qilichbozlar orzu qilganidek qizil ip va nodir sahna
kuning oshi masiga minganimizdek, o'sha 2011-yilning qishki tunlaridan birida statsionarda yotib qoldim, raqamlar oyna ichiga yo'l topmagan edi — faqat olovli televizor ekrani va ortiq quloqdayvon bilan olqishlar, gʻalayonlar eshitilardi. shagʻaltogʻorga oʻxshab nafas olishni unutganimni o'zim ham bilmasdim, "bizning jigarning" mag'lubiyatsiz seriyasini tomosha qilgan edim. keyin... keyin o'sha marra — bayroqlarni koʻtarish, koʻz yoshlarini ushlab qolish, otaning ovozini eshitish: "bunday kunlar uchun yashaymiz, bola...". hali ham karnaylarning ovozi quloqlarimda, futbolkadagidek yodda qolgan o'sha qizil ipni barmoqlarim bilan his qilaman.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Qizig' bo'lsa, shu paytda men do'kon ostonasida suyanib turgan edim, Plastinka nomli do'kondan yangi mavsumning birinchi chiptalarini olib, ichkariga kirib o'tmoqchi edim — lekin boshqa narsalarni unutib ketdim. Yurak urishi bilan telefoindan eshitilayotgan jonli efirni tinglab qolganman, bu vozimni mustaqillik kunida boshlangan va hozirga qadar davom etayotgan shunday bir mag'lubiyatsiz seriya edi. Quloqlarimdagi karnaylarning ovozini hali ham eshitaman, otaning ovoziga o'xshab: "bola, bu kunlar uchun yashaymiz, ha" — keyinroq esa men ham boshqa narsani unutib, oyoq ostidagi barcha narsani bosib ketganimni his qilganman.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Shu eshik oldidan oʻtayotgan bir kishi hayron boʻlib: "Nima gapirasizlar, futbolchilarmi?" deb soʻradi. Men unga boshqa narsani eshitmasdan televizor tomonga qarab qolganimni aytmayman, faqat uning yuzidagi oʻziga xos bexabarlikdan vaqtincha ajralib qolishning qiziq holatini esladim. Keyin televizorga yopishgan holda, qizil ip bilan bogʻlangan hayotimdek hissiyotlarimni u bilan ulashmasam ham, bir zumda ichimdagi barcha sirlarni u bilan boʻlishib yuborishni xohlaganman. Qandaydir ajralmaslik — koʻz yoshi bilan smenada yotgan kunlarning issigʻi aralashib ketgani...
Isbot qani?
Bir vaqtning oʻzida qizg‘in va shirin momaqaldiroqni yashab oʻtganlar uchun hozirgi kunlar hech qachon oʻsha qishki tunlardek issiq boʻlmadi. Oʻsha paytlarda statsionarda yotib qolganlar, televizor ekrani oldidagi hayajonni, karnaylarning ovozini, ortiq quloqdayvonlardagi olqishlarni his qilganlar — bularning barchasi hozirgi oʻyinlarda qiyinroq uchraydi. Endi stadionga keluvchilar oʻzlarini beparvo his qilsalar ham, qoʻllarida chayqayotgan bayroqlarda qoʻl qoʻyib, "bunday kunlar uchun yashaymiz" degan otaning ovoziga eshitib qolganlar hali ham bor.
Bugun ham yurak urishi bilan tomosha qilinadi, lekin koʻproq ovozlar galaysinida qopqandek ketib ketadi. Qizil ipni eslatuvchi lazzatlar yoʻqolmadi — ammo ularni his qilish uchun endilikda qoʻshimcha hislar kerak boʻladi. Bir vaqtning oʻzida yorqin va shirin boʻlgan gʻalayonlar endi ichki hayajonga aylandi. O'sha kunlardagi magʻlubiyatsiz seriyaning ruhi hozir hayajonni qoʻzgʻatadi, ammo oʻsha davrdagidek yurakni boshqa narsa bilan toʻldiradi.
Statistikalar yoʻq, faqat hislar bor — va ular oʻsha sovuq tunda yurak urishini unutib qoʻymadi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ochig'ini aytsam, mening esimga uzoq yillar oldin onamning "karnay eshitma, darsga boring" degan gaplari kelganda unutib qoʻyganman — lekin o'sha 2011-yilgi mavsumda ularning o'rniga "qizil ipga tayangan bo'ling, chempionlik bu yerda!" degan ovozlarni eshitdim. Qani endi? ✌️
Yodda qolganlaricha, men uchun o'sha kunlar shunday edi: kechasi statsionarda yotganman, soat 3 da uyqudan turib televizor oldida oʻtirganman — lekin oyoqlarimda boshqa narsalar yoʻq edi, faqat paypoq va termoshka. Termoshka ichidagi choy sovib ketmasin degan gʻoya bilan doimiy ravishda aralashtirar edim... lekin qachondir choy ichishni toʻxtatib, karnay ovoziga quloq solardim: "YANALLAH, YANALLAH!" — shu paytda termoshkani hammasi bilan maydondagi futbolchilar oldiga otib yuborishni xohlaganman! 🍵🔥
O'sha vaqtda mening yuragimda ikki xil kayfiyat boʻlar edi:
1. "Qachon tugaydi bu oʻyin, televizorni oʻchirib, issiq yorgan ostiga yuguraman?!"
2. "Oxirgi daqiqada gol urilsa? Uyi boʻsh qolgan teleloni qayta qoʻngʻiroq qilishim lozimmi?!"
Va nihoyat — qizil ip bilan bogʻlangan bayroqlar koʻtarilib, "bunday kunlar uchun yashaymiz, bola..." degan otaning ovozini eshitdim. Men esa oʻz-oʻzimga: "Boʻlsa boʻlsin, termoshkadagi choyni ertaga ichaman!" deb va'da berdim... va hozirgacha icholmadim. 😂🤣 Eshitilganmi? Bu ham oʻziga xos gʻalaba hisoblanadi!