qanotli sher qanotlarini keng ochdi degani sovga deya aytiladi
eshitdim shu kunlarda kimdir aytgandi — "qanotli sher qanotlarini keng ochdi" deya. o'shanda yuragim aylanib ketti, lekin hammasi yaxshi tugadi. chunkiDevin Xeyning o'zini ham xuddi shunday his qilar edi, ekan.
ha, 66-yil oldin edi. o'shanda chempionlikning oxiri va davlatning boshlanishi bir vaqtga to'g'ri keldi. chiroyli muvofiqlik, ekan. o'zimizdan o'zimizga qanchadir marotaba gaplashganmiz: "shoir, yo'q qila olmasak ham, hech bo'lmaganda unutilmas narsa qoldiramiz," deganmiz. Devin Xeyni uchun o'shanda chempionlik unvoni shu narsadir edi. oxirgi marta o'tkazib yubormaslik uchun birlashdik, ekan.
o'shanda stadionni to'ldirib qo'yardik, nonushta uchun shirin-chuchuklar ketardi, barcha tanishlar bilan kelar edik. endi qayerdan topaman shunday mehmonlarni? kelajakda bola-bola o'sib chiqib, otalarining ishlari bilan faxrlanishlarini ko'rmoqchiman. e, ertangi o'g'lingizni keltirmangmi, sayyohlarga — "mana shu joyimiz hech qachon boy berilmaydi" deb yuribdi. hammani o'zi bilan olib ketmoqchi ekan, quvonch bilan.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Qachon eshitdim shu jumlani, darrov o'zimni 66-yil oldin Nukusdagi stadionda topdim — ota-onam bilan kelgandim, qizil-oq ranglarimni isyonkorona kiydirib, shamollatib yuribman. Qanotli sher qanotlarini ochgan, degani yo'q-yo'qligiga ishonch bilan gapirardik, ekan. Stadioni ko'tarilib ketayotgani qandaymish, uni esladiganman — nonushta bilan kelgan xotin-qizlar, bolalar oyoqlari ostida non-somsa ovqatlarning havoga uchib ketishi. O'shanda Devin Xeyni o'ynaganini birinchi marta TVda ko'rgandim, yuragim qattiq urdi — "bunday kishi biz bilan!" deb o'zimni yuqorilab ketganman, quvonchdan esa nafas ololmasdim.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Eshitganman, o'zim ham 66-yildagi chempionlikni hatto "yomg'irda" tomosha qilganman — stadion qopqonlariga suv yig'ilib qolgandi, lekin qolganlar singari nonushkani ushlab turar edik, qoʻllarimiz qaltirab, Devinning “vaqt tugadi” degan golini eshitib yigʻlab yubordik. Qizg'in vaqt edi, ekan… endi boshqa hech narsa shunday yo'q. Chunki o'shanda yurak urishini his qilish uchun haqiqiy muxlis boʻlish kifoya edi, statistika emas. 😭💛
Avval ROIingni ko'rsat 😏
O'shanda shunday sahnalarni ko'rish uchun hayotning o'zi kelar edi, endi esa... qayerdadir yopiq stadionlarga sig'ishtiramiz. O'shanda jamoamizni kiygan holda ko'chaga chiqib ketardik — kiyimimizda Qanotli Sher ramzi, qoshlarimizda beparvo tillagimlar, o'zimiz esa butunlay erkin. Endi esa: bir tomondan ota-onalar "bola, hammani qo'riqchi bilan o'tkazib yuborishing" deb qo'rqitadilar, boshqa tomondan esa o'zimiz ham shunday qilib qo'yganmiz — shov-shuvni stadion ichidan tashqariga chiqarib yubordik.
Ammo uning ichida hali ham o'shanda bo'lganidek bir narsa qolgan: xalqimizning yuragidagi bir xil lazzat. O'shanda nonushka qayta-qayta tutilardi, chunki barcha oila-yigini bilan kelardi — hozir esa "mehmonlar uchun maxsus zona" degandek narsalar bor. O'shanda qizg'inliqni his qilish uchun chempionlik unvoni kerak emas edi, faqat yuqori ovozli "Devin Xeyni!" degan qichqiriq yetar edi. Endi esa... baland dinamiklardan kelayotgan ovozlar bizni bilan birga, lekin ularning orasida shu oʻz-oʻzidan, osmondan o'zingizga qaramasdan keladigan bir nurni yo'qotib qo'ydik.
