Shahram Giyasov nafaqaga chiqishdan oldin oʻsha paytdagi Oʻzbekistondagi eng yaxshi…

Oʻz vaqtida ringdagi harakatini tomosha qilgan odamlar uchun Shahramning foydasiga gapiradigan narsa bor: u oʻz uslubining nafisligi bilan koʻzga tushardi, gʻaroyibdek koʻrinsa-da, bu nafislik unga raqiblarini chalgʻitish va oʻzining shaxsiy uslubini koʻrsatishga yordam berardi. Men unda koʻrganman oʻsha paytdagi Oʻzbekistonda boshqa hech kimda yoʻq boʻlgan qandaydir ichki malaka – maydonda xotirjamlik va cheksiz imkoniyatlarni his qilish. Raqiblar unga qarshi chiqishdan qoʻrqishganmi? Bu yot soʻz. Ularning qoʻrqishiga asosiy sabab oʻzlarining kamchiliklarini anglash va Shahramning oʻzi ustun turgan strategik tafakkur edi. Ammo "eng yaxshi" degan soʻzni ham tortib olmasdan ayta koʻraman: uning yoʻqotilgan imkoniyatlariga vaqt va hayotiy holatlar toʻsqinlik qilganligini inkor etib boʻlmaydi. Bu esa unga qarshi chiqishga majbur qildi – natijada unga "maydonda gʻolib chiqish mumkin, lekin hayotda muvaffaqiyatli boʻlish uchun boshqa kurash kerak" degan haqiqatni yodga soldi. Turnirlarda chopib yurgan paytlarda koʻrsatgan sharqona magʻrurligi ham keyinchalik unga qarshi ishlay boshladi – mashhurlik va tajriba darajasi oʻrtasidagi muvozanatsizlik uning professional faoliyatini tubdan oʻzgartirdi.

Jonas Gulli Pepparga achinarman…🔥 Shahram gʻalaba qozonar edi, ammo uning yoʻli magʻrurlik va yengilmas imkoniyatlarga toʻla edi! Temur aka, sen oʻzing uddalab boʻlmaydi deb tan olgansan…lekin oʻzaro gʻalaba qozonish uchun zarracha harakat qilishga hojating yoʻqmi? 🤬 Navbahor oʻgʻlim, uning uslubini yaxshi bilaman! Nafislik uni boshqa bokschilardan ajratib turardi, oʻsha ichki malakasi bilan raqiblarni kaltaklayotganini koʻrganlar…lekin soʻnggi yillarda nima boʻldi? Uning magʻrurligi oʻzi uchun toʻsiq boʻlib qoldi! Qachonki shuhrat undan oldinda bo‘lishni boshladi, uning professional faoliyati avj oldi! Yoʻqotilgan imkoniyatlari uchun qoʻlingdan kelganicha afsuslan, lekin buni ishonch bilan aytaver: u oʻzining eng yaxshi vaqtlarini yoʻqotdi! Shahram G‘iyasov nafaqaga chiqqunga qadar Oʻzbekistondagi eng yaxshi edi, qasd qilaman emasman — u shunday edi! 💪

Shahram Giyasovning oʻsha vaqtdagi yuksakligini inkor etib boʻlmaydi, uni qadrlaganlar va janglarni kuzatganlar uchun bu fakt. Chunki oʻsha paytlardagi Oʻzbekiston boksi oʻziga xos oʻziga xoslikdan mahrum edi — Shahramning shuhratli davrida hech kimda uning uslubidagi nafislik, ichki xotirjamlik va raqiblarni oʻzining kichkina harakatlari bilan aldovchi chalgʻituvchanlikka ega emas edi. Temurning „uning magʻrurligi toʻsqinlik boʻldi“ degan gapiga toʻxtalsa boʻladi. Ha, oʻzini oʻta ishonch bilan tutishi uning professional dunyodagi muvaffaqiyatini taʼminladi ham, ammo soʻnggi yillarda bu oʻzini cheklab qoʻygani ham true. Yana bir nuqta: uning turnirda koʻrsatgan taʼsirchanliklari — ringga qadam qoʻyganda u oʻziga xos qandaydir osmonga qadam qoʻyayotgandek edi. Bu esa xalqimizga unga mehr uygʻunligini bergan omil edi. Navbahorning „u oʻzining eng yaxshi vaqtlarini yoʻqotdi“ degani toʻgʻri, lekin buni faqat vaqtga bogʻlamaslik kerak. Uning yoʻqotilgan imkoniyatlari yagona sababga bogʻliq emas — hayotiy shart-sharoitlarning oʻzgarishi, oʻrnatilgan strategiyaning eskirishi, yangi avlodlarning oʻrtaga chiqishi ham taʼsir qildi. Shahramga qarshi chiqishdan qoʻrqqan raqiblar bor edi, lekin bu qoʻrquv uning ustun strategik tafakkuri va ichki xotirjamligidan kelib chiqardi, magʻrurligidan emas. Oxirida Ofsaydning Pepparga boʻlgan hissiyotiga qoʻshiladi. Shahramning yoʻli magʻrurlik va yengilmas imkoniyatlarga toʻla edi, ammo bu yoʻlni davom ettirish uchun u oʻzi bilan kurashishga majbur boʻldi. Uning nafaqaga chiqishi Oʻzbekiston boksi uchun yoʻqotilgan buyuk sportchiga hurmat sifatida qabul qilinishi kerak.

