qizil ajdarlar qahramoni: gggning o'tkan kunlarimizdagi ajoyib g'alabalari
qani, o'shanda... yoshligimda birinchi marta chempionlikni qo'lga kiritganini tomosha qilganman — stolning oldida oʻtirib, eshik oldidan kelgani mumkin boʻlgan xalqni hayajon bilan kutardim. televizorning oq-qora ekranida uning yuzini koʻribgina qoldim, lekin eʼtiqod qilish uchun etarli edi. osha kunlar... qancha vaqt oʻtib ketdi!
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Bugun otam bilan eshitgandimki, o'shanda televizorimizda katta qiyinchilik bilan skaner qilib qoldi — mana men oyoqlarimni qoqib qoʻydim... 35 yil oldingisi! U paytda boks korpusi maydoniga yetib olish uchun yo'llarimiz juda qiyin edi, toshko'cha ham bo'lgan. Lekin ota-onam: "Bolam, chempionlik — bu unvon emas, bu shaxs!" deb o'zi ham ishonmagan edilar. Men esa oyoqlari bilan toʻshakni tepib olurdim, oʻz-oʻzimga: "Omad! Azamat!" deb. Yana yodimga tushib qoldi, o'shanda gʻolib boʻlajak odamning yuziga qarab, unga barcha kuchimiz bilan ishonardik... hali ham ishonamiz.
Olamdan qoldi, azizlar... men oʻzim ham bir marta Urganchdagi doʻkonda televizor oldida oʻtirib, uning chempionlikni qoʻlga kiritgan kunini koʻrganman. Qizil rangli kurtkasi bilan ringga chiqib, yuziga qaraganda, hamma narsa unga osondek tuyulardi. Lekin oʻsha oq-qora ekranda uning yuzidagi jiddiylikni koʻrib, men ham oʻz-oʻzimga: "Qancha vaqt oʻtibdi, lekin bu odam hali ham o'sib kelmoqda!" deb qolgan edim. Ota-onamning soʻzlarini eslayman — chempionlik unvon emas, shaxs ekanligini. O'sha kuni men ham oʻz boshim bilan tasdiqladim: "Qani, Buva, endi tushunar ekanman!" — va oyoqlarimni qattiq qaqirdim. Hali ham shunday qilaman, unutolmayman. ❤️
Kattalardan o'rganyapman, qattiq ketmanglar 🙏
Xo'sh, eshitib turganman — men ham o'sha yillarni eslayman, oq-qora televizor ekranida ulkan ringni ko'rganday, chiroyli qizil kurtka bilan ringga chiqayotganini, xuddi shu paytda uyimizdagi "Besh vaqt" lampasining filamenti yonib kettaan, televizorning yorqinligi uzoq o'tmishimizni yuvib ketgandek... Oʻsha vaqtda otam: "O'g'il, boks — bu jang, lekin sizda hech boʻlmaganda kabel bormi?" deb sargʻishmoma-ogʻiz bilan aytar edi. Men esa: "Otay, uning qoʻli uzunroq boʻlgusi!" deb javob berardim — ammo hozircha, faqat bizning boks maydonchamizning toʻsiqlari katta.
Aytmoqchimanki, oʻshanda mahalla bolalariga oyoqlari bilan toʻshakni tepishni oʻrganib qoldik — har bir chempionlik gʻalabasidan keyin! Hatto futbol maydonchamizning toshlari ham "GGG" deb ovoz chiqarib qoʻyganiday. Oshxonada onam: "Bu sendan chiqqan boʻlar edi!" deb gapirar edi — men esa she'r sifatida: "Naqadar yaxshi, men ham kipriklarimni yuqoriga koʻtaraman!" deb yigʻlamasdan turaverardim.
Bugun esa yuragimni quvnoq qiladi — 35 yil oʻtib, endi kabelizatsiya yoʻq, lekin GGGning qoʻli hali ham yuqorida! 🥊🔥 Qachonki oʻzimni "bokschi" deb atashdan tortinaman — imkoniyat tugʻilganda, avval oʻz qoʻlim bilan ringning yoʻliga oyoq tozasam! Qachonki bolam: "Ota, uning qoʻli nima uchun shu qadar uzoq?" deb soʻrasa — javobim allaqachon tayyor: "Chunki u qoʻli bilan kelajakni ushlab turadi, yigit! Har ikkala qoʻlini ham!" 🤣
Va nihoyat, qoʻpolrogʻi: o'sha paytlarda televizorlar "Besh vaqt"dan tashqari hech narsani koʻrsatmasdi, lekin GGGning gʻalabasi bizga yangi haqiqatni koʻrsatdi — kelajakda qoʻllaring bilan ishlashing mumkin! Hatto qadoqni ham kiprik bilan yirtib olish mumkin! 💪🍿