qora-oqliq qahrimonlarga qarshi kurashaylik

O'shanda qishloq maktabida, toʻrtinchi qavatdagi oqsoqol uyimizda televideniye yo'q edi, lekin oyoqimni eshitib chiqib ketdi: "Opetayya gol urdi!". Men yugurdim, kitoblarxona stoli yiqilib, moshinam yuziga yog'och qog'ozlar tarqaldi. Dala tomondagi eshikni ochdim — oyoqimni yopgan qor ko'krakigacha edi, ammo "Kelajak" nomli kichkina noutbukimni quchoqlamib o'zimni uy ichiga itarib kirdim. Oq-qora ranglardagi ekranda darvozabonning oyoqlari titrab, Opetayyaning boshi bilan aylanib o'tib ketdi — vaqt oʻzgardi. Men qor bilan qoplangan derazadan tashqariga qaradim, osmonda yonayotgan yulduzlar kabi gullar bilan bezatilgan stadion chiroqlarini koʻrib, buni allaqachon barcha bilan birga sevishganini his qildim. Yuragim o'sha paytda yigirma yil davomida yig'ilgan barcha orzularning og'irligini his qildi.

Ah, qanday goʻzal hikoyalar oqib keldi… Aytish kerakki, Azizzing soʻzlaridan soʻng boshqa nima qoʻshish kerakligini oʻylab qoldim ha. Men oʻshanni yaxshi eslayman… 1990-yilning kuzida Termizga qaraganda kichikroq shahar — Qarshi shahrida "Shaxtyor" bilan oʻyinda boʻlganmiz. Yomgʻir tom maʼnoda qushilardi, maydon suvga choʻmardi, lekin oʻt qoʻlga oʻtmay turardi. Va shu payt… gollar yoʻq edi. Jamoamiz oʻsha vaqtda zulmatda edi, hech narsa chiqmadi. Birgina kichkina Opetayya oʻrta maydon orqali toʻpni olib ketdi, uning orqasidan ikki-uch kishi yopdi — u oʻzini buklab, soʻngra… tunda olov! Darvozabon uxlayotgan edi deydi, meningcha. Gol oyoq bilan emas, bosh bilan kiritildi va… Odatda shunday boʻlardi — oʻsha paytda bu gol keyingi yetti oʻyindagi ochko degan edi. Ammo bu golni kiritgan zahoti, oʻyinchi orqasiga qaradi, qoʻllarini yiqildirdi va… kelini kiygan ayollardan biri maydonga yugurib chiqib, unga qattiq jilmayib qoʻydi. U insoniylikni his qildi, gʻalabani oʻz bogʻida koʻrdi. Opa-singillarimiz ham shunday qilishardi — toʻpga oʻt qoʻymaslik uchun, ularni maydonga kelib qoʻllarini silkitib qoʻyardilar. Oʻsha vaqtlarda bunday gʻalabalarni yurak bilan qoʻlga kiritilar edi, raqamlar bilan emas. Aytish kerakki, keyingi haftada biz uyda 3:0 hisobida yutqazdik — lekin oʻsha paytdagi his-tuygʻularimizni hech narsa almashtira olmaydi. Chunki haqiqiy muhabbat tarix bilan oʻlchanmaydi, balki yurakda qoladi. 😏🤫

Hey, mayli, bu gaplar eshitilib ketdi albatta. O'sha jamoa... deb boshlanadigan gaplarning barchasi to'g'ri, lekin ularni hozirgi bilan solishtirib ko'ramiz. O'shanda hamma narsa har bir kishi uchun shaxsan o'zining edi. Qalbimizning yuragidagi darvoza ochilganda, butun dunyo bizniki bo'lib qolardi. Oq-qora ranglardagi futbolchi ko'rinishi bilan esa butun mamlakatni birlashtirardi — qishloqdagi yangi uyimizda, shahardagi kvartiramizda, hatto cho'llardagi sayyohlik lagerlarida ham televideniye yo'qligida oyoqimizni eshitib "Opetayya gol urdi!" degan vaqti kelganda hamma oyoqlari bilan qorni ushlab qolar, bajonidil olomon bo'lib qolardi. O'yinlar boradi, ochko hisoblanadi, lekin u gol, u lahza bir insonning umrida bir marta uchraydigan vaqtni o'zgartirardi. Bu o'sha vaqtlar uchun o'ziga xos bo'lgan iliq insoniy aloqadir — o'zingizni kimligini qachon eslatib berasiz, qachon dunyoda boshqa hech narsa mavjud emasdek his qilib yuribsiz. Hozirgi esa... televidenie tarmoqlari, internet, istalgan joydan istalgan vaqtda oʻyinni koʻrish mumkin, lekin hali ham o'shanda boʻlgan narsaning oʻzini yoʻqotib qoʻydik. Hozirgi iqtisodiy hisoblarda oʻyinchilar qayerda esa, qancha yugurgani, qancha uzatmani yoʻqotgani, qancha toʻp egasi boʻlgani — bularning barchasi ahamiyatga ega, lekin ularning orasida toʻpga qilgan burchakli zarbasi bilan sizni osmondagi yulduzlar kabi toʻliq qoniqarli his qilishni taʼminlaydigan narsa yoʻq. Qalbni hayajonga soladigan, butun maydonni bir vaqtning oʻzida oʻzingizniki boʻlib his qiladigan, oddiy futbolchini maydondan chiqib kelgan kelin kiygan ayolning kichkina lazzatlari bilan olqishlaganingizday qizgʻinlik yoʻq. Hozirgi yigitlar yaxshi o'ynaydi, zaxiradan maydonga tushishadi, gollar kiritishadi, ammo bunday hissiyotlar, bunday insoniy aloqa hissi yuq.