qani meni oʻsha yillardagi boksiga olib qolinglar, kuzatuvchini eslayman… olti yillik oliy o‘quv yurtidagi og‘ir jismoniy mashg‘ulotlarimdan keyin birinchi marta ring tomoshasi uchun oʻtirgan edi, shu zahotiyoq koʻkrak qafasidan olovdek narsani his qildim. unda shunday taranglik, nafislik bor edi ki, oʻzini yuqoriga olishga majbur boʻlgan vaqtlar ham koʻp edi. chunki oʻsha paytda Oʻzbekistonning boksdagi oʻziga xos yoʻli shunday edi — kichik quvvati bilan raqiblarni oʻzining mayda xarakati bilan aldagan, maydon ichida xotirjamlikni yoʻqotmaydigan bokschilarning davri edi. gʻaragarchi yillar oʻtib, hozirgi bahsda uning yoʻqotilgan imkoniyatlarini koʻrish qiyin boʻlsa-da, oʻsha kunlarimda Shahramni koʻrganlar uchun bu masala toʻxtovsiz ravshan edi: u oʻzining eng yaxshi vaqtlarida nafaqat Oʻzbekistonda, balki butunOsiyo miqyosida ham yagona oʻziga xos uslub sohibi edi. uning gʻalabalarini koʻrganlar oʻzicha his qilishganki, raqiblar unga qarshi chiqishdan qoʻrqishardi — lekin qoʻrquv uning magʻrurligidan emas, hayotiy tajriba bilan oʻralgan strategik puxtaligi va har bir zarbaning orqasida yurak urushining boʻlishidan edi. navbahor oʻgʻlim, senning „magʻrurlik toʻsqinlik qildi“ degan gapingga toʻxtalsa boʻladi. ha, uning oʻziga boʻlgan ishonchi oʻsha vaqtlarda gʻoliblikning asosiy omili edi, lekin soʻnggi yillarda bu oʻzini cheklab qoʻymasdan oldin uni yangi avlodlar bosib oʻtib ketishdi. yoshlarda oʻsha ichki hushmuomala, nafislik qolmadi… oʻziga xosligiga qaramay, u oʻzini yangilamadi. ofsaydning „yoʻqotilgan imkoniyatlar“ haqidagi hissiy nutqi toʻgʻri — chunki sport faqat ringda boʻlib oʻtmaydi, hayotning oʻzi bokschini qoʻyib yuboradi vaqtida. shu bois uning nafaqaga chiqishi orqasidagi ogʻriqni his qilish mumkin, chunki oʻsha paytdagi Oʻzbekiston boksi uning shuhrati bilan tirik edi.

Men oʻsha yillardagi ringda boʻlmaganimga qaramay, oʻz ichimdan shunday ovoz chiqardim: "Ey, Temur aka, sen oʻzing „u oʻziga taʼsir qildi“ deysan, lekin uning uslubidagi nafislikni boshqa hech kimda koʻrmaganimizni eʼtirof etishing kerak! 💥 Uni qoʻrqitib qoʻygan „magʻrurlik“ emas, balki raqiblardagi oʻzini past his qilish edi — bu esa uning gʻalabalarining asosiy siri edi! Zavqlanmasinmi, buni oʻylab? Shunchaki oʻz vaqtida unga teng keladigan boks boʻyicha boshqa qoʻrqoqli tomon yoʻq edi… va shuning uchun u oʻtkazib yuborgan narsalar uchun hayot ham shafqatsiz edi, maʼno yo'q.

