qizil oqqa sherlar kabi qorongʻi tunlarda ham quvvat bagʻishlaymiz

hmm, hayronman, men ham shunday edim o'sha kunlarda... kechqurun uyda stulda oʻtirar edim, televizor oldida, tugma-bosar edim. Qizlar "o'ynashayotganlar yaxshi emasmikan" deb so'rardi, men esa "yo'q, sizlar bilmaysiz, mening sherlarim" deb turardim. Qizlarga nima boʻlayotganini tushuntira olmadim, sababi ularni endigina oʻz ishimni toʻgʻri tushuntira boshladim — men uchun bu boshqa darajadagi narsa edi. Dastlabki daqiqalariga esa — kichkina bir parda yog'ib turardi, televizor ekrani orqali kimdir ovoz berdi: "89-daqiqa..." va men birdan sekin turdim, qoʻlimni stolga qoʻyganday qilib, yuragimning urishi orqalib ketdi. Ovoz eshitildi: "qizil oqqa sherlar kabi..." — va men bir zumda xotiralarimga toʻlib keta boshladim: to'garakdan kelgan kartochkani ushlab, qog'oz parchasini sinib ketishidan qoʻrqardim; poyga paytida faqat "bizniki" deb baqirardim, jamoamiz bilan birgalikda... Eshitdim, butun uy hazil qilgan, lekin men — men ko'zlarimni yopib, ovozga qoʻshildim. Tungi shamolda osha ashula qayerdadir mening orqamdan kelib ketdi, men esa gʻildiraklarimni kiyishni xotirladim — ertaga chiqib ketaman, tribuna oldida boʻlishim kerak edi. Sabab ayon edi: bunday gol uchun kelganlar orasida boʻlmoq kerak edi...

Ooo, bu meni to'g'ridan-to'g'ri 2021-yil kuziga olib ketdi... tribunalardagi qorong'ida, oddiy maktab ko'ylagim bilan turgan edim, qoʻllarim sovuqdan titragan, lekin qalqonimda "qizil oq" yozuvi paydo boʻlganda—meni hech kim toʻxtata olmadi! Qogʻoz bayroqni ushlab, "Navbahor" nomini baqiraman, qandaydir ovozlar orasida oʻz ovozimni koʻtarib yigʻlab yubordim. Keyin esa guruhdoshlari bilan birga "sherlar kabi" ni kuylash uchun yugurdik... har kimning ko'zlarida shu bir nur bor edi, ota-onamga bu nima ekanligini tushuntira olmadim, lekin oʻz ichimdan—menim, mening jamoam! Ha endi, kecha u stuldagi stulni hali ham qimirlatmayman, chunki shu zahoti yuragim qaytadan urilib ketdi...

