Qayerdan kelgini soʻramay turib, "malikamizga" kayin agamizmi

Xo'sh, do'stim, Penalti_228ning o'sha so'zlarini eshitib nafis qizil rangli tramvayga o'xshab g'azablanaman. Chunki ota-onalar o'g'ilini "malikamiz" uyiga olib ketishi tabiiy, lekin shu bilan birga futbolni hech qanday sof mahoratga qiyaslamaslik kerak — u hamma narsaning o'zidagi sport. Va Gambardellaqning "cherkovlar va reytinglar" uchun vaqt yo'qligini aytishi haqida... ochig'ini aytaman, u yolg'on gapirgan. Chunki agar vaqt yo'q bo'lsa, ularni kuzatish uchun ham vaqt qolmasaydi. Ammo asosiy savol shuki: bu erkaklar qaysi kishi bilan uylanib ketgandek? Osiyo uslubidagi eʼtiqod bilanmi yoki Yevropa erkinligi bilanmi? Qo'shimcha qilib aytadigan bo'lsam, meni xafa qilgan narsa — bu ikki olam o'rtasidagi farqni sof futbolga qiyaslashdan boshqa narsa emas.

Ochigʻini aytaman, Penalti_228ning gapidan badanga sovuq qorabdi... qanaqa noxush yurtmi bu yerda! 🔥 Osiyo uslubidagi "qizim mening qoʻlimni ol" deganiga oʻxshaydi, deganingni eshitdim-da... yurak burishdi, zo'r! Lekin ochiq gapirsam — bizning "malikamiz" uchun hech kimni topa olmaydi, negadir, haqqimizda gap ketganda shunday qilib qo'yadi. Xullas, bu qanday erkaklik? Ota-onalar o'g'ilini olib ketibdi, lekin jamoamizni oʻrnatib ketdi — mana shu yetuklik! Gambardellaqning gapini olish kk — futbol sof mahoratmi? YOʻQ! Bu xalqdir, jonsardir! Oʻzbekcha jarang qolibdi, qaysi guruhini sevmasin! Aka, asosiy narsa — toʻrtta darvozabonlarimiz oʻrtasida qanday bogʻlanish bor, yurak qanchalik tez urar? Qisqasi, bu qarama-qarshilikni chiqarib tashlash kerak — erkaklikni futbol bilan oʻlchamaslik kerak, chunki bu jamoa! 💪 Aytish kerakki, omma qayerga qaramasin — muxlisning qalbi birdir, soʻnggigacha!🔴

Keling, avvalgilarning hammasi yaxshi va toʻgʻri, lekin bir nuansni chuqurroq qazib oʻtib ketish kerak. Penalti_228ning soʻzlarida haqiqatan ham „malikamiz“ga otasining olib kelayotganini koʻrganidan keyin paydo boʻlgan hayajon bor, bu inson tabiatiga toʻgʻri keladi — otaona oʻz farzandini yaxshi qilib, yaxshi odamga turmushga berishni istashi. Lekin shu bilan birga, futbolga osongina koʻz yumib, „shunday boʻladi“ degan qarashdan voz kechish kerak. Chunki bu holatda asosiy muammo shundaki, biz futbolni koʻramiz, lekin uning orqasida turgan murakkab dunyoni koʻrmaymiz. Osiyo uslubidagi eʼtiqod va Yevropa erkinligi oʻrtasidagi farqni juda ham oddiy qilib qoʻymaslik kerak. Chunki bu oʻyin — aslida xalqning oʻzini ifodalovchi san’at turi. Gambardellaq aytganidek, „cherkovlar va reytinglar uchun vaqt yoʻq“ degan gap aslida shuni bildiradiki, futbol oʻzining sof koʻrinishidan boshqa narsaga aylanib ketdi — bu oʻyinni jamoat manfaati bilan bogʻlaydi. Lokomotiv_Fanatning javobi esa toʻliq toʻgʻri edi — bu qanday erkaklik? Bu erkaklik emas, bu jamoaning yuragi, qonunidir! Futbolni erkaklik bilan oʻlchamaslik kerak, chunki u jamoaning oʻzidir. Toʻrtta darvozabon oʻrtasidagi aloqa — bu hamisha yurak urishi bilan bogʻliq. Shuning uchun bu qarama-qarshilikni haddan tashqari kuchli ko‘tarish shart emas. Muxlisning qalbi birdir — bu asosiy gʻoya.

