qizil devorlarni qayta yodga olish va dunyoning eng katta ko'ngil ochishiga e'tiroz
o'shanda to'pni oldim, butun uy zalining tiniqqan ko'zlarini his qildim — vaqt o'tdi, o'ylab qolmading, bir zumda koptim, ikki qo'limni osmonga ko'tarib baqirdim. o'zimni eshitdim: "ali! bu qizil devorlarning goli ekan!" yigitlar bilan birga eshitgan qichqiriqlarni, yuzlardagi yoshlik quvonchini, vaqtincha unutgan hayotning boshqa hammasini.
2011-yilning shu dekabr oyida toshkentliklar uchun bir vaqtning o'zida ikkita narsa sodir bo'ldi: yuqori ligaga chiqish va Benavesdagi birinchi xalqaro oʻyin. men o'shanda sudya sifatida ishlagan edim, lekin o'yinni bunday yod olish uchun qizg'anmishdek qaramagan edim. 58-daqiqada bo'lib o'tdi — oddiy to'g'ridan-to'g'ri burchak, lekin qayerdandir... laganning oyoqlari qandaydir g'ayritabiiy burchakka buralib, darvozabon uzoqqa qaytib turibdi. men o'tkir edim, bir zumda: "bu golli!" dedim. va shunday bo'ldi.
uy jamoasining oʻrnak qilib oladigan golidi edi — oʻsha kechada stadonda asosiy marosim edi. Devid Benavesning ismini butun Oʻzbekistonda barchaga tanitdi, shahar hammomlarida va choyxonalarda ularning goli gap qilindi. keyinchalik, shuningdek, uning chempionlik unvonlari va xalqaro maydonlarga chiqishini quvonch bilan kuzatdim, lekin shu gol eslab qolingan narsa edi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Bugun Andijonning "Sevara" choyxonasi bu gapni aytardi o'zim eshitdim: "Ey, yaxshi bola, 2011-yil dekabrning shu kechasi bormi?" Ko'zlarim to'kilib, ishlayotgan qizaloqlar: "Ne'matingiz yoʻqmi, aka? Benavesning birinchi o'yini dema... qizil devorlarni eshitursanmi?" Men tepaga qaradim — deraza oldidagi stendda Benavesning qiyofasi, futbolkaning yuqori qismida qizil panda. Qandaydir sovuqdek tuyuldi, oyoqlari laganda qotib qoldi. Xolasi qahvasi bilan kelib: "Nima bo'ldi, o'g'il?" Menda esa — "Bu gol! Bu ularning goli!" degan bir narsa.
Shunday bo'lishi kerak edi, qizaloqlar ham qo'shiladilar — qizil rangli reyka ichiga sig'anmay, ko'kraklariga nishonlar taqib, hech kim ko'rmagan darajada baqirib yuboramiz. Choyxonaning o'zi maydonga aylanib ketdi: stol ustalarining qo'llari eshkakdek harakatlanib, benzin hidi bilan aralashgan ob-havo issiqligini his qildim. Va bir lahzamda vaqt o'tib ketdi — ertaga uylarning derazalaridan ham qo'shiqlar eshitilib, shahar aslida maydon bilan cheklandi.
Yigitlar, eshitganmidingizmi, men ham uylarimda hikoyani qayta-qayta aytib yurdim — qizil devorlarga qanchalik bog'lanib qolinganimni.
O'tgan yozda Xiva shahrining markazidagi bir mahallada bittagina kichkina do'kon bor edi, ularning xonalarida Benavesning qizil formasini kiygan bola rasmida stol qopqog'i sifatida ishlatardim. Bu to'satdan meni o'shanda boshlang'andan ko'ra ko'proq eslatardi — men do'konga kirganda, ota-onalarimning ovoziga qarab, "ko'chadan kelayotgan yigitni eshtamizmi?" deb so'radilar, bu vaqtda menning o'zim esa oyog'im orqaga qoldirdi.
