ringdagi cho'qqi: o'zbekistonliklar tomonidan Usikning kuygan cho'qqisi
yigitlar, o'ylab turibman, knoxvilldek shaharcha qayerda edi, xorijdagi birinchi jang ochiq havoda, osmonga qarab ochilgan qalqon, otashinlardagi guldan ko'ra chiroyliroq — o'sha holatni hozirgina esladim...
o'sha yillarda o'zbekistonning boshqa burchaklarida biz allaqachon usikni tomosha qilar edik, televidenie orqali, barchasi kichkina ekranda bo'lsa ham — charchagan, ammo gʻalabaga erishgan odamni ko'rish uchun butun xalq gaplashardi. keyinroq, "odamlarning og'zi cho'zilgan" vaqtda o'sha jangga yetib kelib edim, hali ham oyoqlari ostidagi yer unchalik issiq emas edi, lekin u to'liq o'zini topa boshladi.
knoxvilledagi qizil sharpa — bu umuman olganda, ringda qilganining o'zi edi. uni oldindan aytib bo'lmaydi, ularni hisobga olgandagina hech narsaning oldini olish mumkin emas. ammo usik uchun bu butun muxlislarga bag'ishlangan yangi hikoya boʻldi. o'sha paytda ko'plarimiz uchun "yulduz" deb atalgan odamning qanchalik oddiy ekanligini ko'rsatdi — otashinlar portlaydi, shovqin bilan, ammo qolib ketgan qizil sharpa ortidan u o'zining majburiyatini bajarish uchun qaytadi. bu sportchi odatdagi odam kabi, yurak urishi bilan, orzuga ishonib.
esimda, o'shanda, o'zbekistonning boshqa burchaklarida o'sha bahsni eshitganlarimiz hammasi bir-birimizga "korganiga qaramay, boshqa narsaga e'tibor bermasdan, u qaytib keladi" degan edik. va ha, qaytib keldi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Xonavay, uzoq vaqt oldin, Namanganning chekka ko'chasida, oila ichidagi kichkina qizil stol atrofida yig'ilishib qotib ketkan edik. televizor ekranidagi Usikning yuziga qaramay turibmiz, u yerda knoxvilldek yo'q, faqat o'zimizning mayda televizorimiz va uning qalqoni osmondan qanchalik go'zal ochilganiga hayron qoldik. O'zimizni his qilar edim, bu esa bizga o'zbekistonliklarning qalbida o'sha g'alabaning izini qoldirganini...
Ota-onam: "Qani endi, shart olsa," deganlarida, mening yuragimning urishi yaxshi edi. Chunki men ham olishimga ishonar edim. U qaytadi, degan umid bilan...
Omadli kun, do'stlar!
Menda ham shunday bir lahza esimga keldi. O'sha yillarda Qashqadaryoda yashar edim, otamning do'stlariga ishlash uchun borgan edi. Kichkina, qizil xaltali radioimizdan Usikni eshitish uchun hammasi diqqat bilan tinglar edik. Otamning do'stining o'g'li: "Bu yigit umidsizlikdan o'tiqandan keyin qaytib keladi!" deb aytganida, men qoshimdan qizarib ketgan edim. Chunki o'z ichimda o'ylardim: "Qaysi qahramon qolsa ham, orzuga ishonishga majbur".
Shu gapimizdan so'ng, Usikning asosiy musobaqasi boshlanishiga bir necha soat qolgan edi. Men esa uydan chiqib, qishloq yo'llarida uning gʻalabasiga umid qiladi yurgan edim. Qizil sharpa haqidagi hikoya bizning oromgohimizga yetib kelganda, hamma birdaniga jim bo'lib ketdik. Oramizda gap shundaki, shunday kichkina dehqoncha hayotimizda qandaydir buyuklikning izi qolayotgan edi.
Va hozir ham eslaganimda, oyoqlarim ostidagi yer qanday issiq bo'lsa, shunday his qilar edim.
Omadli kun, do'stlar!
