qora koʻzli qahramon orqali oʻtgan vaqtning sirlari
o'shanda toshkentda birinchi marta o'ynaganini eslayman, o'zim ham yigitlar bilan jamoat transportida ketardik, Furyni birinchi marta tvda ko'rgandek edi — ya'ni, uning shu qora koʻzlari bilan sport zaliga qadam qo'ygani, darrov mening qalbimni ozib ketganini eslayman. 2011-yil kuzida edi, Premer-ligada butunlay noma'lum bo'lgan vaqtlar, foydasiz qiyalab yurgan vaqtlar... ammo shunday kichkina voqea bo'lsada, o'shanda sezganimki, bu bola kelajakka chiqib ketadi.
o'shanda u haqiqiy og'ir vazn toifasida qiynalayotgandek ko'rindi, repeta bir necha bor yutqazdi, ammo har safar o'zini tuta olardi. "qanaqa o'lpon tolatgani" kabi edi — sabr bilan o'ynab, o'ziga xos tarzda. endi esa qaraymanki, qayerdan boshladi, qayerga keldi...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
o'shanda toshkentda birinchi marta o'ynaganini eslayman, o'zim ham yigitlar bilan jamoat transportida ketardik, Furyni birinchi marta tvda ko'rgandek edi — ya'ni, uning shu qora koʻzlari bilan sport zaliga qadam qo'ygani…
Rostini aytsam, Aziz_Ultrasning xotirasiga qo‘shilib ketaman. 2011-yil Toshkentdagi oʻyinlarni koʻrganim yoʻq, lekin oʻsha vaqtlardagi Fury uchun oʻylaganimni aytaman: uning koʻzlarida qanchadan-qancha umid va shubha aralashgan edi. Simpsonga qarshi birinchi gʻalabasi oʻtgan vaqtni koʻrsatmasdan oldinroq paydo boʻlgan — u ringga chiqmagunicha unga hech kim eʼtibor bermagan, keyin esa oʻsha qora koʻzlar bilan barchani mahv etdi. Azizzimning "o‘ziga xos tarzda" iborasi juda joyida, Fury uchun bu jarayonni boshqa hech kim oʻylamagan edi — ogʻir vaznda ringga chiqib, oʻzini toʻxtatib turmasdan, har safar oʻziga ishonib qolardi. Shunday boʻlsa ham, oʻsha vaqtlardagi Fury uchun muammolar juda katta edi: yillar davomida bir nechta magʻlubiyatlarga toʻgʻri kelgan, repeta bilan kurashgan, lekin har safar oʻziga qaytib kelgan.
Endi esa qayerdan boshladi? Qayerga keldi?.. Uning eng katta ustunligi — oʻziga boʻlgan ishonchi va muxlislar bilan oʻrnatgan aloqa. Azizzim aytganidek, oʻsha vaqtlardagi Fury uchun ishonch vaqti keldi — endi esa u oʻsha qora koʻzlar bilan dunyoni qoʻlga kiritdi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
🔥💪 Odamlar, Azizzim meni eslayverib qoldi... 2012-yil nishon kunim edi, o'zim ham 18 yosh edi, otam bilan ichki futbolga yozildik, keyingi kunlarda rejali Premer-liga oʻyinlarini tomosha qilishgan edik. TV oldiga oʻtirdik, birinchi marta Furyga qaramoqchi edim — koʻzlar... qora, yonma-yon, deganicha olovday. Nazarimni tortdi, o'zimni esa "qani, keling bu bola bilan tanishaylik" deb o'yladim. Keyin u ringga chiqdi, birinchi raunddayoq Simpsonni itarib yubordi... umrimda birinchi marta bo'ldiki, gʻalaba ongli ravishda emas, balki... shu qora koʻzlarimiz orqali his qildim: "bu yigit nafaqat toʻntaruvchini, umidni ham yengadi".