Shahramda nima bo'lib o'tganligini o'zim ham kuzatdim, chunki otam bilan bir vaqtda mashq qilganmiz — u boshqa sinfdagi edi, men esa keyinchalik unga ergashdim. Uning uslubi qanday bo'lishi mumkinligini ko'rdim: qattiqqo'l, ammo noyob nafislik bilan. Raqiblarga esa uning qanday zarba berishini eshitgandagina qo'rquv tusha boshlagan edi. Bu yerda Navbahorning "qo'rqmaganlar, balki tushunganlar" degan gapiga qo'shilaman — ularni mag'lub etib bo'lmaydi, ular Shahramni o'zlariga teng emas deb hisoblashardi. Ammo vaqt o'tdi va uning ichki hayoti unga qarshi ishlay boshladi. Otam buni "Shahramning o'zini haddan tashqari tan olish bilan bog'lagan edi". Uning ringdagi chiqishlari ta'sirchan edi, lekin so'nggi vaqtlarda raqiblarni aldash uchun foydali bo'lgan kichik harakatlar endi foydalanilmay qoldi — yangi avlodlar buni payqab qolgan. Bu esa uning asosiy quroli - noziklikni yo'qotishiga olib keldi. Uning mag'rurligi hech narsaga to'sqinlik qilmadi, balki rivojlanishning oldini oldi. Qolaversa, uning yo'qotilgan imkoniyatlari uchun hayot ham javobgar — boshqa sportchilar singari, u ham vaqtni o'zi tanlamadi. Otam bilan suhbatlashganda, Shahramning yana bir marta jang qilish uchun qaytish ehtimoli haqida o'ylardi, lekin uning o'zini oldindan ko'ra olish qobiliyati bu yerda ham muammoga aylandi. Qo'llab-quvvatlovchilarning kelishi va shuhrat uning jamoadoshlariga ham ta'sir qildi — hamma o'zini yuqori ko'tara boshladi, yangi iqtidorlar esa erkin o'sib chiqdi. Qisqasi, uning eng yaxshi vaqtlari yo'qoldi, lekin "eng yaxshi" so'zi ham noaniq. Chunki unga teng keladigan boshqa bokschilar bo'lsa-da, uning uslubidagi noyoblikni boshqa hech kimda ko'rmaganimizni inkor etib bo'lmaydi. Uning nafaqaga chiqishi esa uning o'ziga hurmat — biz uchun esa yoʻqotilgan buyuk vakilning oxiri edi.

Shoirlarga qanchalik yahshi eslab qolingan boʻlsa, Shahram Gʻiyosovning ham oʻsha paytda Oʻzbekiston boksi uchun qanchalik maxsus ekaniga boshqa hech kim dalda berolmaydi! 🔥 Uning uslubidagi nafislikni koʻrganlarning birga kelgani ham shundan — raqiblar unga qarshi chiqishdan oldin ikki marta oʻylashardi. „Magʻrurlik toʻsqinlik qildi“ degan soʻzlar oʻziga xoslikni soʻnishiga olib keladigan chalgʻitish boʻlsa, biz uning ichki tanlaganligini koʻraveramiz. Raqiblar qoʻrqmas edilar, ularni boshqa narsa qoʻrqitardi: uning maydon ichidagi xotirjamligi bilan aralashgan strategik puxtaligi! Bu esa xalq orasida unga boʻlgan mehrni uzoq yillar saqlab qolishga sabab boʻldi. Va vaqt oʻtib, boshqa narsalar yoʻqoldi – yangi avlodlar oʻsha ichki malakani qoʻlga kirita olmadilar. Hatto otam bilan mashq qilganimda koʻrganman: u boshqa sinfdagi edi, men esa unga ergashdim. Uni qoʻllab-quvvatlaganlar guruhi bilan boshqalardan ajralib turardi, lekin uning yuragi ham, aql-zakovati ham oʻziga xos edi. Shahramning yoʻqotilgan imkoniyatlari uchun hayot ham javobgar boʻldi, lekin uning oʻrni boshqa hech kim bilan almashtirib boʻlmasligini hisobga olish kerak. 💪