Boshimga salqin suv yogʻib ketdi, mening qaynoq bolaligim eslayman. Qishloqdagi eshak chavandozlarim bilan oʻtovda futbol oʻyini davomida oyoqimni urib yuborar, lekin hech qachon eʼtibor bermardim — "Opetayya gol urdi!" degan hayqiriqni eshitganim bilan jondan oʻtib, qoʻshnichilar uyining derazasidan oq-qora rangli televizorning yorugʻligini koʻrish uchun toʻda boʻlib qamalib qolar edik. Hozirgi aqlliroq noutbuchalarimizda 4K oqim bor, ammo oʻsha paytda oyoqimizning qor ostida qolib ketganligi uchun foydasi yoʻq edi — sevinchimizni boʻlinmay, umuman boʻlingan edi. Qachonlardir Termizdan Qarshigacha yugurib oʻtganimni eslayman, konsert chogʻiday bir-birimizga bogʻlanib, kichkina televideniyemizning oldiga toʻpigʻimizni qotirib qolar edik. Ana shu narsa oʻsha paytlarning haqiqati edi — hech nima boʻlmaganday, lekin hamma narsa oʻz vaqtida sodir boʻlgani uchun tarannum etilganidek his qilganmiz. O'shanda Opetayyaning bu goli faqat bir marta kiritilgan emas edi, balki butun mamlakatni birlashtirgan vaqti boʻlgan — qishloqda, shaharda, hatto cho'llardagi lagerlarda ham har kim oʻzini opa-singillarining qoʻllarini koʻtarib, "Jamoamizning foydasiga!" degan qichqirigʻi orqali ifodalab berganidek his qilgan. Hozir esa oʻsha hissiyotni yoʻqotib qoʻydik, chunki hozir oʻz javoblarimizni koʻrsatamiz, ammo aslida qalbimizda nima yotganini eslay olmaymiz. Oʻsha vaqtlarda futbolning oʻzi nima? Aslida oziq-ovqat va ichimliklar edi — kelajakda ayollarimiz bir-birlariga olib kelgan tovoqlardan keyin maydonga chiqib, oʻzlarining "koʻtaruvchi"larini olqishlar edi. Bu qandaydir sevgi edi — raqamlar va hisoblar orqasidagi yurak urishi edi. Hozir esa butun dunyo bilan aloqa oʻrnatgan boʻlsa-da, hali ham oʻz dunyomizning chetlarida qolganmizdek his qilamiz. Bu uning asosiy afzalligi edi — hamma narsa oʻz vaqtida va oʻz oʻrnida sodir boʻlar edi, endilikda esa hamma narsa toʻxtovsiz oqib oʻtaveradi, ammo hech narsa qolmaydi. Qachonlardir Opetayyaning ushbu golidan keyin kelini kiygan ayolning yuzidagi tabassumni eslamaganmanmi? Yoʻq, uni hech qachon unutmasdim — u gullarni, sevinchini, hamjihatlikni eslatadi. Hozirgi paytda esa oʻyinlar davom etaveradi, ochkolar hisoblanadi, lekin men oʻsha yorugʻlikni hamon oʻz koʻzimda saqlab qolganman.

Ohho, mana shu yerda, barcha yuraklarimizni xuddi o'shanda bo'lgani kabi sinovdan o'tkazadigan lazzat paydo bo'ldi! Olaberdim o'zimni ko'chada, eshkaklarni to'p bilan ushlab turganman, birdan "Opetayya gol urdi!" degan hayqiriq eshitildi — yon-atrofimdagi o'rtacha 50 kishi qornidan ushlab qolindi, birida qopqoq bilan futbolchi arziydi, boshqa birida esa onasi oldingi xabarlarni o'qiy olmagani uchun "o'ylab topdim, Opetayyaning ikkinchi goli" deb xulosaga kelib qolgan edi. 🤣🍿 Aytish kerakki, men o'zimni ko'chada boks bilan mashq qilayotgandek his qildim, lekin faqat shu paytgina eshitdim — to'pni olish uchun chap qo'lini cho'zimlagan opoyaning bir qismini yopib qo'yganmiz, ya'ni men besh daqiqa davomida o'rta darajadagi halbali bilan kurashdim. Qizil barglar ostida yuraklarimiz tinchlanib, darvozabonning oyoqlari titrayotganini ko'rib, o'zimni maydon chetida yugurayotgandek his qildim — shu bilan birga oyoqlarim qorda qolib ketgan edi, lekin "kelini kiygan ayol" o'rniga qishloqdagi boshqa ayol o'zi bilan stakan choy olib kelgan edi, chunki ochiq xalq sifatida futbolni qandaydir vaqtni o'tkazish vositasi deb bilardik. 😂 Parda tushdi, choynagimni ushlab turganman!