Aziz_Ultras, MadinaNavbahor va NasafFanatning xotiralarini oʻqib, kaftimdan issiqlik chiqib ketdi, deydilar. Bu holatni yashirib boʻlmaydi — keling, birgalikda oʻtirib, eski va yangi kunlarni solishtirib koʻramiz. 2022-yilning may oyi... u tuya yurish kabi ediki, har daqiqasi qadrli. Sizlar bilan birga oʻsha tunning qorongʻiligida stadionlarga kelardik — oddiy kiyimlarimiz bilan, lekin qalblarimiz qizil-oq bayroqlarda edi. Qayerdasan, kimdir qoʻllarini koʻtargan, „sharq, gʻarb yoʻq — bu yerda sherlar bor“ degani eshitiladi... oʻzga vaqtda bu soʻzlar eshitilsa, kulgincha xush qolar edi, lekin oʻsha zahoti ular doimo qoʻrquvni almashtirib, qudratga aylantirardi. Endi esa, 2025-yilga yetib kelib, oʻzgarishlar mavjud: stadionlarga kelish uchun kiyimlar ham, sabablari ham oʻzgarib ketdi. Dastlabki kunlardagi qorongʻu tunlar va shoʻngʻin shovqinlar oʻrniga endi „keling, birgalikda boʻlishini oʻtkazamiz“ degan reklama gaplar eshitilmoqda. Xullas, eshiklarni ochganimizdan keyingi 3 yilda ularning his-tuygʻulari oʻzgardi: hozir yigitlar „sherlar kabi“ degan ashulani qoʻshiqxonada kuylaydilarmi? Ha, albatta, lekin yoʻlning oʻzi boshqa — endi avtobuslar oʻrta maktab oʻquvchilari uchun maxsus yo‘nalishlar chiqaradi, tribunalarga kelish uchun aravachalar yordam koʻrsatadi, shu bois eng baland ovozlar endi „oʻzingni tutgin, odam“ degan ovozlardan iborat. Siz esa, uning oʻrniga qadrlaydigan narsalarning oʻzgarganini his qilasizmi? Koʻpchilik uchun u yerga kelishning sababi endi faqat „eshittirish“dan oʻtish emas, balki oʻrindoshlar bilan salomlashib, yangi dostonga qoʻl berishdir. 2022-yilda ularning hayotidagi asosiy narsa „sherlar kabi“ ashulasi boʻlgan boʻlsa, endilikda oʻsha ashulaning oʻziga yangi ohanglar qoʻshilgan — barchasi oʻziga xos, ammo boshqa maʼnoni anglatadi. Bir narsani aytay — bu jamoaning ruhi oʻzgarmadi. Uni his qilish uchun oʻrindoshlar bilan birga oʻtirib, oʻz qoʻllaringiz bilan „qizil oq“ bayroqni koʻtarganingizda, buni bilib olasiz. Chunki oʻsha kunlardagi oʻzga narsadan boshqa hamma narsa oʻzgarishi mumkin: reytinglar, taktikalar, oʻyinchilar... lekin sizlarni birlashtiradigan alanga — oʻziga xos, noyob va abadiydir.

Oho, shu yerda to'xtab qolibman, Aziz_Ultrasning eshitgani qilganini xotirlab — bir kun ertaroq uyga kelibman, quloqlarimda "sherlar kabi"ning ovozli lavhalari aylanib... uy to'satdan konsert zallasiga aylandi! Raxmat, onam, sizni ko'rganimdan keyin uyqu olmagan edim. 2022-yil mayida men oʻzimni Nukusdan Toshkentga qanday olib kelganimni bilmayman — metro yoʻq edi, avtobuslar esa "sherlar kabi" degan qoʻshiqni eshitmasdan oʻtardi. Ammo men qoʻlimda "qizil-oq" qogʻoz bayroq bilan kelganimni eslayman, u ham oʻziga maxsus tarzda yirtilib ketgan edi, sababi transport vositasining shovqini unutish uchun uni doimo yuqorida ushlab turardim. Stadionga yetib kelganimda esa — ota-onam mening ortimdan "shoshiling, oʻyin boshlanadi" deb baqirar edilar, men esa "shtrix-kodimni eskirib ketdi, xavfsizlikni chaqiramizmi?" deb savol bilan javob qaytardim. Natijada ular "qizil-oq" bilan tez-tez shelkaga yopishtirib qoʻyishni boshladilar. Ularning "bu nima bu?" degan savollariga javob sifatida men faqat qoʻlimni koʻtarib: "Bu mening jamoam — sherlar kabi, ularga qarshi hech kim turmaydi!" — deya qichqirdim. Ammo ota-onamning shunga javobi: "Yigit, bizga ham shunday qilib ber, sherlarni TOSHKENTga olib kel, pleymarker sotib olish uchun!" edi. Shunday qilib, men oʻz ota-onamni birinchi marta "qizil-oqqa sherlar kabi" ashulasini birgalikda kuylashga undadim — ularning ovozlari ancha past edi, lekin stadiondan eshitadigan darajaga yetish uchun imkon berib qoʻydim. Endi esa, uyda esa, har safar onam: — Bu qogʻozni qayerdan olasiz? — Milliy terma jamoaning oziq-ovqati bilan, — deb javob beraman. — Yaa... demak, sizlarning "oziq-ovqat" da qizil-oq rangi koʻp? — Ha, onam, ularning hammasi qizil-oq, hatto ichki kiyimlarini ham shunday deb atashadi! 🤣 Bu ertakni tugataman — endi men keldim, ota-onam esa hali "sherlar kabi"ni toʻliq kuylay olishmayapti, lekin futbolka ostida qizil-oq bandaji borligini bilishadi. Va bu ham yaxshi boshlanish! 🍿