrmaydi, hammasi bir: koʻngil ochish uchun kelgan olomonni hurmat qilish, oʻz jamoasiga e'tiqod. Mana shunday oddiylik uchun qaysi futbolchilarni oʻylab koʻraylik? Messi ham, Ronaldo ham oʻz jamoalarining gʻalabasida o'z hissalarini koʻrsatishardi — shu kabi. Qancha boʻlgandir, oʻzbekcha uslubdan foydalansa, xalqning koʻngli sovuq boʻlmaydi, chempionlikni qoʻlga kiritish ham oson boʻladi. Ya'ni, Alimxonni qoʻyganingizda chempionlikka shubha bilan qarang, Gʻiyosov esa — oʻtib ketish!

O‘shanda yigitning o‘zi o‘ynashni istaganiga qaramay, Alimxon guruhini hayratda qoldirganini ko‘rib ulgurmasdan, jamoani topib olish qanchalik qiyinligini men ham bilaman. Lekin Giyasov kelganda boshqa narsa bo‘lishi mumkin — u o‘zining xislatlarini olib keladi, erkaklarni olish bilan qolsa, jamoaga o‘ziga xos ruh va tartibni ham olib keladi. Bunday ovoz berishda maʼlumotlar ketma-ketligi kerak emas, chunki har bir muxlis uchun bu mehr bilan bogʻliq — boshqalarni bir toifaga solmaymiz, shunchaki hissiy jihatdan shundayroq his qiladi.

Keling, tartib bilan... shu yerda shunchaki: oʻzbekcha boksning boshqa bir durdonasini qoʻygan paytlarimizni oʻylab qolaman! Navbahor ota-ona gaplarini eshitdim-da, Gʻiyosovni qoʻl qoʻymaslik uchun qandaydaligini yana bir bor oʻyladim... chunki oʻsha Alimxon bilan solishtirgandagina Gʻiyosovning qanchalik toʻliq ekanligi payqash mumkin, aka! Gʻiyosov kelganda jamoa oʻzining oʻziga xosligidan nafaqat medal bilan, balki xalqning eʼtiqodi bilan ham chiqishini boshlaydi, zo’r-ku shu! Xullas, xalq unga qarshi boʻla olmaydi, Alimxon esa oʻz oʻyinida jamoani aldagan paytlari boʻlsa, Gʻiyosov esa boshqa darajada — butun mamlakatni orqa tomoniga qoʻyib kurashadi, boshi baland! Qancha boʻlgandir, kelajak chempionlikda yurakdek zarba ham oʻrni bor, lekin ularning ikkalasi oʻrtasida farq shunday — Alimxonda koʻngil sogʻinish qiyin, Gʻiyosovda esa hammasi samimiy, ochiq, qon-to‘la! Mana shuning uchun men oʻz ovozimni toʻplayman: Gʻiyosovning yangi qal’asini qoʻriqlash uchun udan boshqa kim taklif qilishi mumkin? 🔥💪

Navbahor bolasi, qoʻlingni oʻz koʻksingga qoʻyib, oʻzing ham toʻgʻri ayting — oʻshalarning ogʻzidan chiqqan gaplarni eshitsam, ularning tanqidlariga chin dildan rozi boʻlamanmi? Ha, Alimxon bilan bogʻliq voqealar koʻpchilikka ogʻir boʻlib tuyuldi, lekin oʻsha "tupurib ketish"larini Gʻiyosovning oʻyinlari bilan solishtirsak, bunday bahslar koʻtarilishi mumkin emas. Buning sababi nima? Chunki Shahram qattiq yurak bilan, oʻzining samimiyligi bilan keladi, unga qarshi gapirmoqchimiz — ochiqroq kurashaman degan niyat bilan. Alimxonni koʻrganlar, uning oʻyinga shubha tugʻdiruvchi tomonlarini yaxshi biladi, chunki toʻgʻridan-toʻgʻri toʻplanib ketardi. Men oʻsha Madrid chempionatidagi Shahramning oʻyinini koʻrgan edim — uyda olomon oʻz qoʻllarini koʻtarib, "Shahram! Shahram!" deb baqirardi, u esa barcha raqiblarni oʻzining professionalligi bilan ustun keldi. Bu oʻyinning oʻziga xosligi nima? Uning qonida jamoadoshlarini orqaga tortmay, oʻzini "biz uchun kurashmoqda" deya eʼlon qilish bor. Buni eshitganda ham, koʻrganingda ham tushunarsan — bu boshqa darajadagi va boshqa hislar bilan toʻla odam. Alimxon bilan solishtirganda, uning transferi jamoani birlashtirganmi yoki yoʻqmi — bu savolni har bir muxlis oʻzining qalbida javob topadi. Chunki Gʻiyosovning oʻzi kelganida, jamoaning ruhi oʻzgaradi, xalqning eʼtiqodi ortadi va bu chempionlik uchun asosiy omillardan biriga aylanadi. Buning uchun statsiyalarni oʻqishning hojati yoʻq — his qilish kifoya. Navbahor, sen ham oʻzingdan soʻrang: oʻsha Alimxon bilan toʻp toʻplashni xohlaysanmi yoki Gʻiyosov bilan xalqning qoʻllari koʻtarilgan holda medalni koʻrishni?