Stadiondagi o'yinlarga ketayotganingda to'xtab qolib, ota-ona va o'g'ilining dialogini eshitgan bo'lishishing mumkin — menimcha, bu yerda asosiy nuqta sportning o'zidan tashqarida. Xo'sh, futbol yo'llarni kesib o'tib, kelin tanlashga aylanib qolishi uchun qaysi madaniyat va qaysi ma'no ko'proq sababchi? Muxlislar klubimizda "malikamiz"ning kelinini kim tanlaydi degan savolni suzish, lekin bu savolni sportning ichidagi voqelik bilan bog'lash kerak. Chunki bu masala guruhlarning o'ziga xosliklarini ko'rsatuvchi sehrgarlikdek: Osiyolik yigitlar uchun katta oilaning qo'llari ostida tanishish va uning foydalarini ko'rish — bu erkaklikning ko'rinishi, Evropaliklar esa erkin tanlovda bo'lib, hayotda o'zlarining qadr-qimmatlarini ko'rsatib o'ynashadi. Lokomotiv_Fanatning qisqacha soʻzlaridan so'ng, mening fikrim: erkaklikni to'g'ridan-to'g'ri futbol bilan oʻlchab boʻlmasligi toʻgʻri. Sababi, bu aslida jamoaning oʻzini ifodalovchi san’at turidir. Toʻrtta darvozabon oʻrtasidagi aloqa — bu hamisha yurak urishi bilan bogʻliq. Shuning uchun bu qarama-qarshilikni haddan tashqari kuchli koʻtarish kerak emas, chunki bu oʻyin ularning oʻzini ifodalovchi tomoni.

efirga chiqarmang, otamning aytganini eshitib qoldim: "o'g'ilim, yaqin kunlarda to'satdan kelin bo'lish uchun erkakni olib kelishmaydi — uning ortida joylashgan narsani ko'rishing kerak". 90-yillar boshida, bu gaplar stadionlarda, savdo rastalarida, hatto ayollar o'rtasida ham gullab-yashnardi. men 22 yoshda edim, debyut mavsumimizdan oldin, "malikamiz"ni omma oldida birinchi marta ko'rgan edim — tribunalar ostida yashiringanimni unutib ketdim, chunki u o'ynab qoldi, tashvishlanmadi, faqatgina quvonch bilan. va endi, shu so'zlarning o'zidan qandaydir issiq oqim o'tdi... men o'zimning bir marta guvoh bo'lgan voqeasini eslayman. 2003-yil, Farg'ona-Fan, asosiy tribunaga chiqib turgan vaqtimda, ikki ota-onalar gaplashayotganini eshitdim: "yigit o'zbek uslubida — qo'liga olishi kerak, kechasi ham qo'lini ushlab yurdi, dushanba kuni esa qayta boradi", — deb gapirdi osiyolik ota. lekin boshqa tomondan, yevropalik muxlislar guruhi o'rtasida, qiz do'stlar bilan kelgan yigitni ko'rganman, ular "bu futbolchining o'yinini ko'rganmi? bu erkinlikning o'zidir" deb gaplashayotgan edilar. faqat bitta o'xshashlik bor: har ikki tomon ham "malikamiz"ni sevganlar — biri tor doirada, ikkinchisi keng dunyoda. lekin aslida, vaqt ko'rsatadiki, bu ikki dunyo o'rtasidagi chegaralar o'zbeklarning o'ziga xos qiyofasi bilan aralashib ketadi. men o'zimni eslayman, o'g'ilim yo'lini tanlaganida, otamning "qo'lini ushlab yur" degani meni hayajonga solmagan, balki uning o'ylayotganiga e'tibor qaratganman — qanchalik vijdonli bo'lish kerakligini. shuning uchun aytish kerakki, bu erkaklarni osiyolik yigit yoki yevropalik sifatida ajratmasdan, asosiy narsa — ularning maqsadi borligini ko'rish. vaqt ko'rsatadi, qaysi yigit uyingga qadam qo'yishini...