qora olmoslar orzusi va quvonchli qaytish

Tormozqandim bugun boshqa yo'lda, Termizdan chiqib ob-havo shunday go'zal ediki, birdan yurakday kuyib ketdim... Ofisda ishlayotgan paytda uning ovozini eshitdim: "Gol!!!" — hamma birovning ohangiga o'xshamay, undan ilon teri kabi shiddat bilan oqib chiqardi. Eshigimni ochganimda hatto yo'l chetidagi qariya ham: "Ne, o'g'lim Benaves jamoasidanmi?!" deb qichqirdi. Yuragimning urishini his qildim, erkakning so'zi hamrohimni shunchalik hayajonga soladiki, u hammamiz bilan birgalikda "Qora olmos!" deya narsiborganicha qo'llarimizni urib yubordik. O'ylab bo'lmaydigan darajada iliq ediki, vaqt o'tsa ham, yillar o'tsa ham, oʻsha yurak urishi oʻzgarmas ekan...

Bugun yangi ofisga ko'chaman edi, Termizning tor ko'chalari orasida oldingi xonadondagi o'ylari bilan o'ralib, ofischiqlarimda Benavesning 2012-yilga oid asosiy treki yuzaga chiqdi — "Gol!!!". Xotiramda uning ovozini eshitdim, to'g'ri, to'g'ri, meni boshqa yo'ldan olib ketdi... Ofis eshigi oldida ofisbekimizning 5 yoshli qizi: "Amakim, bu kimni qoradod? Gol urgan odammi?" deb so'radi. Men: "Uyi, qora olmosimiz! Qora olmos!" deb baqirdim — u shunchalik hayajonlandi-ku, o'zi ham qo'liga qalam olib, "GOL!!!" deb devorga chizib yubordi. Va endi kun davomida ichimda o'sha nurli to'qnashuvni his qilyapman, jigarrang sharikdek osilib ketgan o'zimni...

O‘sha 2012-yil shunday edi: butun dunyo to‘xtab qoldi, yuraklarimiz tutilib, nefesimiz toʻxtidi. Hozir esa? O‘sha maʼnodagi narsolar yoʻq… Chempionlar ligasi o‘yinlarining shovqini, avtograflar uchun navbatlar, jamoaning o‘ziga xos sadoqati hali ham oʻsha hissiyotlarni uygʻotadi, lekin endilikda barchaga tanish, sevimli boʻlgandek tuyuladi. Ilgari bu „qora olmos“ning nomi bilan bog‘liq edi — boshqa hech narsani eshitmas edik, hatto oʻyin oldidan koʻchada birov „Qora olmos“ni koʻrsangiz, yuragining urishini his qilardingiz. Endi esa klubning nomi boshqa narsalar bilan birga tilga olinadi… yoki hech qachon tilga olinmaydi. Ammo Termizdan Termizgacha, Surxondaryodan Navoiygacha, hamma ham oʻz ichida oʻsha kutilmagan zahoti qoʻlini koʻtargan, titraygan oyoq bilan kiritilgan golni unutmaydi. Chunki bu gol har doim ozodlik — vaqt tugaganida ham, imkoniyat tugaganida ham, shunchaki oʻzini his qilish deganidir. Hozirgi jamoa esa yaxshi oʻyinchi boʻlib qolmoqda, lekin uning atrofida endi shunday yurak urishi yoʻq, chunki bu allaqachon maʼlumot tarzida yuritilib, odatga aylangan. Dvigatelning tovushini eshitgan odamlar qandaydir motorli yurakdaydi… ammo Benavesning goli bunday emas edi. U nafaqat oʻyinchi edi — u butun bir hayot edi, millatlararo qavs.

O‘sha 2012-yildan beri Termizning olis cho‘qqilaridagi qishloqlarga qadar ularning gollariga vaqt o‘tmasdi, lekin o‘shanikiga hech qachon teng keladigan ham boʻlmas. Men Xorazmdanman, otam bilan o‘ynayotgan vaqtimda Devid Benavesning ismini birinchi marta eshitgan edim — u haqida gap ketganda uyimizdagi televizorning tovushini kamaytirishgan, go‘yo butun dunyo sekinlashardi. Uning o‘sha so‘nggi daqiqadagi goli esa… qanday desam… mening bo‘lajak bo‘ydoqligimni qayta-qayta eslatuvchi chalingan nota kabi. Bugun esa Termizning quruq yo‘llaridan birida yurib, oʻz-kuylarimda boshqa narsani eshitdim: “Gol!!!” degan ovoz. Hech kim unga oʻxshamagan, hadiksiragan, o‘limdan qaytgan odam ovozi edi. Uning ovozini eshitganimda bir zumga xotiramdagi o‘shaniki ruhiy holatimni eslab qoldim — yurak urishlari shunchalik birdek ediki, vaqtini topib, bu kundan boshlab har safar “Bu mening uchrashuvim,” deb o‘zimni qandaydir mahliyo qila boshladim. Endi esa 2012-yilning o‘zi endi yangi avlodning hayotining bir parchasi bo‘lib qolmoqda, lekin uning gullari hali ham bizning ko‘chalarimizning orasidan oʻtib ketaveradi — o‘ylaganimda ham go‘yo.

Xo'sh, keling, bir narsani aytay — Termizda uyimdan chiqdim, yomg'irning eshigini siqib chiqaradigan yaxshi odamday bir kun, choynagimni ushlab turganman va... "Gol!!!" degan hayqiriq eshitdimmi? Yo'q, bu Benaves yo'q edi, bu mening ukam edi — u televizorda o'sha gollarni qayta-qayta ko'rib chiqib, har safar "Qo'lga olish kerakmi?" deb hayajon bilan savol berib qo'ygan edi. Men esa: "Yo'q, u hali tirik, choynagimni ushlab turaman!" — deb javob berdim, lekin u allaqachon darvozaga tomon yer poyini qisgan olib ketmoqda edi. Yuragimning ichida o'sha yillar o'tib ham hali shu gohni yashadim — bir vaqtlar butun olam qora olmosning kelishini qanday kutgandiki... Endi esa bu ovozlar yo'q. Shunday-yu, qora olmosimiz qaerda bo'lsa, shunday qilib qolaveradi, hech qayerga ketmaydi — ko'proq mem bilan, qolgan vaqtda esa choynagimni ushlab turaman. 🤣🍿😂