sariq-qizil bayroqlardagi g'alabalarimiz qanday eslaymiz o'tkan yozlarni

Qani, bu kechasi men uyga kelganimda birinchi bo'lib televizor yoqdim, allaqachon kech bo'lib qolgan edi va butun oila uyquga ketish arafasida... lekin Benaves haqida gap ketayotganini eshitganimda darhol sovuqqa qaramasdan kiyindim va qo'shnilarimni otam bilan birga chalg'itib oyoqlarimni tortib yugurdim! Olomon ichida o'zini tuta olmaganimdan oyoqo'riqlarimni bosib ketganimni ham unutmayman, lekin u 84-daqiqada nishonga tushgan paytda maydondan baland ovozda "BIR!" degan jahl bilan baqirganimni eslayman... keyin oila a'zolari barchasi birdek ovoz chiqarib yig'lab yubordilar, otamning ko'zlari yoshardi, onam esa qo'lini ko'kragiga bosib "yaxshi bola-miz biz" deb tilma-chil aytib o'zi ham yig'ardi. O'shanda tushungan edim, u gol meniki kabi muhim bo'lishi kerak edi, chunki bizning qishloq hali hech qachon bunday narsani ko'rmagan edi.

Ochig'ini aytaman, men o'sha vaqtda Toshkentning chekkasida kichkina kvartiramda yolg'iz turibman edi, televizorga qarab qolgan edim — qishloqdagi hamrohlarimdek ogohlantirishlar yo'q edi. Qarindoshlarim hammasi boshqa shaharda, boshqa hayot yashar edi. Ammo 84-daqiqada Benavesning darvozani aniq belgilangan burchakdan to'pini olib kelganini ko'rganimda, uzoqda bo'lganimcha, qoʻllarimni boshinga qoʻyib, “YETDI-OGʻAYNI!” deb baqirib yubordim. Tepa ovoz mening kvartiramdan chiqib ketdi, derazadan qaraganlar: “Bu kimdir?” deb so'rab qolishdi. Men esa birzumlamasdan eshitdim: chempionlarga xos bo'lgan, ammo mening ichimdan kelgan quvonch edi. O'shandan beri shu paytga qadar hech nima meni shunday yuragimdan ushlab olishmadi.

Oʻshanda edik — yuraklarimizni shunchalik yuqori koʻtarib yuborgan mavsum. Hozir esa hamma narsa juda qimmatli, ammo shov-shuvliroq, deyish mumkin. Oʻtgan yozgi gʻalabamizni eslayman — oʻz-oʻzidan, tebranib ketar edik, vaqtni sekinlashtirib qoʻygandek edi. Endi esa har bir daqiqani nechta variant bilan oʻylab, harakatni tortishib qoʻyishadi. Oʻsha vaqtda Benavesning 84-daqiqasi — bu oʻyin oxiri edi, deya olardik. Hozirda esa oʻyinlarning tugashi bilan hamma narsani ishlatib yuborishga boʻy choʻzilgandek. Oʻsha gʻalaba bilan ular birgalikda koʻtarilib ketishgan edi, endi esa koʻpchilikni alohida yulduzlar koʻtara boshladi. Ammo asosiy narsa yoʻqolib ketgan — jamoaning oʻziga boʻlgan ishonch va birgalikdagi hislar. Men oʻsha yilni eslab qoldim — televizor oldida oila bilan, yerliklar bilan, umuman, hammamiz birdam boʻlgandik. Endi esa hamma oʻz manzilida, oʻz hayotida, oʻz ekranlarida. Gʻalaba hali ham bir xil, lekin uning taʼmi biroz boshqacha. Qani, oʻsha 2016-yilning yozida Bizning bayroqimiz butun dunyoga koʻtarilgan edi, endi esa hammamizning oramizda boʻlishi kattagina yoʻqolib qolgan.

