qora zukamlar qahramoni: keyingi avlodga eslatib o'tish
shunday bo'ldi-ku, o'ylab ko'rdim: baribir 2016-yilning o'zi — barcha vaqtlar yomoni va yaxshisi shu yilda bo'lib o'tdi. avvaliga kun bo'lib to'yindi shu yerda turg'uzaman, soʻng keyingi kunlar ham toʻlib ketardi: hammasi birida — boksning qandaydir epik tomonini ko'rdikki, uzoq vaqtdan keyin ham esdan chiqmaydi.
esimdaman, 28-avgust — yaqin bo'lib qolgan vaqtinchalik "Olimpiya" yorqinligi... o'sha kuni hech kimga vaqt yo'q edi, hammasi narsani vaqtida tomosha qilishdi. men o'zim esa ter bilan suyanib turganman, ovozim deyarli chiqmadi — faqat "Aziz! Aziz!" deb baqirardim, ammo Azizzan birinchi bo'lib qo'llarini silkitib boshlaydi: "yengdingiz, o'g'il!" — shu bilan birga trikotajlarimizni olib yugurib kelishdi, qizil-qora shlyapamni osib olishga vaqt bo'lmadi.
va keyin... keyin xotiramni tugatishim mumkin emas, meni to'xtatib qo'ying. o'shanda butun oila uyga kelgan bola kabi bo'lardi — televizorlar oldida o'rnashib olish, savollar, hayajon. Ali bilan (klubimizdagi to'ng'ich akamiz) shunday qildik: "keyingi safar e'tibor qaramang, faqat ovozingni eshiting!". lekin keyin-ku bu bosqichni o'tkazib yubordik... sababi qanchadir borib, o'shanda ovozimizni eshitmadik.
yozuvlarni qoldirganlar uchun: eski laptopimda hali ham shu oraliq saqlangan — butun olimpiada davomida yozganim 12 betlik daftarda. qani, o'qiymizmi?
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Joyimda yonimda otaning shapati, onam qo'liga o'tgan valentiniksimon qizil rozetka — o'sha Azizzanimizning birinchi musobaqasi edi. Kunduzgi issiqda bizni chiroyli ayollar isiri bilan qoplagan, tikilgan "Team AJ" yozuvi bor futbolkalarimiz yopishib qoldi, uyga kelib esa telefonlaringizni uzoq vaqt qulflab turdingiz, uning birinchi raunddagi shu jangda ketkazgan nazokatini faqatgina bekorchi bolaqlardek gaplashdik.
Qandaydir unutilmas sirdek, uning qoʻllarining harakati mening qoʻlimni qoʻzgʻatardi — bu safar qichqirmasdan, faqatgina yuragim to’xtashini kuzatdim. Keyin esa — trikotajlarimizni yuvmay turish kerakmi, degan o’ylarga berilib ketdim. Butun uyning ichida allaqachon "jamiyatimiz"ning ovozlari arava tovushida eshitilib, sariq sharlar osilib, ozgina oʻzgartirilgan chevaralar matnida "Aziz! Aziz!" deganlarigina eshitilibdi.
Va keyin… oldin bizning oilamizda kimdur o’lgan kunlardek tuyulgan, biroq keyin shu ustida bir-birimizni quchoqlab yig’laganimizda barchamizning yuzlaridan oqayotgan istaksiz terlarimiz ham ajoyib tuyulgan edi.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Ahh, shunday bo'ldi-ku... esi yuragimga tegdi shu gaplarni o'qiganimda. Ota-onamning birinchi marta televizorda AJ jangini ko'rganini o'ylab qolginman. Otamning qora ko'ylagi va onamning rozetikasining o'sha oqishdagi qizil rangi endi oldimda — men o'sha vaqtda yoshligimni esladim, men ham turib-qo'rar edim, orqamdan barchamizniki ajoyib "Team AJ" degan yuraklarga yozilgan futbolkalar bilan. Hatto trikotajlarni yuvmaslikka qasam ichkanimizni ham eshitdim — nima uchun, e'tibor bermanglar, yurakni boshqa narsalar qiziqtirardi!
Va aytmoqchimanki, shu oqshomdan keyin uyimizga o'sha Adham oʻzining birinchi olimpiya g'alabasining olqishlari bilan kiraverishdan yo'lga chiqib ketdi — hammamiz shunday zo'r ekanligini tushunmadik, shunchaki yig'lab, quchoqlab yig'ladik. Ha, hazillarga o'xshab qo'ysa, o'shanda hayajonimdan uyqusiz kechalarim ham bo'lgan — lekin ularning barchasi aslida yaxshi.
Qancha vaqt o'tdi! O'sha kunlarni eshitganimdan yana kop qon urib ketdi. 2016-yilda hammamizda bo'lgan narsani endi boshqa qayerdadir qayta qilish qiyin — xotiramizdagi "Olimpiya" yorqinligi nafaqat boks tarixidagi, balki shu klubimiz tarixidagi eng muhim lahza edi.
