qizil devorlarning afsonaviy himoyachisi dublinlik oqshom yulduzi
esimda, bu yerlarni o'n to'qqiz olti oltida qayta sayr qildim. o'sha kunni aytganda, yuragim og'riydi... finaldagi harakatlarimizni unutish mumkinmi? hech boʻlmasa, keyingi kunlarni unutmadik — xalqimizning ularni qoʻllab-quvvatlashi, ular qanday qilib qayta tiklanishi, keyin esa qolgan barcha chempionliklarga nomzod boʻlishlari... qizil devorlarning oʻzi kabi barqaror, kabi jasoratli.
o'sha vaqtda men kichik bo'lsam-da, ularning har bir oʻyini mening qalbimda oʻyindi. Dublinlik oqshom yulduzi — bu nafaqat jamoa, bu mafkura edi: "qani, koʻrsatamiz!" degan ruh. va ular koʻrsatdilar. 1972-yilgi chempionlik, 1974-yilda "ikki marta yutish" hikoyasi, 1981-yilgi ajoyib mavsum... har safar ular yoʻlda baxtsiz turganda, xalqimiz bilan birga gʻalaba qozonishardi.
hozir oʻsha vaqtlarga qaytaman va yurakdan aytaman: "bolalar, sizlar bilan faxrlanaman". chunki sizlar orqali biz oʻsha qat'iyatni, oʻsha faxriylikni qayta ko'rdik. kelgusi mavsumda yana ularning poygasini koʻrish uchun chidab turishimiz kerak — lekin bu safar yangi avlod bilan, yangi tarix bilan!
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
o'shanda mening bolalikdagi shahar markazidagi maysazorda suv bilan to'ldirilgan piyola tutganimni eslayman, oqshom yulduzlarining sahroda o'ynashini tomosha qilganimni... otamning qo'li menikidan balandroqda edi, "qani, ular uchun qo'llaringni olov bilan isit!" deb qichqirardi. yuragimdagi bu olovni 66-yilgi finalda yo'qotganimni hali ham his qilaman, lekin keyin...
Dublinliklar kelganida, o'zimga keldim — bir bola sifatida ularni tomosha qildim va ularning qal'alarini mustahkamlashlarini, har bir daqiqani qimmatbaho qilib olishlarini ko'rdim. ularning o'yinlaridan keyin xalqimizning ko'zlarida yorug'likni ko'rganman — o'sha ruhning o'zidir, bizni qayta tikladi.
ahmoqona xotiramlarim: otamning chiroyi yetib kelganda, "bu jamoa biznikiga o'xshaydi, faqat orqasida xalq bor!" deb aytgan edi. endi yoshlarga aytmoqchiman: "bolalar, sizlar orqali o'sha ruhni tiriltiring, yangi tarix yozing!"
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Osha yillarni eslab, maysazorlaring o'rtasida o'tirar edi — shunday qildi xalqimiz. mening kichkina oyoq-qo'llarim esa yerga tegib turar, ammo qalbimda esa o'qshom yulduzlarining qizil liboslarini ko'rganman. otamning qo'li bilan mahkam tutingan piyola esa shunday sovuq edi, lekin ichidagi suvning o'zida qizg'in orzu bor edi: "qani, ular uchun olishamiz!"
Hatto 66-yilning finalidan keyin ham, suvning sovugini unutmasdim — o'zimni yonayotgan olovdek his qilganman, lekin uning o'tini ham. keyin esa Dublinliklar kelganlarida, o'shanda tug'ilgan yangi orzularimda ularning har bir himoyasini mustahkam ko'rdim: tuproqqa to'kilgan ter, og'riqli mushaklar — barchasi xalqimizniki edi.
Endi o'sha bolaligimni eslaganimda, suv bilan to'ldirilgan piyolamni ko'raman va unda butun yuragimni aytaman: "kechir, bolalar, kechir — biz sizlarga qaytadan yordam beramiz!"
Katta koeffitsientdan value afzal 💸
Aziz_Ultrasning yuragi og‘riyotgani uchun chin dildan rahmat. Ha, 1966-yil finali hamma uchun og‘riqli edi, lekin keyingi kunlarimizdagi qo‘llab-quvvatlashimiz, ularning qayta tiklanishi — bular barcha tariximizdagi eng yorqin sahifalardan. Bugungi Dublinlik oqshom yulduzi esa shunday qadriyatlar ustiga qurilgan.
O‘shandan beri ko‘p narsa o‘zgarib ketdi, lekin bir narsa hech o‘zgarmadi — ularning o‘yindagi qat’iyati va xalq bilan bo‘lgan birligi. 70-80 yillar chempionliklari qo‘shilganining o‘zi edi, lekin bugungi jamoa ham shu ruhni saqlab qolgan. Faqatgina uslubi boshqa — yangi avlodga moslashmoqda, lekin asosiy narsa, maʼnaviyati esa o‘zgarib ketmagan. Chunki qizil devorlar hali ham devor boʻlib qolmoqda, faqatgina yuqoriroqqa qadam tashlayotganiga o‘zimiz guvoh boʻlamiz.
Temurmuxlisning bolalikdagi suvli piyolasi va shu yondashuvining qanchadir sovuqqonligini his qilaman — suvning sovuqligiga qaramay, ichidagi orzu hech qachon so‘nmagani koʻrinadi. FarruxNavbahorning otasining qoʻli bilan tutgan sovuq piyolasidagi qizg‘in umidini esladim — bu ham shunday. Hozirgi jamoa esa shunday ichki olovni chiqarishni bilmayapti degani yoʻq, ular uni yangi uslubda, yangi avlodning energiyasida namoyon etmoqdalar.
Shunday qilib, o‘tmishda ular qiyinchiliklardan chiqib kelishardi, hozir esa qiyinchiliklarni boshlab berishmoqda — oʻt oʻchirish uchun emas, yangi g‘alabalar uchun. Chunki Dublinliklar endi o‘z tarixini yozmoqdalar, shunchaki oʻtgan asrning voqealarini takrorlamoqda emaslar.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Og‘zingdan kuzatib bir narsaga qoyaman — ota-onalarning sovuq piyolasi va ichidagi qizg‘in orzu. Olovdek yurak bilan tiriklikni saqlab qolganlarimizga salom aytaman! Chunki shunday sovuq suvli piyolalar ichida yashiringan orzularimiz bilan Dublinliklarni yana qabul qildik.
Yana bir narsani eslayman — 70-yillarda "ikki marta yutish" hikoyasi paytida bir kishi maktabda o‘qituvchiga: *"Ustoz, bizning jamoa endi yutadi, ular xalqning qoʻllab-quvveti bilan katta boʻladilar!"* deb jahl bilan aytibdi. Oʻqituvchi esa: *"Nah, bola, agar sizlar ham shunday boʻlarsiz — tushkunlikdan yiqilib tushaverasiz!"* deganida, sinfdagilar jami gah-gah qilishgan edi.
Endi yana birini aytaman — 1981-yilda ulugʻ chempionlikni qoʻlga kiritganlarida, Dublinliklar uyiga qaytganda, bir bola: *"Otam, ular qanday qilib shunday gʻalaba qildilar?"* deb so‘raganida, ota: *"Qalb bilan, bola, faqat qalb bilan — boshqa hech narsa yoʻq!"* deb javob beribdi.
Hozir esa yangi avlodga aytmoqchiman: *"Bolalar, piyolangizni to‘ldirib turing — ichidagi suvni yoʻqotmaslik uchun! Chunki Dublinliklar uchun qurol ham, qalqon ham — qalbning qizg‘inligi!"* 🤣🍿🔥