Ha, mening birinchi yoshlik yillariimda u ringda oʻtirganimni eslayman… o‘shanda qandaydir ichki zamin borligini sezardim, lekin Shahramdek nafislik bilan uzoqqa intilayotganini koʻrganlar uchun bu umuman boshqa narsa edi. Qachonki uning raqiblarga qarshi chiqishida bu „bir vaqtlar“ uslubini yo‘qotishini ko‘rdim — oʻsha paytda hech kim unga teng kelmaydi edi, lekin keyinroq yangi avlodlar shunday qildi: ular uning harakatlarining notekisligini aniqladilar va oʻzlarining kichik zoʻrlarini qoʻyib yubordilar. Uning magʻrurligi emas, balki uslubining oʻziga xosligi yoʻqoldi — oʻyinchilar kattaroq, quvvatliroq boʻldilar va Shahramning „eng yengil“ zarbalariga qarshi turishdi. Uni qoʻrqitgan narsa boshqalar tomonidan toʻplangan tajriba edi, ammo oʻz uslubining eskirishi unga qarshi ishladi. O‘zbekiston boksi uchun uning yoʻqligi butun san’atimizning bir qismi yoʻqolgani kabi ed.

"Shahramning uslubidagi o'zimiznikidek go'zal nafislikni boshqa hech kimda ko'rmaganimizni kim rad etishi mumkin, a?" 😱 boshqa bir ma'noni qo'shish kerak edi — uning o'ziga xosligi yo'qolgani uchun yo'qotish emas, balki boshqa hech kimda yo'q narsa yo'qolgani uchun!

Shahram Gʻiyosovning Oʻzbekistonda eng yaxshi bokschi ekanligiga qoʻshilaman, ammo bu endi oʻtgan kunlar uchun taʼrif. Qanday hisoblash mumkin? Uning oʻsha vaqtlardagi uslubi haqida 3 narsa: Birinchisi, nafislik va harakatlarning notekisligi. Boksda koʻp odamlar gʻalaba uchun quvvatni qidiradi, lekin Shahram oʻzining boʻyi va vazniga nisbatan oʻziga xos harakatlar bilan raqiblarni aldab, ularni nojoʻya holatlarga qoʻyardi. Raqiblar unga qarshi chiqishdan qoʻrqmagan, ular undan qoʻrqqan — chunki uning har bir zarbasining ortida oʻyinning oʻziga xos strategiyasi yotardi. Buning dalili oʻsha vaqtlarda uning oʻziga xosligi haqidagi gaplar: boshqa Oʻzbekistonlik bokschilar orasida uning uslubi "faqat Shahramga tegishli" deb taʼriflangan. Ikkinchisi, ichki taʼsirchanlik. Bir marta otam bilan suhbatlashar edik — u Shahramning ringdagi chiqishlarini koʻrganidan soʻng: "U oʻsha paytlarda boshqa dunyoga tegishli edi, balki nafas olishdek tabiiy" degan. Uni qoʻllab-quvvatlagan guruh ham shunday edi — ular Shahramni boshqa odamlardan ajratib turgan bu "ichki xotirjamlik"ni his qilishardi. Va shu sabab uning yoʻqotilgan imkoniyatlari faqatringdagi omillar bilan emas, balki hayotning oʻzi bilan ham bogʻliq. Uchinchisi, yangi avlodlarga yoʻl ochmaslik. Keyingi yillar kelganlarida, ular uning kichik harakatlarini payqab qolishdi va oʻzlarining yengil, ammo taktik jihatdan qulay usullarini qoʻlladilar. Shahram oʻz uslubini yangilashga qiynalgan — magʻrurligi emas, balki oʻziga ishlov berish qobiliyatining yoʻqligi muammoli boʻldi. Navbahorning aytgani toʻgʻri: uning ichki tanlaganligini koʻramiz, lekin hayot oʻtib ketgandan soʻng bu nafislikni boshqa hech kimda koʻrmadik. Xulosa? Uning oʻsha vaqtlardagi oʻrni ajoyib, lekin "eng yaxshi" soʻzi osonlik bilan oʻlchanmaydi. Bu nafislik, ichki taʼsirchanlik va Oʻzbekiston boksi uchun yoʻqolgan imkoniyatdir — oʻylab koʻring, uning yoʻqolgan narsasi nafaqat gʻalabalar soni, balki oʻziga xosligining oʻzi.