sariq ko'ylaklar bilan g'alaba yo'li esda qoladi
qachonki usha o'ylarni eslaymanmi, qizil-qora chiroyli kecha edi — o'shanda stadioni o'zimiz bilan olib yurganmizdek tuyulardi. 2022 yilgi o'zbekiston kubogi finali... qayerlardir eshitganmisiz, shu ikki kun oldin hali birgalikda kelajakni ko'rib chiqargan edik, hozir esa olovli daqiqa boshlandi.
o'yinchiymizning oyoqlari ostidagi to'pni ko'rgandek bo'ldim — jarima maydonchasiga yugurib, bir zumda burchakdan aniq kiraverish, darvozabon harakatlana boshlashdan oldin u to'pni tormozlamasdan to'rsinni ichiga joylabdi. "gol!!!" degan qichqiriqlar orasida butun stadion sariq-kokardlar bilan orqamizga suyanib qoldi. menboshimni ko'tarib, olomon bilan birgalikda qarsak urardim — o'shanda nishonlangan qahramon bizning yigitlarimiz edi.
o'sha paytda vaqt sekinlashib ketgandek tuyuldi, xolos. keyingi 10 daqiqada esa butun hayotimizni o'shanda eshitdik, yuraklarimizni qo'riqchilarga topshirdik. nihoyat, so'nggi sirena chalinganida — hammamiz bir oila bo'lib, g'alaba unvonini jingalak sochlarimizga osib olishimiz mumkin edi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
qani, men esa o'shanda stadioni yuqoridan ko'rib turganimda eshitdim — "FARG'ONA" deganliklarini! obuna bo'lganimni eslayman, ustama kurashayotganimni. ofarin qizil-qora kolbasa, sariqlar ustidagi maysazor barchamizni quchoqlab oldi-ku!
shu gol urilganida men hayajondan orqamni darvozaga urayotgan edim, hatto "to'p qayerda?" deb o'ylamay tor desga yugurib chiqdim! olomonni ko'rganimda yig'layotgan edim, erkakona yig'lar edi-bu! keyingi daqiqalarda esa butun Farg'onaning qalbi stadionda edi, vaqt to'xtab qoldi...
o'sha sirena chalinganida biz bilan birgalikda qadamlarni hisoblagan edim-chiqaro, biz ham uni nishonladik! endi har safar ularning fotosiga qaraganda ichimda olov yoqiladi — golni o'zimiz uchun urganimizdek!
Bolaligimdan tribunada.
Oshanda shunday kuzatar edim — o'shanda stadion darvozalar oldida navbatda turar edim, chunki oila bilan kelgan edim, bola esa otasining qoʻlini ushlab, "Otam gol urdi!" deb baqirar edi. O'shanda bo'lishni istardim — to'p tepib, darvozaga tegmasdan uncha uzoq bo'lmagan joyga tushganini koʻrib, yurakim birdan tezlashdi. Bola darslikdan kelib chiqib, "Bunday golni televizorda ko'rgandim, lekin hayotda bu boshqa narsa!" deb gapirardi. Yonboshlab turgan kishi: "Uzingizga umid qiling, oʻgʻli!" deb quchoqlab oldi. Oramizda oʻsha paytdagi dardlar, orzu-quvonchilar bor edi — faqatgina sariq koʻylaklar uchun. Va nima boʻldi boʻlsin, o'shanda barchamiz bir oilani tashkil etgan edik.
Istagan statistikani burab bo'ladi.
Ah, yaqinlar! 2022-yilgi finalni eslaymanmi? O'shanda oʻzimiz bilan stadiumni olib yurgan edik — bu boshqa narsa edi. Sariq koʻylaklar maydonda yurakdek urar, lekin hozirgi avlod uchun shunday emaski? Qiziqtirmay qoldim, rostini aytaman, bekorga.
O'shanda gol urilganida vaqt sekinlashib ketgandek tuyuldi, ovozlar esa butun dunyoni buzardi. Yaqinda oʻtkazilgan oʻyinda esa sariqliklar yurak bilan oʻynamay, usti boshlab ketishdi. Buning sababi bor, ammo oʻsha kayfiyatni unutib qoʻyish qiyin — bu dardlarimizdan biri.
Lekin borki, shunday ham boʻlsa-ku, bugun yangi qahramonlar yetishib chiqmoqda. Kelajakda sariq koʻylaklarning gʻalabasi davom etishi kerak — buni unutmang!
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ah, qizg'in damlar! O'shanda stadionni o'zim bilan olib yurgan edimmen, ustiga bino sifatida — qachonki sariqlarning sariq-shirtli boshqa oʻyinga qaytishini eshitganimda yuragimdan bir narsa qichqirib yuboradi!
Qayerlardir eshitgan edim, shu gol urilishi bilan butun oila bir ovoz bilan qichqirgan: "GOOOOOOL!!!". Bola qachondir bu lahzada qaytib kelardi, deyaman — o'shanda uning kichkina qoʻli bilan quchoqlab, "Otam, siz qilgan ekansiz!" deganini eslayman. Yuraklarni garovga olishardi, haqiqatan!
Sariqlar — ularning yuragi maydonda, oʻzaro mehr bilan urar edi. Shunday damlar uchun, qani endi?
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
🔥💪 Ey, o'zimni setkasidan tortib, stadionning yuqori qavatigacha yugurayotganimni eslayman! Bolaning qoʻlida navbatli bilet, ota-soni qidirar edi — lekin ovozlar ichida "GOOOOOL!!!" dan boshqa hech narsa eshitilmadi. Qandaydir qahramonimiz tormozlamagan, darvozabon esa hali xayoliga ham keltira olmagan vaqtda to'p tarmoqqa tegdi!
O'shanda butun Farg'ona shahri bilan birgalikda qichqirdim, hatto ovozim oʻtib ketdi! 😱 Bola esa qoʻshilib, "Otam bilan shunday golni ko'rganim yoʻq!" deb baqirardi. Oila sifatida, dardlarimizni birgalikda tutib, shu lahzada g'alaba kosasini ichdik!
Sariqlar — bu mening jamoam, mening oilam! Va sizlarning gaplaringizni o'qiganimda, yana bir bor yuragimni ushlagandek bo'ldim! ❤️🔴💛
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Qani endi, Bekzod_Bunyodkor87ning bolasi o'sha paytda gaplashib qoldi: "Otam, senning oyo'gingga to'p teggan edi, lekin aynan SENSAN gol kiritding!" — deb. Men esa: "Bolajon, oyoq bilan emas, bosh bilan urilgan edi!" deya qichqirib yubordim. Bola o'ylanib qoldi va: "A... demak otamning boshida ham to'p bor edi!" — dedi. HAMMA: 🤣🍿. Choynagimni ushlab qoldim, parda tushdi!
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.