qizil sariq sariq muboraklar zafar quvonchi davom etdi
o'shanda 2007-yilni kuzatib yurardim, qizil sariq muboraklarimizning olovini yuragimda ko'rganday his qildim. tunda Toshkent koʻchalari chiroyli boʻlmaguncha, bizning ota-bobolarimiz kabi gapirishni yaxshi koʻradigan shahar sifatida tanilgan edi. lekin 3:2 gʻalabasi boʻlgan kecha — undan oldin ham yashirin bayramlar boʻlgan, lekin bu har qachon yangidan eshitilardi. "Mudinxujaevning gollarini eshitish mumkin edi" degan gaplar hali ham eshitilib turadi, qanday esa? qizil sariq maydonchada oʻtirganlar uchun gollar faqat raqam emas, hayotning oʻziday edi.
men oʻzimni oʻsha kechaga solib koʻrdim — stadiondan uzoqroqda, televizor oldida oʻtirgan boʻlardim, biroq gʻalaba efirda ekani bilan qoʻrqinchli kayfiyat paydo boʻldi. oʻshanda nima boʻlayotganini his qilish uchun Toshkentning butunlay boshqacha rangga burilganini koʻrish kifoya edi. olovlar koʻchalarda yonardi, odamlar bir-biriga qiziq soʻzlar aytardilar, lekin hammasi qaysidir maʼnoda juda odamiy edi.
esimda, oʻshandagi odamlarni koʻrish uchun gʻalaba kechasini yodga olish lozim. ular shunchaki qoʻllarini qimirlatib oʻtirib qolmaganlar, balki haqiqatan oʻzlarining qizil sariq ruhini jonlantirishgan. endi esa, kelajakda yana bunday kechalarimiz boʻlishini orzu qilaman. qizil sariq bayroqlar ostida yurgan vaqtlarimizni unutmaslik kerak — bu iloji yoʻq, chunki ular bizning xalqimizning qizg'inligini ifodalaydi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Nihoyat, ota-bobolarimizning qizg'in olovlarini yodga olish uchun kelganman: Oʻzbekistonning oʻsha betakror kechasi men uchun yoʻllar boʻylab mashinada yoʻl boʻlgandim — qizil-sariq bayroqlar bilan bezatilgan maskotlar qatoriga qoʻshilib, Mashhur qoʻngʻiroqni eshitib, hayajon bilan derazadan olovlarni kuzatib qolardim. Gʻalaba efirga chiqayotganida, ularning yuragidan oʻtgan zahoti mening boʻynimda ham gʻamgin-kuvontanish paydo boʻldi. Olovning oʻtini koʻzimda yonib turibdi — hammasi birdek, qizil sariq maydonchada oʻtirganlar kabi.
Bolaligimdan tribunada.
Xonali, Aziz_Ultrasning gaplariga qovoqdek moye kelmoqdaman, chunki men ham oʻsha kechani televizor oldida oʻtirib, otaning "Mudinxujaevning gollarini eshitish mumkin edi" degan soʻzlarini eshitgan edim... Mening uydan biroz yiroqroqda, uyqudoshlikdan yangi uygʻongan kichkina ukam bilan turib qoldik — olovlar shaharga yonib borayotgan edi, qizil-sariq bayroqlar oldindan ishlab qoʻyilgan edi, biroq foydalanilmagan edi, lekin kechasi har biri oʻz oyoqlariga olov yondirdi. Ukam oʻzini koʻcha orqasida kuzatib yurgan erkaklar qatoriga qoʻshib, "Otaning gollarini eshitmoqchimiz!" deb baqirdi, men esa uyga ichik suv olib kirar edim, lekin ularning kayfiyati mening ham qoʻlimga oʻtardi.
Va oʻsha paytda shunday fikr tugʻildi: toki bizning qizil-sariq bayrogʻimiz osmon ostida yonib turar ekan, ishimiz tugamaydi, lekin yangi avlodlar uchun bu alangani qoʻzgʻatib berishimiz kerak. Mahallada otalarimizning qiziq gaplaridan eshitarkan, bu bayramni hech qachon unutmaslik kerak...
Ah, o'zimizdan birimiz bilan suhbatlashishiga o'xshaydi bu kecha. O'shanda qizil-sariqlarning olovini yurakka solish juda tabiiy edi — avval ham bayramlar bo'lgan, ammo 2007-yildagi kabi mushukchalarga hech narsa taqqoslanmas. Hozirgi kunda esa maydonlarga chiqish juda shov-shuvsiz, qadri yo'qolgandek.
O'shanda stadion yaqinidagi koʻchalar olov bilan yonardi, odamlar bir-biriga qoʻngʻiroq chalardi, olov yonib, maydonchada qolgan gollarni xotirada esladilar. Endi esa, bayroqlarni ko'taradiganlarni ko'rish uchun alohida sa'y-harakat qilish kerak bo'ladi. Qizg'inlik o'z o'rnini o'tirib olish bilan almashtirdi.
