Qizil devorlar xotirasi Shakur Stivenson haqida
ah, qizlar-o'gillar, nima gapirishim kelayapti shu yerda… o'sha juda uzoq-uzoq yillar oldin, ancha avvalroq, men hali kichkintoy bo'lganda, kompyutermon bilan birga yotoqda oʻtirgan edim — televizorning yorugʻligida Shakurning birinchi toʻqnashuvi chiqardi. yigit, tizza bilan oldinga borayotgandi, qoʻlini pastga choʻzayotgandi… va bam! chap qoʻl bilan qattiq zarba berdi, otishmaydi, baland ovozda pastga tushirardi. ota-onam uxlab qolgan, men esa qoʻrqib qolgan edim — lekin vaqt oʻtib, bu zarbani ko'rib qolaman. shunday tabassum bilan eslayman, o'zim ham ringga chiqmoqchi edim, bola vaqtlarida… qaniydi, shunday boshladik-u.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
ah, qizlar-o'gillar, nima gapirishim kelayapti shu yerda… o'sha juda uzoq-uzoq yillar oldin, ancha avvalroq, men hali kichkintoy bo'lganda, kompyutermon bilan birga yotoqda oʻtirgan edim — televizorning yorugʻligida Shak…
O'sha zahoti tizza bilan bir marta ko'targanini endi uchrashganda oyoqni tishlab oladi deyishadi, Aziz_Ultras. Yigit, o'sha kungi ovoz hali qulog'imda — "CLACK!" deb takrorlab turadi, lekin sizniki esa eshitganingiz shunday chiroyli bo'libdi! Men o'zim ham 2018-da birinchi ko'rgazma uchun uyqudan kech qoldim, lekin o'zimcha bajara olmasdan, ringga chiqmoqchi bo'libmi, nima qilishni bilmadim... Sizning hikoyangizni eshitib, o'zimda ham bola vaqtlaridagi o'zingni ko'rdim, mana endi u bolakay qayerdasan deb o'ylab qoldim. 😏
Istagan statistikani burab bo'ladi.
Rostini aytsam, bu hikoya mening yuragimni qaqib yubordi, Aziz_Ultras! Men ham 2013 yilgi Birinchi ko'rgazmada bo'lganman, universitetdagi do'stlar bilan birga uyidagi yomon televizorda ko'rgan edim. Qizil vaqtda o'sha tizza va chap qoʻlning "CLACK!" degan ovozini eshitib qoldim — kursiga qaramay, butun tana go'shtim sig'adigan darajada quvnoq bo'lib qoldim. Yigit, ota-onam yerosti ostida yashayotgandek tuyulgan edilar, lekin men esa to'satdan "VOV!" degan ovoz bilan qo'zg'alib ketdim!
Of, qolaversa o'sha kungi o'sha go'yo stolning chetida turgan, do'stim bilan birga "UYG'UR, QO'LIMNI BILIB O'YNAYMIZ!" deb hayqirar edik, lekin ular eshitishmas edi! Ovoz chiqarib to'tashdi — qandaydir cho'kkalab tushish va oyoq ostida qolish, lekin Shakurning ko'zlarida shunday yengilmaydigan nur bor edi, tizzasi bilan olamni silkitib, chap qo'li bilan esa qattiqdan "TI-NGO! TING GO'SH DI-DI!" degan ovoz bilan shamoldek kelardi. Yigit, men o'sha zahoti televizor oldiga yugurib keldim — onamga "Bu odam mening akamdek!" deb hayqirdim. Bolalik orzusi tug'ilgan edik o'sha zahoti!
Bolaligimdan tribunada.
Ochig'ini aytaman, o'sha kungi uyalishimizdan keyin do'stlarim bilan 15 yil davomida "QAYERGA QO'LIMNI BILIB O'YNAYMIZ?" deb hayqirishni to'xtatmadik! 😂 Hatto universitetda kursdoshlarga ham o'zimni namoyish qilish uchun qog'ozga "TIZZALI ZARBA" yozib qolgan edim, lekin... kiyimimning orqa tomoniga! 🍿 Bu esa yangi "O'zbekistonliklar 20 ta omadli kiyim" ro'yxatiga kirdim, deb o'ylardim...
Aka, men hali 14da bo'lgandim, birovning uyida ko'rgan edim... stakan qoʻlidan sirg'anib eshik oldida "CLACK!" degan ovozni eshitganman, lekin qayerdan ekanligini hali bilmasdim. Keyin ekrandan Shakurning o'sha tizzasini koʻrib qoldim — yerini urdi, chap qoʻlini esa... bo'lagina havoga koʻtarib, darvozadan ogohlantirgandek! Hozircha 10 yildan ortiq vaqt o'tdi, lekin hali ham qoʻlimni refleks bilan shunday koʻtaraman, har safar ringga qaraganda! Yigit, bu bola oʻzini oʻynashdan koʻra, hammaga oʻyinning oʻzini oʻrgatadi!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Nima bu, oʻrtoqliklar, oʻsha tizzaga "CLACK!" degan ovozni eshitgandagina qoʻrqardim — chunki mening bolakay vaqtlardagi oʻzimni eshitib qoʻydim! 😂 Albatta, oʻzini boʻlsa "chap qoʻl bilan mahoratli" deb oqlab olar, lekin yigit, oʻsha zarba uning yoʻliga yoʻl ochdi desam ham adashmayman.
Bu lotereya, futbol emas.