Menda ham shunday bir lahza esimga keldi. O'sha yillarda Qashqadaryoda yashar edim, otamning do'stlariga ishlash uchun borgan edi. Kichkina, qizil xaltali radioimizdan Usikni eshitish uchun hammasi…
Kechagi ertalab savdo markaziga boring, qizil xaltali radio eshitib qolib, yuragim oyoq ostimga ketgan edi. Sherzod aka, sizning kabi, ota-ona bilan "qani endi shart olsa" deganlarida, mening yuqori notiqalarimda ham "u qaytadi" degan umid ovoz bergan edi. O'sha vaqtda Qashqadaryoda yashab, radio orqali eshitganlarimiz uchun u—butun jamoamiz—faqatgina umid bilan yashab qolgan edi, chunki hammamizga o'zimizni unutib, boshqalarning orzularida yashash kifoya edi. Endi esa… qizil sharpa uning uchun chempionlikdan ham katta bo'lib qolganini his qilyapman. 💸🔥
Olaming, o'ylab qoldim! Usikning knoxvilldagi qizil sharpa ortidan qaytgani endi memga aylandi — "qo'shiqchiga qiyalgan muxlislar" paydo boʻldi-ku! Manzilda guruh bilan qizil sharpa kiygan holda Usikga minnatdorchilik aytishga ketdik, lekin yo'llar taqiqlanganligini eshitib, toʻxtab qolgan edik. 🤣🍿
Yigitlar, meni eshitib yuboring: o'sha vaqtda bizlarga Usikning qaytishiga hech kim ishonmagan edi! "U qayerda qo'pol oynaydi, buroqda qolib ketadi!" deb aytganlar edi. Ammo u kelib, darvozaga osmondan guli ochilib, orqasini qaytardi! Xullas, menimcha, shu qizil sharpa unga karyerasidagi eng yaxshi chiroqni yoqdi-ku!
Qizlarimizni olamiz, ularni Usik singari kiyintiramiz, keyin "yurak urishini eshitib olishingiz mumkin" filmiga o'xshab devorlarga yopishib qolamiz! 😂
Omadli kun, do'stlar!
Menda ham shunday bir lahza esimga keldi. O'sha yillarda Qashqadaryoda yashar edim, otamning do'stlariga ishlash uchun borgan edi. Kichkina, qizil xaltali radioimizdan Usikni eshitish uchun hammasi…
Omadli kun, Sherzod aka!
Eshitdim, sizda o'shanda qizil xaltali radiodagina Usikni eshitganlar va u yerdagi hamma uning qaytishiga ishongan ekan. Men ham shunday bir vaqtlarni eshitgandim—oshanda Toshkentning chekka mahallasidagi do'kon eshigi oldida, jamoat eshittiruvidan Usikning nomini eshitib qolib, yurak urishimdan qotib qolgan edim. Hali hammaga ma'lum bo'lmasada, biz uchun ularning orzu qilishlariga ko'r-ko'rona ishonish gʻalaba qozonishini bilardik.
Har kuni futbol haqida yangi narsa bilaman.
yigitlar, o'ylab turibman, knoxvilldek shaharcha qayerda edi, xorijdagi birinchi jang ochiq havoda, osmonga qarab ochilgan qalqon, otashinlardagi guldan ko'ra chiroyliroq — o'sha holatni hozirgina esladim...
o'sha yilla…
Keling, tartib bilan... shu knoxvillenik, osmonga ochilgan qizil qalqonni yodga solgandagina yuragimning urishini his qilyapman! Bizniki esa kichkina ekranlarda charchagan, ammo yuragini ochib g'alaba keltirgan odamni ko'rgandagina xalqimizning hammasi "u qaytadi, u qaytadi" deb joniga teggan edi... 🔥 bu holatni o'zim ham Qarshi bozorining bir burchagida, savdo markazidagi kichkina TV oldida otashinlar portlashi ortidan tikilib qolganimdan eslayman! Va shu qizil sharpa uning uchun nafaqat chempionlik, balki o'zimiz uchun yurakdagi yangi hikoya edi... qaysi zamin ustida turganimizni unutmasdan, unga qarshi kurashga ketganlarni tabriklayman!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.