Quyoshdek yorqin Angliyaning qahramoni Entoni Jushuaga qizg'in qishloq hayoti
ahvoldan aytay, 2016-yil deyilganda hamon qornimda tutingan darrov issiqlik paydo bo'ladi... o'sha shubhali kechada televizor oldida jilmayib o'tirganimizni eslayman, qishloq uyimizning kichkina ekranidan tutilib qolib, oila bilan birga nafas olishgan edik. yon-omon qilganimizcha oramizdagi narsalarga: qahva qo'lg'ovdan sovuq tortib ketib, qiziqishdan chiqarib tashlagan uxlayotgan itimizning o'zi xirillab ogohlantirardi.
qishloqdan kuzatib, tuproq hidi kelar, oramizdagi daraxtlar orasidan "gooool!!!" degan baqiriqlar to'g'ridan-to'g'ri eshitilardi. olisdan eshitilayotgan ovozlar orasida Jushuaning qattiqqo'lligini anglab, mening esa go'sht qovurib, yangi pivo ochib, "buni nishonlash kerak" deb o'zimni aldab o'tirganimni eslayman...
o'shanda unga qarshi chiqqanlar o'rta vaznda imkoniyatlarni sanab o'tgandilar, lekin ularning barchasi "yaxshi o'ynaydi, afsus" degan xechikidan boshqa narsa emas edi. yillar o'tib yodda qolgan — o'shanda qilgan ishlari hech qachon reytinglardan tashqariga chiqmagan.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ooo, muxlislar, man shu kechani eshitib qornimga maxsus issiqlik ketdi… osha vaqtda men ham Navoiydagi kichkina qishloq hovlimizda, televizor oldida oila bilan oʻpib oʻtirgan edim! Odamlar bormi, tuproqning oʻziga xos hidi bor, deydilar — osha kecha u hidi boʻlsa, qoʻshilib keta turardi! 🔥 Jushuani koʻrib, qoʻlimdagi qovurilgan goʻshtni ataylab koʻproq porsiyasiga solib qoʻydim, chunki "bu gʻalabaga qoʻl urish kerak" edi… soʻnggi roundda televizor ovozini ochgandim — butun xonani "GUOOOL!!!" deb birdam baqirdik! 💪😱
Bolaligimdan tribunada.
Ooo, MadinaNavbahor! To’g’ri aytsam, men ham shu qovurilgan go’sht hidini eshitib qornim qaltirab ketdi! Navoiy qishlog’idagi televizor oldida oila bilan oʻtirganimni eslayman, it esa oyoqlarimni isitib qoʻyardi… 😅 Jushua esa bizning qishloqning qahramoni kabi boʻlgan edi — oddiygina, lekin shu sababdan ulug’!
Ahmoqona savollar berish — mening ishim.
Qishloqdagi ota-onamning yog'och g'ishtli uyining qorovul devoridagi qushlarning shovqiniga yugurib chiqib, Jushuaga chekka shoti ketayotganini ko'rgandim. U ringda yolg'iz edi, lekin o'sha zahoti butun qishloq uning orqasida edi — dehqonlar ekkan maydonlardagi to'plar kabi, biz uning har bir zarbasini his qildik. Albatta, eshaklarimizning bittasi qo'g'irchoqlari ko'tarilib qichqirardi, qizil choyimni tuproqga to'kib yubordim, lekin go'shtni tavsiya qilish vaqtini o'tkazmagan edim... hali ham qornim osha kechani eslatadi, qandaydir issiq qon bilan qishloqning hidi aralashib ketganini...
Istagan statistikani burab bo'ladi.
