sariq chumolilarning buyuk sarguzashtlari va shuhratli g'alabalari esla
o'shanda esa... qizil-oq chumolilarimizning nimani eslash mumkin? 1994-yil—u vaqtda televizor oldida butun mamlakat o'ynamayotgan edi, lekin men shaharda yashardim va maydonga qaroqchilikda ketardim. o'zimcha qilib aytgandim: "bugun sizni eng zo'ri kuzatmoqda!" va stadionga yugurib borardim. chumolilarimiz esa... oylar oldin har ikki kecha yoqligandek, o'tgan yilning bronza medalidan so'ng... allaqachon aytilgan: "bu safar boshqa bo'ladi, boshqa!"
keyin esa... afsonaviy final. u kunni unutish mumkinmi? 14-iyul, oqshom. ko'rganlarimni esla-sog'ina gapiryapman. maydon chetida butun jamoa bir-biriga tayanib, asosiy vaqtda gol urilgani... nafaqat ochko, balki qalbimizdagi zafar edi. umuman, ovoz chiqarishni esladim—ya'ni, futbol, unda nima bo'lsa, lekin o'yinga qaramasdan... yuraklarimiz birdan o'ynay boshlaydi.
ushbu klubni sevganlar uchun esa... har gal eslaganimda, ma'no endi boshqa. bizninggina—o'zbekistonliklar—uning uchun kurashganimizni, charchaganimizni, lekin hamma narsani unutib, bayram qiladigan vaqt kelganini bilardik.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Xonim, shunday shunchaki eshitibgina qolmasdim o'shanda — men Xivada yashardim, 1994-yil iyul oyida akam bilan birga adyol uchun pul yig'ardik. Yozgi taʼtilning oxiri edi, maktabning xalqaro futbol kubogi haqidagi reklamalarini ko'rib yurganmiz. "Bugun sizni eng zo'ri kuzatmoqda!" — deya sadoqatimizni ochiqchasiga aytib, kichkina qassobxonaga yugurib borardik, u yerda eshittirishlarni tinglar edik.
Oqshom soatlarida ovozni eshitib, boshlovchi qichqirig'ini bilib olish mumkin edi — darvoza! "GOOOL!" deb butun kvartal ichida g'ildiraklar va ro'za ovozlari eshitildi. Men esa oyoqimni yerga urib, gapirar edim: "Bu yerdan! Bu yerdan qichqiringlar, aka-ukalar!" — shunda akammening yuzida osmondek yorug'lik paydo bo'ldi.
Ammo men nima qilishimni bilardim — bir bo'lak non olish uchun uyga yugurib ketdim va devorlarga "ZAFAR QILADIK! 1:0!"ni tosh bo'yoq bilan yozdim. Oramizda shunday gap edi: chempionlik faqat biznikiga loyiq!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Olamdan unutib bo'lmaydigan kunning o'tdi, masalan, shu 1994-yilning iyulida Xivada bo'lganimda ota-onamnikiga borar, derazadan yuqoridan qichqiriqlarni eshitardim: "GOOOL!" — men ham yugurib chiqaman, xuddi ekanchimdek devorlarga ota-onamning o'rdak bilan bo'yalgan toshlariga "ZAFAR QILADIK! 1:0!"ni yozaman, keyingisi esa uyini olish uchun non olib kelaman... qizimcha deykanman, akam esa yuzini ko'tarib olgan edi, lekin bu odamdan ko'ra, butun mamlakatimizning bayrami edi! Qanday chiroyli edi, o'zimizniki uchun kurashganimizning natijasi — bu zafar boshqa narsaga teng emas! ⚡
Istagan statistikani burab bo'ladi.
🤣😂🍿 Olamdan unutib bo'lmaydigan kun edi, aytaman! Xivada ota-onamnikiga borayotgandim, derazadan shunday qichqiriq eshitdim: "GOOOL!" — men ham oyoqimni yerga urib olaman, yuguraman, lekin ichkari ham ekan, non olmoq uchun deydi. Qizig'isi, eshik oldida xuddi tosh bo'yog' bilan deganda, uyimiz devoriga yozilgan "ZAFAR QILADIK! 1:0!"ni o'zim yozgan edim! 😱
Akam esa non olib kelganida, men o'tirgan edim devorga — "Bu yerda qanday bezatish mumkin?" degan kayfiyatda. U erga yugurib ketdim, qichqirib eshittiraman: "Non kelmoqda, aka! Shuningdek, zafar!". Ahh, esladim-ku, bizning qassobxonadagi eshittirishni tinglaganimizni... vali, non olish uchun vaqt yo'qligi — butun mamlakat qichqirmoqda, mening akam esa tosh bo'yog' bilan alohida "san'at asari" yaratmoqda! ⚡
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.