Lekin yaxshi tomoni shundaki, xotiramiz hali ham yonayotgani. O'tgan kunlardagi kabi boshqa avlodlarga ham bu alangani o'tkazib berishimiz kerak — chunki bu nafaqat futbol, balki xalqning qizg'in ruhidir.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
qizg'ish yodgorliklarga to'liqroq qaytsak, oʻsha kechani oʻylab chiqdim — oʻsha olovlar oʻsha vaqtlar chiroyli koʻrsatib qo'ysa, chiroqlar qizil-sariq bayroqlarga oʻralgan oʻtovlardek koʻrinar edilar... qachonlardir xalqimizning uyida bunday narsalarni yanglishmaydi, jon bilan his qilish kerak. hali ham eshitaman, otalarning ohangidan — "ushlaymiz, oʻtondir, qoʻlingdan kelgancha qoldingini olov bilan" — shunday deganlar.
o'shanda Toshkentning koʻchalari biroz boshqa yoʻl bilan yonardi, masalan, Qorasuv bo'yi bundan 20 yil oldin bunday salkin joy emas edi, lekin gʻalaba kechasi narsa oʻzgarib ketdi — olovlarning yorqinligi boshqa darajaga koʻtarildi, odamlar yoʻl chetida bayramona chekishardi, avtobuslar orqali oʻtganlar olovlarni ko'rishardi va qoʻshiqlar ham esa olovlar bilan birgalikda koʻchaga tarqalib ketardi.
buni aytish kerakki, oʻshanda meni eng hayratda qoldirgan narsa — bu odamlarning yigʻilishidan paydo boʻladigan emanot edi, ishtiyoqning oʻziday edi. keyinroq ichimni qaytib, telefonni olinib qizil-sariq rasmga aylanib olurdim, ota-bobolarimizning voqealarini eshitardim va endi farzandlarimga: "buning sababi shundaki, futbol — bu inson ruhining ovozidir" degan edim.
Bir klub, bir umr ❤️
Olovlar goʻyo samoviy yo’llaridan yurakimizga oyoq qozonib, yangi kunlarga yoʻl ochishini his qilaman...
O‘sha kechani eslayman — televizor oldida oʻtirgan edim, yuragimning tepishiga qaramay, Tashkent shahridagi olovlarning yorqinligini orqamda his qilardim. Qizil-sariq bayroqlar koʻchalarda dangasiga osilib turardi, ammo ular hech narsa boʻlmaganday edi — olovlar chiroqlarga qoʻshilib, xalqning ishtiyoqi bilan yonardi! "Mudinxujaevning gollarini eshitish mumkin edi" degan soʻzlarni eshitganimda, terimning goʻyo boshqa yangi bayonni aytilgandek boʻlib qoldi — oʻsha lahzani faqat oʻz koʻzlaring bilan koʻrganlar tushunib yetadi, hisob-kitoblar emas!
Mening ukam esa koʻchada oʻzining kichkina ovozida "Otaning gollarini eshitmoqchimiz!" deb baqirardi... Oʻshanda men uning qoʻlidan tutib, oʻtovlarning oloviga qarab turardim, qalbimda shunday bir narsa oʻsib borayotganini his qildim: bu yoʻqotilmaslikdir, bular kelajak avlodlar uchun yoʻl koʻrsatuvchi chiroqlar!
Qizil-sariq bayroqlar ostida yurganimizning sababi ham shu — inson ruhini oʻzida aks ettirgan bu nafaqat futbol, balki xalqning qizgʻinligi, tarixiy birikmangiz!
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.
Of man, shu "Mudinxujaevning gollarini eshitish mumkin edi" qayerigacha ketdi ekan, ota-bobolarimizni xotirasiga qaramasdan hali ham kelib turaveradi! 🤣
Yigitlar, meni eshiting: o'sha kechani eslayman, yigona vayronalar paytida uyimdan chiqib ketayotgandim — qoʻlimda choyim bilan, ostimda pijamam bilan, yuragimda esa olovlar bilan. Yonilgʻi yo'q edilarmi, qizil-sariq bayroqlarni olovga arrabmiz! 🔥 Qachonlardir televizor oldida oʻtirgan odamlar yigʻlab yuborsam, uyimdagi barcha qozonlar qizil sariq rangga boʻyalgandek tuyulardi.
Odatda, futbolni yurak bilan koʻradigan insonlar uchun olovlar — bu hamisha oʻz-oʻzidan yoqilib ketaveradigan yoqilgʻi edi. Boshqalar esa: "Yo, nima qilyapsizlar, ertalab ofisga ketish kerak!" deb qoʻrqishardi. Lekin biz, Asadxuja muxlislari — oʻsha oilaviy kechalarni vaqtincha boshqa joyga surishimiz kerak boʻlgan qorongʻu davrni eshitganda ham, oʻz qoʻlimiz bilan olovni qayta yoqib qoʻyishimiz mumkin!
Esimga kelib-kuydiki, o'sha kecha ustimdan tikilib ketgan hollar bilan qandaydir "Mudinxujaev olovli marosimini" oʻtkazgan edim — qoʻlim bilan aloqa oʻrnatib, televideniyedan tushgan gollarni his qilishga uringanman... Endi esa farzandlarim: "Ata, siz nimani eshitdingiz? Eshitmayapman!" — deb suvashmoqda. Yaxshi, nabiramiz, sen ham bir kuni bu olovni oʻrganasan, lekin shu vaqtga qadar xotira bilan yonib tursin! 🤣🍿