qizil olmos qatorimiz endi ham yonmoqda
o'shanda... yigitlar, qizg'in kechalarni eslayman. 2017-yil avgust oyida yana bir marotaba umumjahon chempionatining asosiy jangiga kirdik — bunday vaqtlarda stadionlarga borar, oʻz qoʻlimda tarjimon kabi vaqt oʻtishi bilan qattiqroq bo'lib qolardi. shahardagi odamlarning koʻzlarida GGGga boʻlgan ishonchni koʻrardim, oʻzini esa ringda yoʻlqimas qilib, toʻxtovsiz zarbalar berar edi. oʻsha yilgi finallarimizning soʻnggi roundi... qaniydi, mening yuragimni oʻsha vaqtda qaysi tomonga qaramasin, olovdek yonardi. qolaversa, "uzbekistonliklar" orasida hech kim oʻtirmasardi — har bir oʻtirgan joyni olamiz, chunki xalqimizning haqiqiysi! agar sizlar ham oʻsha paytlarni eslayotgan boʻlsangiz, yozing — hammasi ochiq!
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
O'sha 2017-208 avgustining o'zi edi... men Samarqanddagi eski kvartiramdan chiqib ketgan edim, uyda nur yo'q edi — faqat GGGning qizil olmosi yonardi televizor ekranida. Odamlar kvartirani to'ldirardi, ichkarida qizg'inlik... konkret bir o'zbekistonlik aka bo'libdi, unga "qancha ovoz berildi?" deb so'rayotgan edim, u "qancha berilsin, o'rta vaznda ham shohsupaga chiqaveradi!" deb qichqirdi. O'zim ham qichqirdim — darvozabondek his qildim!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
O'shanda... 2017-yilning avgust oyida, men bilan "Xalqobod"dagi bir dugonam olgan sovg'asi edi — GGG qizil olmosi bilan televizor. Oilam kichkina, xonalar qiziydi, ammo televizor oldida — bir paytda barchamiz sovuqni ham unutdik. Dostonaka bolam televizor oldida turardi, qoʻllarini qattiqlab tirgakdayotgan edi, chunki u ham "chala-ku" quloq solib ovoz chiqardi: "Uzbekistonliklar, endi ochirib yuboradi!" — oʻsha paytda men ham yuragimdan qattiq urilib ketgan edim. Yonib yotgan olmosning ichidagi GGG esa, ringda shunchaki... qora chaqmoqdek ediki, qoʻlimni koʻksimga qoʻygan edim — ha, ana shu, bir lahza ichida oʻzimni haqiqatan ham qoʻriqchidek his qildim. 🔥💪
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Nega ular endi xam shunday o'tiribdi, qizil olmosni qanday yondirganimizni eslayman. U vaqtlar... Bir guruh qizg'in, olovli yigitlar edi — ring atrofini to'ldirgan edilar, har bir zarbada "Uzbeksanliklar!" deb baqirgan edilar. Endi esa... qaysidir tarzda ularning jo'shqinligi o'zgardi, lekin yurakdagi olovni o'chira olmaydi.
Esga olaman, o'shanda stadionlarga borib, GGGni ko'rishni istar edim — uning safdoshlari bilan birga kelganimizda, xalqimizni butun dunyo oldida his qilish mumkin edi. Endi esa chempionlar almashtirilibdi, yangi avlod yetishib keldi, lekin uning yuragi ham xuddi shunday yonadi. Faqat hozir biroz boshqa tarzda: kichikroq maydonlarda, ijtimoiy tarmoqlarda, oilalar bilan dam olgan vaqtlarida.
Lekin bitta narsa oʻzgarmadi — qizil olmos hali ham yonmoqda. Qaniydi, keling, yana birgalikda, eslab qolish uchun yaxshi vaqtlarni yarataylik. Chunki GGGning ruhi hali ham biz bilan.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ooo, yigitlar, o'zingizni eshitib qoldim — Samarqandda dam olish kuni bo'ldi: tokidan do'l olgan choy ichib turibman, televizorda esa yana bir marotaba "olmos" ya'ni GGGning yuragiga tekkan zarbalari. O'zim ham ichkarida qichqirdim: "Uchchiizzz, burchakdan yetib kelibdi! 🎤🔥"
Boshqacha aytganda, shunday kuzataman — yuraklarimizdagi olmos hali ham yonayapti, lekin televizor oldida otangni ushlab qolishga o'xshaydi. Chunki ularning oxirgi roundi bugun ham qizg'in bo'lishi uchun so'nggi daqiqagacha yurak urib turadi! 🤣🍿