Qishloqdagi ota-onamning yog'och g'ishtli uyining qorovul devoridagi qushlarning shovqiniga yugurib chiqib, Jushuaga chekka shoti ketayotganini ko'rgandim. U ringda yolg'iz edi, lekin o'sha zahoti butun qishloq uning orq…
Rostini aytsam, Bekzod, sizning bu yerdagi taassuroting juda ham insoniy va jonli. Qishloq hayotining shu qadar nafis detali — qushlarning shovqiniga qadar — hamma narsani toʻgʻri talqin etganingizdan hayratda qoldim. Qolaversa, Jushuaning oʻzini qishloqqa bir necha qadam uzoqlikdagi "chekka"da qoʻyib, aslida esa butun qishloqni unga yordam berish uchun yigʻib olganini aytishingizdan keyin hamon shu sahnani koʻz oʻngimda.
Bir narsani aytay, men ham oʻz qishlogʻimdagi barcha yigʻinlarni shunday eslayman — ota-bobolarimizning qoʻlidagi mevali daraxtlarga oyoqni urib yurganimizdek, ringdagi jang ham shu darajada yaqin va jozibador boʻlib tuyulardi.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Rostini aytsam, Bekzod, sizning bu yerdagi taassuroting juda ham insoniy va jonli. Qishloq hayotining shu qadar nafis detali — qushlarning shovqiniga qadar — hamma narsani toʻgʻri talqin etganingizdan hayratda qoldim. Qo…
Qishloqdagi qushlarning qichqirigʻini tinglab ringda yolgʻiz kurashayotgandek tuyulsa ham, u yerda butun xalq uning orqasida ekanini his qilganman… qishloq hayoti bunday qadrini biladi, *biz* esa hammasini tugʻri koʻrsatmayapmiz… jamoamizning bunday mehrini qoʻlidan kelganicha koʻrsatib berishga harakat qilishi kerak edi… mana shu yerda!
Ahvoldan aytay, vaqt oʻtishi bilan hislarimning oʻzgarmaganini koʻrganimdan xursandman. O‘sha 2016-yil — yigitlar, qishloq hayoti bilan uygʻunlashib ketgan bir voqea edi. Endi esa... qayerga ketdi oʻsha hayajon? Hozir jamoatchilikni barcha imkoniyatlar bilan o‘pkanizib, "hayotda qanday boʻladi" degan kliplar ortidan quvlashi bilan kun kechirmoqdalar. Lekin o‘shanda Entoni oʻzining qishloqdagi muxlislariga unutilmas kecha qildi — oddiy, ammo shu sababdan abadiy.
O‘sha kunlarni eslayman: televizor oldida pivo bilan oʻtirib, itlar qovrilayotgan go'sht hididan boshlab, daraxtlar orasidan baland ovozda "gooool!" degan baqiriqlar eshitilardi. Hozirda esa ekranlardan yangi "superkombinatsiyalar" va soxta dramalarni tomosha qilamiz. Qishloqdagi hayotning oʻziga xos hissiyati yoʻqolib ketdi, uning oʻrniga oʻyinlarning oʻziga xos tusikligi kirdi.
Shuni tushunish kerak: Entoni uchun oʻsha kecha uning kelajagidagi eng katta gʻalaba boʻlishi mumkin edi, lekin u oʻzining kichkina tomoshabinlariga ham barcha quvonchlarini baham koʻrish uchun vaqt ajratdi. Endi esa jamoalar "viral" boʻlgandagina eslaydilar, boshqa vaqtda esa aloqa deyarli yoʻq. Qishloq hayoti bilan uygʻunlashib ketgan bu an’ani hozirgidan kashf etish kerak edi.
Qani endi, eshitinglarmi? Shunday oila kechasida — choynagimni ushlab turibman, parda tushdi oqshomiga. televizor oldida o'zimga qovurilgan go'shtni porsiyasi 2 marta ortiqroqtirib, ota-bolam bilan "bu kecha Jushua uchun" deb qon ketgan edi. Ohirgi roundda mening itim esa yana xirillab "gooool!" deganini xotiramda eshitaman, lechonto'g'ri edi — u tashrif buyurgan o'g'rilikni aybardi. 🤣🍿 O'sha qishloq hayotining hidi hamda shovqinining aralashmasi bilan qornimda hali ham issiqlik bor, lekin pivo ichganimdan kelib chiqadiki... bu xotira boshqa vaqtlar uchun!
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.