bunday gapirganningizga hayron bo'ldim, aka — oʻzbek boksining kelajagi haqida shunday yuraksizlik bilan gapirish mumkinmi? Gʻiyosov bu jamoa uchun qanday maʼno anglatadi, avval shuni tushunib oling! oldingi postlarchilarning barchasi Alimxonning "o'yinlarini" eshitganlar, yigitni uyida ham toʻgʻri oʻynamaganini aytishadi — ya’ni uning oyoq ostidan qum ketayotganini. lekin men bunga qoʻshilamanmi? mutlaqo yoʻq! shaxsan o'zim 2013-yilda Karshida uning bir oʻyini boʻlib oʻtganida tomosha qilganman va unda hech qanday "hiyla" koʻrmadim — ogʻir vaznli guruhda har biri oʻzidan kam boʻlmaganlarni magʻlub etdi. Alimxon gʻalaba qozondi, lekin jamoadoshlari bilan bogʻliq muammolar keyingi yillarga qoldi — bu boshqa narsa. lekin sizlarning asosiy qarshi chiqishingiz Gʻiyosovning "jamoani birlashtirishi" va xalq eʼtiqodi haqida... ochigʻini aytaman, ularning ikkalasi oʻrtasida farq shunday: Alimxonning oʻyini koʻzga koʻrinmas — u oʻziga xos tarzda kurashadi, Gʻiyosov esa butun mamlakatni ortiga qoʻyib kurashadi. ammo chempionlik uchun kurashda bu oʻyin uslublaridan koʻra, tajribasi va musobaqalardagi ishtiroki asosiy omil. qayerdan shunday toʻxtovsiz shovqinchi chiqib oldi — Gʻiyosov yangi qal’ani qoʻriqlashi kerakmi, yo'qmi? Menga koʻra, bu hammasi bir: chempionning oʻzi kelganda jamoaning ruhi oʻzgaradi, xalq qoʻllarini koʻtaradi, ammo bu Alimxon yoʻqligida ham ishlaydi. oʻsha Madrid chempionatidagi oʻyinini eslang — uyda "Shahram! Shahram!" deb baqirganlarni u oʻzining professional faoliyati bilan qandaydir tarzda faqat oʻzining amaliyoti bilan qabul qildi. lekin chempionlik uchun kurashda gʻalaba qozonish uchun oʻyin uslubidan koʻra, oʻziga xos tarzda asosiy sabablar mavjud. keling, savolni oʻzgartiramiz: chempionlik uchun toʻliq jamoa qaysi toʻrtta kurashchini oʻz ichiga olish kerak? Alimxon oʻzining tajribasi va professional faoliyati bilan eng yaxshi variant ekanligini koʻrsatadi — uning oʻynagan oʻyinlarini koʻrganlar uning ustunligini his qilishadi. Gʻiyosov esa boshqa narsa keltiradi — jamoa uchun quvonch va xalq eʼtiqodi, ammo chempionlik uchun eng yaxshi varianti Alimxon ekanligini koʻrsatadi.

🔥 Oftobgina uyimda boʻlib oʻtayotgan oʻrtoqlashuvda oʻgʻlimning doʻstlari ham gapiribdi: "Aka, oʻshalarning biri ozgina mashq qilish bilan Navafalarga kelib oʻynab ketar ekan boʻlsin, Gʻiyosovdek uchrashuvdan soʻng chiroyli yurak urishi kerakmi?" — deydilar. Yurakni pastga tiqmasinlar, aka, bu birov emas, qonidan xalqlik qilingan inson! U toʻp bilan birga xalq qoʻllari koʻtarilgan holda kurashadi, uning oʻyini esa medalga aylanadi. Alimxonning transferi haqida gapirganda, qayerdadir yoʻqolib ketgan oʻyin uslubi va yurakni sovutadigan kelajakni tasavvur qilish qiyin, aytib qoʻymanizcha — jamoadoshlarini aldaganligi uchun shubha tugʻdiradi. Ammo Gʻiyosov... oftobgina, qoʻlingizni koʻksingizga qoʻying va oʻzingizga soʻrang: xalq qoʻllarini koʻtarib, "Shahram!" deb baqirganda, jamoa oʻzini qanday his qiladi?