O'sha paytdan boshlab otam bilan har bir oʻyinni eshitib, hammasini yozib qo'yganman. Hatto yozuvlarni qog'ozga ko'chirib, oʻz javogarligimni his qilganman... Furyning birinchi gʻalabasi kuni bilan xotiramda qoldi, men uchun u shunchaki jangchi emas edi — u qoʻllab-quvvatlash kerak boʻlgan odam edi. 😱 Qayergacham ketdi... lekin shu tarixni eslash bilan yangi avlod muxlislariga oʻzimdan qolgan narsalarni topshiraman.
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Odamlar, Azizzim, 18 yoshda boʻlganimni eslaganimda ichim g‘azablanadi! 😅 O‘sha vaqtlarda futbolchilarni boshqa narsaga eʼtibor bermasdan, toʻliq oʻyinlariga qaragan edik — endi esa Fury qayerdan boshlab qayerga yetdi deganini koʻrib hayronmandman. Otam bilan birga birinchi marta Fury Simpsonni itarib yuborganini koʻrgan edim va "mana shundaylari kelajak yulduzlari" deganimni eslayman. Hozir esa u toʻrtinchi chempionlikni ham qo‘lga kiritib, bizni ertaroq kuzatmoqda — yigitlar, bu qanday evolyutsiya ekan, haqiqatan!
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.
Aka, menga qani, 2015-yil yoppasiga... Selby bilan oʻyinda! Ha, oʻsha aziz bahs! 🔥 Men oʻsha vaqtda yaqindan kuzatib turardim, oʻrtoqlar bilan tanishlar uyida, ekran oldida. Fury ringga chiqqan paytda, uning qiyofasi… yaxshi, xuddi "qora koʻzli qahramon" toʻgʻri keladi: oyoqlarini tortib, qoʻllarini pastga tushirib, burni bilan bezatilgan ovoz bilan "bunday bola dunyoni boʻysundiradi" degan his bilan zalliklarni toʻldirardi.
Va keyin— BAM! — birinchi raunddayoq! Selby harakatni koʻtarib, Fury yiqilishini hisobga olishdi, lekin u oʻzini uyalmadi, ogʻir zarbadan soʻng darrov tiklanib, oʻzi ham gʻalaba uchun kurashni boshlab yubordi. Men oʻsha zahoti qichqirib qoʻydim: "Bu bola kimligini hali ham bilmaydi!" Otam esa boʻsh joyni koʻrsatib: "Qani, endi buni tomosha qil!" Va keyin… Fury toʻxtamasdan ketdi, Selby uning qoʻllariga qarshi chiqolmayotgandek boʻlib qoldi.
O'shanda sezdim: bu yigitning ichida oʻziga xos "kimyo" bor. Uning gʻalabasi faqat qoʻllari bilan emas, balki qalbi bilan ham boʻldi. O'zimni qachondir shunday aytsam boʻlardi: "Bu mahoratdan boshqa narsa emas— bu qora koʻzlardagi yurak nurlari..." Aka, shu tariqa oʻz tariximizni yozayapmiz, oʻylaganimda, Fury hozirgi ulugʻlikda o'sha yosh kunlaridagi shunday qilib oʻynab... Qayerdan boshlaganini, qayerda tugaydigani shunday goʻzal! ❤️💙
O'zingiz shu jamoaning ichida yursangizday, o'ylab chiqaman. 2011-2015-yillar oralig'ida ularning sadoqligi, tinglovchanligi, hatto hech kim bilmasa ham o'ziga ishonib qolishi — bu alohida bir tarix edi. O'sha vaqtlarda muxlislar har bir urinishni qo'l bilan yozib, qog'ozlarga ko'chirganlar, TV oldida birgalikda nishonlaganlar. Endi esa? Ijtimoiy tarmoqlarda bir tilda o'ynamoqchi bo'lib, tez-tez eskirib, boshqa jamoalarning o'yinlariga ko'p vaqt ajratayotgan paytlarimiz bor.