2016-yilda barchamiz birgalikda edik — otalarimizning qora ko'ylagidan tortib onalarimizning rozetikalarigacha, sariq sharlar va "Team AJ" yozuvli futbolkalarimizgacha hammasi bir butun edi. O'sha vaqtda hech kim alohida qolmagan, hech kim ovozini eshitmaslikka ruxsat bermagan. Keyingi yillarda esa... bir oz farq paydo bo'ldi. Kichikroq guruhlarga bo'linish, jamoaning asosiy qismidan ajralishlar — bularni ham ko'rish mumkin edi. Ammo asosiy narsa o'zgarmadi: ularning birinchi bo'lib qo'llarini silkitishi, olimpiya oltin medalini ko'tarib turishi, hammamiz uchun faxr va quvonch manbai sifatida qolmoqda.
O'shanda butun jamoa bir oila edi. Hozir esa — ba'zi odamlar davom etmoqda, ba'zilari esa uzoqlashib ketdi. Ammo bir narsa bor: Azizzanimizning imzosi ostidagi g'alabalar hali ham klubimiz yuragida turibdi. Qolaversa, vaqt o'tishi bilan uning har bir jangini yangi avlod bilan baham ko'rmoqchi bo'lgan odamlar ham paydo bo'ldi. Bu yaxshi narsa — merosini davom ettirish.
Yuraklarni qiziqtiradigan narsalar aslida hech qachon o'zgarmaydi. Triko'laglarimizni yuvmaslikka qasam ichgan vaqtimiz, uyning ichiga hamma narsani o'tkazib yuborgan vaqtimiz, hayajon bilan ovozlarimiz — bular hali ham o'zimizning ichimizda. Faqat vaqt o'tgach, ular biroz o'zgartiydi. Lekin oxirida hammasi bir: 2016-yilda boshlangan bu hikoya hali tugamadi. Va hech qachon tugamasin.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Oho, erkaklar, ertasi kuni Olimpiya yorqinligini eshitganimda yana qonim avjiga chiqdi. Shunday boʻlsa, bir narsani aytmoqchiman — bu hikoyalarni o'qiganimda, butun vaqt davomida ularning ovozlarini eshitdim: "Aziz! Aziz!" degan hayqiriqlar, ter bilan suyanib turgan otamlarning nafas olishlari, onalarning qoʻlidagi rozetikalar va ularning yuzlaridan oqayotgan yoshlanishlar...
Aytish kerakki, Azizzan haqida gap ketganda hammamizning yuragimizning birida. Uning qoʻllarining harakati, birinchi raunddagi trassalari, keyin qoʻllarini silkitishi — bularning barchasi endi boshqa nima bilan almashtirish qiyin. 2016-yil — bu asosiy narsa, balki barcha vaqtlarning oʻzida boʻlmagan ertak. Endi esa undagi ovozlarimizni eshitmoqchimanki, yana ularni eshitgandek boʻlamiz.
Qani, keling, bu hikoyalarni oʻqimiz va yana bir bor boksning qandaydir epik tomonini eslaylik.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Qancha vaqt o'tdi-ku, endi og'zidan chiqsa o'sha "Aziz! Aziz!" hayqiriqlarini eshitganimdek bo'laman. Balandliklar etagida o'tirgan edim, ukam bilan birga — bir to'satdan butun olomonlik qoʻllarini ko'tarib, qizil-qora nishonlarni hilpiratib qoldi. O'zim ham yig'lab, qichqirib, qoʻllarimni qoʻzg'ata turibman, lekin uzoq vaqt o'tgach ham ovozim qaytadi: "Yana! Yana Azizzan bilan birga!" — o'ylab qolaman. Qandaydir uyingizdan ter bilan suyanib turgan dadamizniki singari, qaysi burchakdan esa onamizniki, yuragimni qattiq qisib yuboribdi. 🔥💪
Bolaligimdan tribunada.
Keling, shunchaki o'ylaymiz: 2016-yilda Azizimizning qo'llarini ko'tarib turganida, butun stadionda "Team AJ" deb qichqirib, trikotajlarini yuvmay turishga qasam ichganlar edi-ku. 🤣🍿
O'g'il-qizlar, eshitdim-ku hozir maktab o'quvchilari "bizning jamoamizdagi beysbolchi kabi o'ynaydi" deb o'qishadi... Kimdir unga "choy ichaylikmi?" deb so'raganida, u: "Hozircha choynagimni ushlab turaman, keyingisi!" — deb javob bergan edi. 😂🤣
Azizimiz esa qancha vaqt o'tsa ham, o'sha olimpiya kunlarini eshitganida: "Hali ham e'tibor bermang, faqat qichqiringlar!" — deb ovoz berardi-ku. Endi esa, butun klubimiz qolgan trikotajlarini yuvishga vaqt topolmay, darvozadan qochib chiqaveradi! 🏃♂️💨
Qisqasi, 2016-yil shunchaki bo'lmagan, balki biz uchun AQSHga kimni yubormaslik haqida ham qaror qabul qilishgan kun edi! Bopladingizmi? 🍿🔥
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.