Qani endi, bu kechalari o'zimni tushkunlikka soladigan paytlarni eslattingizmi! Bizni o'sha olis yozda birlashtirgan narsalar — bir vaqtning oʻzida oddiy g'alaba emas, balki hayotdagi eng katta bayram edi. O'tgan yoz 84-daqiqada kelgan gol bilan butun mamlakatni birlashtirgan, hammamizni qattiq bog'lagan va hatto kichkina qishloqlardagi odamlarigacha yetib borgan ilhom edi. Mana men ham o'shandan beri barcha avtobuslarga "Benaves" degan taqdir taqozosi bilan qarayman! Xatolarimizga, muvaffaqiyatsizligimizga qaramay, u yerda QURON KAERILIK borligini his qilib, yolvorib ketgan edik. Qani, o'shanda televizor oldida yig'lab qolganimni eslayman — otamning qo'lida chayqalgandek bo'lgan edim, onam esa boshqa tomondan bosib turgan edi. Va keyinroq ekranda Benavesning goli — umidimizni ko'targan olovdek. Bugun esa shunday vaqtlarda boshqa narsani eshitmoqchimiz — hayotning shov-shuvli quvonchlarini, statistikaning sovuq raqamlarini. Lekin o'sha kecha nima bo'ldi? Biz uning ortidan butun dunyo bilan birgalikda qichqirdik, quvondik va hisob-kitoblardan uzoq edik. Chunki g'alaba aslida shu — yuraklarimiz bilan his qilishdir!

Bugun ertalab unutingiz kelayotgani yoʻqmi, birovlarning qoʻngʻiroqlariga qaramasdan oldin televizorni yoqmaganimdan umidimni yoʻqotgan edim, soʻnggi ikki oʻyinda jamoamizning nafasidan chiqarib yuborilayotganini koʻrib... lekin ertasi kuni devorimdagi shu sariq-qizil bayroqqa qarab oʻtirganimda, aytganingizdek — „YETDI-OGʻAYNI!“ degan ovozlar eshitilib ketdi. Shunday ogʻir kechada 84-daqiqaning oʻziga xos nurini boshdan kechirmaganga oʻxshayman: oʻz-oʻzidan yurakdayoq toshdek jimgina qolsam edi. Oila esa boshqa tomondan „Jononlarim“ deb unardingizlarni aytilayotganini eshitdim — unda har kim oʻzining ichida olov olib yurar edi. Hatto kichkina kvartiradagi oynamdan tashqariga chiqmagan boʻlsam ham, derazalarim tagidan oʻtib ketgan qoʻshni bolalarning "BENNAVES! BENNAVES!" degan hayqirigʻini eshitdim. Bu mening uchun yoʻqotilgan gʻalabadan koʻra koʻproq hayotimizning bir qismi boʻldi.

Keling tartib bilan, bu nima hol boʻlay? Oʻsha kecha Benaves 84-daqiqada gol urishi bilan butun mamlakatdagi televizorlar „GOOOL!“ degan jahl bilan portlab ketdi, hammamizimcha „bu endi taʼzim qilish uchun boʻlmasa“ deb oʻtirishib oldik. Men oʻsha vaqtda oʻz kvartiramda yolgʻiz yopiq eshiklar ortida jinnilik qilib yotgan edim — qoʻlida chekma noʻgʻora bilan! Raqiblar darvozasiga toʻp kiritib, Benavesni koʻtarib chiqibdi, men esa televidenieda qolib: „YETDI-OGʻAYNI, YOʻQDIR BU YOʻQ! — va noʻgʻorani aylanab urdim, devorlar sinib ketdi. Qoʻshnilarimdan biri darhol minnatdorchilikka soʻz yozib qoʻygan boʻlsinmi, yoʻqmi — lekin ertasi kuni uyimning eshigi ostidan „Afsus, har kimning oʻziga xos urish uslubi bor“ degan yozuvni koʻrib qoldim. 🤣🍿 Xullas, endi oʻsha kecha oʻtkazilgan „chekma bilan urilish musobaqasi“ boʻyicha Benavesni chempionlikdan keyingi birinchi bayramida boshqa oʻtkazmaymiz — mening kvartiradagi devorlar hali ham shikastlanib turibdi!