Lekin unutmaylik — asosiy narsa o'chmas. Fury hali ham o'zining qora koʻzlari bilan maydonda kurashmoqda, muxlislar esa uning orqasida bormoqda. O'shanda qanday bo'lsa, endi ham shunday: ba'zilari osonlik bilan chiqib ketishadi, lekin haqiqiylar qoladilar. Bu klubning ruhi o'zgarmadi, faqat bir necha odamlar o'rin almashtirdi.
Va ana shu asosiy nuqta: o'shanda barcha bilan bog'lanar edik, endi esa ba'zan guruhlardagi suhbatlar birbiriga mos kelmaydi. Lekin Fury bilan bog'liq narsa hech qachon oʻzgarmasin.
Qayerdan boshlayman... choynagimni ushlab turaman, o'ttiz to'rt yoshlik ochiq yurakli Buxoro yigitini qayerdan eslatmayman.
O'sha 2012-yil, meni yigitlar Farg'onaga "yo'lovchi" sifatida olib ketishdi, derazadan Fury TVda chiqayotganini ko'rganman — qora koʻzlar, oq sovunli ring, Simpsonning tanaffusdan foydalanib tizzasini tiklaganini. Men oʻz-özimga: "Yigit, bu bola sen kabi yigirma yil oʻtib qorongʻu choyxonada esdaliklar aytib o'tirar ekanmizmi?" deb oʻyladim. Keyin jamoa a'zolari bilan qoʻllarimizni chayqayotganimizda, og'ir qiyalgan bir do'stim: "Hey, bu qora koʻzlarning ichida qanday kosmetika ishlatilsa kerakmi? Qora tusini oqlatib boʻlmaydi!" degan. Men ham: "Yoʻq yoʻq, bu uning tabiiy holati — koʻzlari orqali ham musht uradi!" deb qichqirganman.
Ha, o'shanda boshqa narsaga eʼtibor bermagan edik. Statistikani eshitish uchun vaqt yoʻq edi, Fury ringda paydo boʻlganida, butun olam qora koʻzlarga eʼtibor berardi. Hatto oʻsha vaqtlarda Selbylar haqida gap ketganda, "ular qora koʻzlarni koʻra olmas edi!" degan xotiramiz bor — oʻsha yillar Fury uchun kelajakda koʻzlarini ochgan vaqt edi.
Endi esa... hammamiz foydasiz vazn bilan kurashayotganimizdek tuyulaveradi, lekin qani, Fury hozir ham oʻsha qora koʻzlarni koʻtarib ketaveradi! O'shanda qorong'i sahnalar koʻrganmi, endi shu koʻzlar orqali dunyoni yoritib yurmoqda.
Xullas, klub ruhi shu — qora koʻzlar orqali oʻtgan vaqtning sirlari! 🤣🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
Rostini aytsam, oʻsha 2012-yilning kuzida Nukusdagi bir boshqa yigit bilan haddidan ortiq qahva ichib, yomgʻirda oʻtgan oʻyinni eshitib turganman. U shunday dedi: "Qani, bu Fury ham oʻsha Simpsonlar kabi boʻladimi?" Men javob berdim: "Yoʻq, bu yigit oyoqlarini shunchaki tortib olmaydi — u qoʻllarini oʻziga ishlatadi. Qora koʻzlarida narsa bor..." Keyinroq uning birinchi chempionlik unvoniga yetgunicha boʻlganini eshitib, oʻz-oʻziga: "Demak, umidning oʻz ham xalos boʻlardi" deb oʻyladim. Hozir esa bu sirlarga toʻla vaqtlarni koʻrib, barchasi Fury uchun boshlanishdan koʻra yaxshiroq tugaganini tushunaman. Qora koʻzlar oʻsha zahoti ham, endi ham — vaqtni oʻzi uchun emas, oʻzini uchun kurashda yoʻqotar edi.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.