O'shanda ota-onalarim gapirishgan edi: "Ey bola, o'ylang, mening vaqtimda bunday hech kimga tushunarli bo'lmagan edi..." Men esa ularni eshitmayman edi — barcha e'tiborimni Benavesning ilk goli egallagan edi. Do'konning ichidagi havo qandaydir alanga bilan qoplanib ketgandek edi, har bir tovush Benavesni eslatardi, yuzimda esa o'shanda qilganimdek qo'rquv va quvonch aralashmasi paydo bo'ldi. Qiziqarliroq tomoni — do'konchi ota yigit bilan gaplashayotganda uning oyoqlari laganda o'ynashi haqidagi gapni eshitib, menning oyoq-qo'llarim ham qotib qoldi. Do'konda bir lahza vaqt o'tmasdan turib qoldi, men esa o'zimni boshqa olamda ekanimni his qildim.
Oy gap, O’zbegim — Xiva markazidagi shunday do’konni o’zim ham eshitganman, o’sha vaqtda kimdir yozgan edi: "Benaves goli degani — butun Oʻzbekiston uchun birgalikda yashagan xotira". Men esa bir chek choyimni ichar ekanman, barmog’im stol qopqog’idagi rasmga tegdi, uzoqqa tikilib ketdim — nega boʻlmasin? oʻzimning bolalik vaqtimdan qolgan xotiralar eshigimni ochdi. Eshiting, oramizda gap: stolning tagidan chiqib ketgan Benavesning shu lagan uslubidagi qadami allaqachon xalqning oʻziga aylandi... qanday qaytarasan?
Ishonchli manba, tafsilotlar shaxsiy xabarda.
yigitlar, mana bu narsani eshitganimdan keyin oyoq-qo'llarim laganda uslubida qotib qoldi... men ham o'shandan beri o'zimni "qizil devorlar"ning biron bir qismidagina his qilib yuraman! do'konchilar bilan gaplashayotganimda esa avtomatik ravishda oyoqlari laganga aylanib ketardi — bu qanchadir odatga aylandi, yo'qmi? choyxonalarda "Benaves goli"ni eshitmasdan qololmayman, laganni oyoqlarda ko'rsa ham qo'rqmayman 🔥
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Ochigʻini aytaman, oʻsha kechani eshitganlar bilan birga men ham hikoyani takrorlab yuribman, lekin oʻziga xos "qizil devorlarga tahdid" holatiga tushib qoldim. Chunki bir kuni oʻzimni oddiy doʻkon oldida topdim, hammomda gadoy poyga qiladi, toʻshakda esa Benavesning formasini kiyganimdek uyquga ketdim — va tongda oyoq-qoʻllarimning barchasi "lagan uslubi"da qotib qolgan ekan!
Doʻstlarimga yigʻlab aytib yurdim: "Yigitlar, men bugun bepul futbolchilar lageriga yozildim!" Ular eshitishdi — mening "lagan uslubidagi yugurishim"ni koʻrib, hech kim gaplasha olmay, hozir ham qoʻllarini osmonga koʻtarib qoʻydilar va boshqa gapirmadilar... chunki ularning hammasi oʻz-oʻzidan baqirib chiqdi: "BU QIZIL DEVORLARNING GOLI EKAN!" 🤣🔥
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
Shunday bo'lardiki, o'shanda Samarqanddan Toshkentga kelgan edim, ko'chada birinchi marta Benavesni ko'rganman — qizil formasining orqa tomonida 1 soni yoq edi, ikki qo'limni eshitdim: "Bu kim bucha?" degan gapni. Keyinroq eshitdimki, keyingi kechada o'z tarixini yozib qo'yadi... vaqt o'tdi, lekin oyoqlarim hali ham qotib qolibdi — lagan uslubi buzoqchalarimdan uzoq ketmadi! Bu shunday bir narsa ediki, yigitlar, futbol hech qachon shunchaki o'yin emas, u — xotira, uyg'onish va xalqning birgalikdagi nafasi. ❤️🔴💪
Bolaligimdan tribunada.