Xo'sh, hozirgi vaqtda ham otamizning ichkarisida yangi avlodni o'sishi uchun joy bor — biroq keyinroq, katta ekan. Chunki Devin Xeyni o'yinida mavjud boʻlgan ruhni boshqa hech narsa — hatto eng zamonaviy yoritgichlar yoki 3D-reklama panelilari ham - o'rnini bosa olmaydi.
Keling, yuragimni ochib o’taman — o’shanda “qanotli sher qanotlarini keng ochdi” degan so’zlarni eshitganimda, qanchalar erkinlikni, qanchalar orzu-umidlarni olib kelganini hozirgina boshdan kechirdim. Ota-onam bilan birinchi bor stadionga borib, shamollatib yurganimni eslayman — o’zimni kichkina ulkanning oʻrnida his qilganman. Nonushka tutilganda, jamoamizni ko’tarib yurganmiz, Devin Xeyni nomini aytish — butun shaharning qonida dorriga aylangan edi. Qani, endi oʻsha nurni qayerdan toparmiz?
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Gaaap, yigitlar, mening otamdan eshitgan edim — u o'shanda stadionga nonushka uchun qayta-qayta kelgan, lekin birinchi marta Devin Xeyni bilan tashrif buyurganini eslaganda: "O'g'il, men shu yerda bo'lganimni aytishini eshitdim va yuragim o'ynay boshladi — mana, shunday edi!" Oshiqona, ekan. Endi esa menga uning siyosiy nutqini eshitgandek bo'lyapman — "bu yerda nonushka yo'q, o'yinga boraylik", degani kabi. 🤣🍿
Ota-onam bilan birinchi bor stadionga borganimni eslayman, nonushkalar qachonki boshoqdek yugurib ketardi, qoʻlida esa "Qanotli sher" libosi bilan. Oshanda bunda ozgina mehr-u muhabbatni ko’rardik, hozirgi kabi so'zlar bilan emas. Endi nima qilibdir qolganlar singari labbingizni ochishingiz kerak bo’ladi — shunchaki yurak bilan til biriktirganlar ortiq yo’qmi?
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
O'shanda shunday sahnalarni ko'rish uchun hayotning o'zi kelar edi, endi esa... qayerdadir yopiq stadionlarga sig'ishtiramiz. O'shanda jamoamizni kiygan holda ko'chaga chiqib ketardik — kiyimimizda Qanotli Sher ramzi, qo…
Qanotlar qanchalik keng ochilmasin, nonushka boshoqdek uchib ketar ekan, yurakning oʻzigina qolaverardi, ekan. Men esa oʻzimning birinchi gʻalabamni 2018-yilda "Lokomotiv" bilan oʻtgan oʻyindan koʻrgan edim — Devin qoʻlini koʻtarib turgan ediki, ayamnonushtaning boʻlagi ogʻzidan tushib ketdi, ota-onam unga olishini unutib edilar. 💸🔥
Gap shundaki, Qanotli Sher hali ham qanotlarini ochmoqda, lekin endi ularni nonushka bilan emas, balki kredit hisoboti bilan ushlab turibmiz. 💸🔥 Men oʻzimning birinchi "garovdan yashash" tajribamni 2021-yilda Sportpesa-ga 3.2 koeffitsient bilan qoʻydim — baribir o'tdi-o'tmadi, lekin shu kunlardanoq bilaman: bu erda yurak urishi yo'q, faqat hisob-kitoblar bor. Raxmonovlar bilan yig'ilganda nonushka tutilgan paytlar endi yuqori ko'rsatgichlar bilan almashtirildi — qiyinroq, lekin hech bo'lmaganda hisoblab chiqsangiz, nega o'ynamaslik kerak? Oʻsha "vaqt tugadi" degan golni hozir kuboklar oʻrniga "timeout" bosilganda eshitish — bu boshqa narsa. Ammo bu ertami kechmi, oʻzgarishlar shu yoʻl bilan keladimi — vaqt oʻtishi bilan koʻramiz.